บทที่ 378 ชนแก้วCheers

บทที่ 378ชนแก้วCheers

“หลี่หลาง เจอเพื่อนสมัยเรียนน่ะ!”

โหเสี่ยวเซี๋ยโบกมือให้หลี่หลางอย่างด้วยความรัก แสดงว่านี่คือแฟนของเธอนั่นเอง

ส่วนหวางเหวินตอนนี้กล่าวว่า : “เสี่ยวเซี๋ย เมื่อกี้เธอไม่ได้บอกว่าเธอยังมีบัตรเข้างานอีกใบหรือ หยิบมันออกมาให้เฉินเกอสิ พวกเราไม่ได้เจอกันนานหลายปีแล้ว พอดีเลยนั่งด้วยกัน หวนคิดถึงความหลังในอดีต!”

“นี่น่ะหรือ......” โหเสี่ยวเซี๋ยหันมามอง : “ได้สิ งั้นก็ให้เฉินเกอไปด้วย จะได้พาเฉินเกอไปชมบรรยากาศงานใหญ่เสียหน่อย!”

“ให้คุณใบหนึ่งเฉินเกอ ไปกับพวกเราเถอะนะ!”

โหเสี่ยวเซี๋ยบอก

“ใช่แล้ว ไปเถอะ ไม่เป็นไรหรอกน่า!”

หวางเหวินดึงแขนของเฉินเกอไว้

“ก็ได้!”

เฉินเกอพยักหน้าตอบรับ

ถ้าเป็นการเชิญชวนของโหเสี่ยวเซี๋ยคนเดียว เฉินเกอคงไม่ไป

แต่ว่าเป็นหวางเหวิน ความสัมพันธ์ไม่เลว ประกอบกับตอนนี้เฉินเกอรอฟังข่าว แน่นอนว่าเขากกำลังว่างอยู่ เขาจึงพร้อมที่จะไปดู

หลายคนขึ้นลิฟต์มาด้วยกัน ตรงไปยังชั้นสามของโรงแรม

ในนั้นมีห้องโถงอยู่ห้องหนึ่ง

เอาไว้จัดงานเลี้ยงโดยเฉพาะ

นับว่าเป็นโรงแรมระดับห้าดาวของอำเภอหงเซี่ยนเลยทีเดียว

ทุกคนต่างก็ต้องแสดงบัตรเชิญก่อนเข้าไป

แขกมาแล้วจำนวนไม่น้อย

นี่ดูเหมือนว่าจะเป็นการนัดรวมตัวกัน ก่อนที่จะเปิดตัวโครงการใหญ่

ตามที่ โหเสี่ยวเซี๋ย ได้กล่าวแนะนำกับเฉินเกอ

นั่นก็คือ ถ้าคุณไม่มีเงินไม่มีอำนาจ คุณก็จะไม่มีโอกาสได้มาเสนอหน้าหรอก

ส่วน หลี่หลาง แฟนของโหเสี่ยวเซี๋ย เห็นได้ชัดว่ามาร่วมงานเพราะเหตุนี้

รู้จักคนมากมาย หลังจากที่ทักทายเพื่อนเหล่านั้นของพวกเขาทีละคนแล้ว ก็นั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง

“เธอทำอะไร?”

ส่วนเฉินเกอก็นั่งลงที่ข้างๆของหวางเหวินเหลียงเมิ่ง

ตอนนี้ โหเสี่ยวเซี๋ยกล่าว

“คืออะไร?”

เฉินเกอส่ายหน้าฝืนยิ้ม

“คุณ! ไปนั่งตรงนั้นสิ! คิดยังไงถึงมานั่งตรงนี้เนี่ย?”

โหเสี่ยวเซี๋ยเปลี่ยนทีท่าไป หลังจากเข้าไปในงานเลี้ยงแล้ว ที่ทีที่เธอมีต่อเฉินเกอ ก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังได้บัตรเข้างานมา

ส่วนเฉินเกอหันมองตามไปทางที่โหเสี่ยวเซี๋ยชี้ โต๊ะตรงหัวมุมนั้น ตรงนั้น น่าจะเป็นพวกเลขาฯ คนขับรถ ของคนที่มาร่วมงานในวันนี้

นี่แสดงว่า โหเสี่ยวเซี๋ยคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรที่จะนั่งโต๊ะเดียวกับเธอเลย

แต่เสียงของโหเสี่ยวเซี๋ย นี้ ทำให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างหันมามองเป็นสายตาเดียว ต่อหน้าสาธารณชน ช่างน่าอายยิ่งนัก

หวางเหวินร้อนใจอยากจะเตือนโหเสี่ยวเซี๋ย

แต่เฉินเกอเอง ไม่อยากให้หวางเหวินต้องลำบาก ฝืนยิ้ม แล้วเดินออกไป

“เสี่ยวเซี๋ย เธอเป็นอะไรไปนี่? ก่อนหน้านี้เธอยังดีๆกับเฉินเกออยู่เลย ทำไมตอนนี้ทำกับเขาแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นล่ะ เธอจะทำให้เขาขายหน้าคนอื่นหรือไง?”

หวางเหวินพูดด้วยความร้อนใจ

“เธอพูดถูก ฉันจะทำให้เขาอายต่อหน้าคนอื่น ให้เขาได้ลิ้มลองรสชาติแบบนี้บ้าง!”

โหเสี่ยวเซี๋ยมองด้วยสายตาเย็นชาไปที่เฉินเกอทันที

“ทำไมล่ะ? เฉินเกอไม่เคยทำอะไรเธอสักหน่อย เธออย่าบอกฉันนะว่าคือเรื่องเล็กๆนั้นเมื่อสมัยเรียนมัธยมปลาย!”