บทที่ 233 ให้ ติงห้าวเสียดายจนแทบตาย

บทที่ 233 ให้ ติงห้าวเสียดายจนแทบตาย

“ใช่เลย รถหรูเยอะแยะเลย!”

ในเวลานี้ หลินหลินได้เห็นรถหรูคันหนึ่ง ก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยเหมือนกัน

Maybach ทุกคันก็มีมูลค่าเท่าบ้านที่นี่หลังหนึ่ง

หากใครสามารถแต่งงานเข้าไปในตระกูลแบบนี้ อย่างนั้นจะต้องเป็นที่น่าอิจฉาขนาดไหน

เห้ย แต่น่าเสียดาย ฉันเฉินหลิน ก็ถือว่ามีรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม แต่สุดท้ายแล้ว ติงห้าวไม่ถูกใจฉัน เลือกหลี่ชือหานยัยสารเลวนั่น

เธอมีอะไร ก็แค่ตอแหลเก่งเท่านั้น!

ถูกต้อง ผู้หญิงคนนี้ ก็คือ เฉินหลินที่เช่าอยู่ที่นี่กับเพื่อนร่วมงานด้วยกัน ทันทีที่เห็นฉากนี้ ก็อดอิจฉาในใจไม่ได้

ผู้หญิงจำนวนมากในสถานการณ์ ต่างก็จากไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจ

สำหรับ ลี่เยว่ ก็ถูกตำรวจนำตัวไปโดยปริยาย

แล้วก็ถึงวันรุ่งขึ้น เฉินเกอก็ไปที่โรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมฉินหยา

“เฉินเกอ ขอบคุณที่ช่วยฉัน!”

เรื่องในเมื่อวาน หลังจากที่ฉินหยา ฟื้นขึ้น พ่อแม่ของฉินหยาก็เล่าเรื่องให้เธอฟังเป็นธรรมดา

“ไม่เป็นไร เมื่อพูดขึ้นก็ต้องโทษฉัน คือฉันดูแลคุณไม่ดีเอง!”

เฉินเกอพูดโทษตัวเอง

“เฉินเกอ เรื่องแม่ของฉัน ก็เป็นคุณที่ช่วยใช่ไหม เพราะลี่เยว่ได้ให้การกับตำรวจแล้ว บอกว่าเขาช่วยแม่ของฉันนั้น คือเขาโกหกฉัน อีกอย่างถ้าไม่ใช่เพราะเขาพูดเรื่องแม่ของฉัน วันนั้นฉันจะไม่ขึ้นรถของเขาอย่างแน่นอน!”

ฉินหยาในเวลานี้ มองไปที่เฉินเกอ

เพราะตอนที่ ฉินหยาได้ยินพ่อพูดว่า เฉินเกอก็คือคุณชายเฉิน ตัวเองก็รู้สึกสับสนมึนงง

ตกตะลึงมากจริงๆ

“คือฉัน!”

เฉินเกอพยักหน้าเบาๆ เรื่องมาถึงในตอนนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังแล้ว

“นายโง่ช่างนัก ทำไมนายไม่บอกฉัน นายไม่รู้ มีช่วงเวลาหนึ่ง ฉันเกือบจะคบกับลี่เยว่แล้ว ถ้าได้คบกับเขาจริงๆ นายก็ทำให้ฉันกลายเป็นน่าสังเวชเลยไม่ใช่หรือ!”

ฉินหยา หยิกที่แขนของเฉินเกอเบาๆ

“ฉันรู้ คุณกลัวว่าฉันจะรังควานคุณใช่ไหม?”

ฉินหยามองเฉินเกอด้วยตาแดงก่ำ “ฉันเพิ่งจะรู้ว่า เหตุผลที่คุณไม่อยากคบกับฉันคืออะไรแล้ว คุณคือคุณชายเฉินแห่งจินหลิง ฐานะของนายสูงศักดิ์นัก จะถูกใจผู้หญิงอย่างฉันได้อย่างไร เหอะๆ เมื่อพูดแล้ว ทั้งหมดก็เป็นฉันที่คิดไปเอง!”

