ตอนที่ 317
บทที่ 325 ก่อเรื่อง
October 21, 2026
บทที่ 325 ก่อเรื่อง
“คุณกล้าหลบผมเหรอ？คุณฟังผมให้ดีนะ ถ้าไม่เช่นนั้นผมจะให้ตระกูลฉินของคุณหายไปจากเมืองจินหลิงเลย！”
หลงเช่าหยุนสติแตก จับหัวของฉินหยาไว้
จากนั้นก็ดึงเข้ามาหาตัวเอง
“ปล่อยฉันนะ คุณบ้าไปแล้ว！ปล่อยฉัน！”
“ผ๊วะ！”
ฉินหยาดิ้นรนพลางตบที่ใบหน้าของหลงเช่าหยุนด้วยจิตใต้สำนึก
“ตบผมเหรอ？คุณกล้าตบผมเหรอ？”
ดวงตาทั้งคู่ของหลงเช่าหยุนเกือบจะกระอักเลือดออกมาแล้ว
ผู้คนตกใจจนอ้าปากค้าง
“เสี่ยวหยา คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม！”
ส่วนพวกจ้าวถงถงรีบดึงฉินหยามาแล้วปกป้องฉินหยา
“ผมจะให้คุณคุกเข่าต่อหน้าผมตอนนี้！ไม่เช่นนั้นคุณต้องเสียใจแน่ๆ！”
หลงเช่าหยุนจับหน้าของตัวเองพลางพูดด้วยความโมโห
และขณะนี้คนของตระกูลหลงก็มากันหมดแล้ว
เพราะตบหน้าคุณชายหลงต่อหน้าผู้คนมากมายก็เท่ากับตบหน้าตระกูลหลงแห่งเยี่ยนจิง
“คุณชายหลง ขอโทษด้วยครับ เป็นเสี่ยวหยาเองที่เสียมารยาทมากเลยขอโทษครับคุณชายหลง！”
ฉินเสี้ยงหนานกำหมัดและกัดฟันพูด
เพราะคนเป็นพ่อแม่ทุกคน เมื่อเห็นลูกสาวของตนถูกกระทำเช่นนี้ก็รับไม่ได้เป็นเรื่องธรรมดา
ส่วนคนในบ้านตระกูลฉินกลัวเรื่องมันจะบานปลายกันใหญ่
อาสามของฉินหยาจึงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม
“ผ๊วะ！”
ถูกหลงเช่าหยุนชกจนล้มลงที่พื้น“ไสหัวไป！”
“อาสาม！”ฉินหยาเริ่มร้องไห้แล้ว
คนตระกูลฉินก็รู้สึกหวาดกลัว
เมื่อเห็นหลงเช่าหยุนค่อยๆเดินมาหาฉินหยา
“ผ๊วะ！”
ทันใดนั้นก็มีก้อนหินเล็กๆปาใส่หัวของหลงเช่าหยุน
“โอ๊ะ！”
หลงเช่าหยุนจับหัวแล้วร้องด้วยความเจ็บปวด
“ใคร？”
หลงเช่าหยุนตะโกนด่า
จากนั้นก็มีเสียงผ๊วะอีกหนึ่งครั้ง เลยถูกปาใส่หัวอีกหนึ่งครั้ง
ตอนนี้จึงมองไปด้านทางเข้าประตู
ก็เห็นมีผู้ชายหลายคน ไม่รู้ว่าเข้ามาในงานตั้งแต่เมื่อไหร่
และหัวหน้ากลุ่มชายพวกนั้นกำลังถือปืนของเล่นแล้วเล็งเป้ามายังหลงเช่าหยุน
“ฮาฮาฮา โดนทั้งสองครั้งเลย！”
ผู้ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดัง แล้วโยนปืนของเล่นไปข้างๆ
“ให้ตายสิ เป็นพวกนายอีกแล้วเหรอ？อยากตายมากนักใช่ไหม？”
หลงเช่าหยุนเห็นเป็นพวกที่ตอนบ่ายมาก่อเรื่องแล้วถูกตัวเองกระทืบไล่ไป？
ไม่ผิดหรอก คนที่มาคือพวกหวงหยงหาว
บัดนี้สองมือของหวงหยงหาวเอามือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินมาทาง หลงเช่าหยุนพร้อมกับคนเดินตามอยู่ข้างหลังหลายคน
“ใช่ ตอนนี้ทรมานไปทั้งตัวแล้ว อยากจะถูกกระทืบจังเลย！”
หวงหยงหาวยิ้มเยาะเย้ย
“พวกนายไป……”
หลงเช่าหยุนกำลังจะสั่งให้ลูกน้องไปตี
แต่ถูกพ่อบ้านรั้นงอาไว้“คุณชายหลงอย่าเพิ่งใจร้อนครับ ค่อยดูท่าทีว่าพวกเขาคิดจะทำอะไรกันก่อนครับ！”
“ผมจะบอกคุณนะหลงเช่าหยุน ถ้ายังมีสมองอยู่หน่อยก็รีบปล่อยตัวพี่สะใภ้ผมสัก ไม่เช่นนั้นคุณก็จะต้องบรรลัยแน่ๆ！”
ทันใดนั้นหวงหยงหาวก็ชี้ไปยังฉินหยา
“อะไรนะ！！！”
คนทั้งงานทึ่งไปตามๆกัน
“ให้ตายสิ คุณชายหลงถูกสวมเขาแล้ว！”
“ใช่ ครั้งนี้ตระกูลหลงต้องขายหน้าแล้ว！”
ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์กัน
ส่วนไป๋เสี่ยวเฟยที่บาดเจ็บสาหัส ตอนนี้กำลังเหล่ตามองหวงหยงหาวอยู่ เตือนหวงหยงหาวว่าอย่าเล่นไปเรื่อยจนทำให้เรื่องราวใหญ่โต
“เห็นทีคำเล่าลือจะเป็นจริงสักแล้ว คุณชายหลงกำลังคิดจะกินของเหลือต่อจากคนอื่น？”
ผู้คนต่างวิพากวิจารณ์กัน
ส่วนฉินหยานั้นก็มองมาทางหวงหยงหาว“นายพูดบ้าอะไรกัน ใคร……ใครเป็นพี่สะใภ้นายกัน！”
“คิกคิก ยังไงซะ วันนี้พวกเราอยู่ที่นี่ก็อย่าหวังว่าจะมีใครหน้าไหนมาทำร้ายคุณได้ก็แล้วกัน！”
หวงหยงหาวกล่าว
ส่วนหลงเช่าหยุนโมโหจนหน้าเขียวไปแล้ว
“ฉันรู้แล้ว ไม่น่าล่ะคุณชายหวงถึงมาก่อเรื่องตอนบ่ายวันนี้ เรื่องความรักใคร่นี้เหมือนกำลังจะแย่งตัวเจ้าสาวกันยังไงอย่างนั้นเลย คุณชายทั้งสองเกิดความหึงหวงกันแล้ว เพราะคุณชายหวงเป็นน้องบุญธรรมของคุณชายเฉินเนี่ย！”
“ใช่แล้ว！”
ผู้คนวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนา
“เชอะ พวกนายกล้ามากเลยนะถึงได้มาก่อเรื่องที่นี่ ถ้ามีน้ำยาจริงก็ให้เฉินเกอมาสิ ทำไมถึงได้ส่งแต่พวกเรามาล่ะ？ให้เขามาสิและอีกอย่างอย่าเรียกคนอื่นว่าพี่สะใภ้ไปเรื่อย！”