“ไม่ใช่ ฉันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด แต่คุณก็รู้ ว่าฉันคบกับมู่หาน ก็ไปไม่ได้ที่จะไปชอบผู้หญิงคนอื่นอีก!”

เฉินเกอพูดตามความเป็นจริง

“อืม ฉันรู้แล้ว ไม่เป็นไร หลังจากที่ผ่านเรื่องนี้ ฉันก็คิดได้แล้ว บางทีฉันอาจจะไม่ได้ชอบคุณจริง แต่เพราะหวั่นไหวกับสิ่งที่มีคุณค่าที่สุดที่คุณมอบให้ฉันในตอนนั้น ตอนนี้เพิ่งจะรู้ว่า นั่นสำหรับคุณแล้ว แค่ส่วนเล็กน้อยในปริมาณมหาศาล น้อยนิดจนไม่มีค่าพอที่จะพูดถึง!”

“เป็นอย่างนี้ก็ดี ฉันก็ปล่อยวางแล้ว เฉินเกอขอให้คุณและมู่หานมีความสุขนะ!”

ฉินหยา หัวเราะอย่างเต็มที่

เฉินเกอเห็นว่าเธอเข้าใจแล้ว ก็รู้สึกโล่งใจ ในใจก็ผ่อนคลายลงไม่น้อย

“อืมๆ ต่อไปเรายังเป็นเพื่อนที่ดี เพียงแค่คุณมีเรื่องอะไร ที่ฉันสามารถช่วยได้ ก็จะช่วยคุณแน่นอน!”

เฉินเกอยิ้มแล้วพูด

เมื่อพูดถึง สำหรับฉินหยานอกจากรู้สึกผิดก็ยังเป็นความรู้สึกผิดอยู่ดี

เพราะก่อนหน้านี้ เคยผิดนัดกับเธอหลายครั้ง ตอนนี้เกือบจะทำให้เธอเกิดอันตราย

ดังนั้นคำพูดของเฉินเกอนี้ ก็ไม่ใช่ว่ากล่าวตามมารยาท

“ได้ ฉันจำคำพูดนี้ของนายไว้แล้ว รอตอนที่ฉันมีเรื่องอะไร ก็จะขอความช่วยเหลือจากนาย!”

“อืมๆ งั้นคุณพักผ่อนก่อน ฉันไปเอาโจ๊กที่ร้านอาหารมาให้คุณกินหน่อย!”

เฉินเกอลุกขึ้นและเดินออกไป

เมื่อมองหลังที่เฉินเกอจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของ ฉินหยาก็ค่อยๆจางหายไป กำผ้าห่มของตัวเองไว้แน่นหลายครั้ง

เฉินเกอเพิ่งเดินออกมาพร้อมกับกล่องอาหารของฉินหยา

แต่เกือบจะชนกับคนคนหนึ่ง

“โอ้ย นายตาบอดหรือไง เดินโดยไม่เอาตามาด้วยหรอ?”

นั่นคือผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงอีกคนได้ถือขวดน้ำเกลือไว้ ยังเติมน้ำเกลืออยู่ ด่าใส่เฉินเกอโดยตรง

“ขอโทษ ฉันไม่......หือ? เฉินหลิน?”

เฉินเกอดูแล้ว นี่คือเฉินหลินไม่ใช่หรือ?

“เฉินเกอ ทำไมคุณอยู่ที่นี่?”

เฉินหลิน ก็ถามด้วยความประหลาดใจ

เมื่อคืน ที่จริงเป็นเพื่อนที่เช่าอยู่ด้วยกันพวกนั้น มาเป็นเพื่อนเฉินหลิน ในการให้น้ำเกลือ

เพราะเมื่อคืนตอนที่เฉินหลินกลับมาได้ตากฝน บวกกับหัวใจถูกกระทบกระเทือน

จึงมีไข้สูง

จากนั้น ก็มีขบวนรถจำนวนมากขวางทางไว้ไม่ใช่หรือ ตอนหลังก็มีรถตำรวจมาหลายคัน

สรุปแล้วก็คือในตอนนั้นไม่ได้ออกไป

คิดว่าอดทนคืนหนึ่งก็ผ่านไปได้แล้ว