ตอนที่ 393
บทที่ 402 คนตระกูลเฉินที่มาจากเมืองหนานหยาง
October 21, 2026
บทที่ 402 คนตระกูลเฉินที่มาจากเมืองหนานหยาง
หลังจากที่สิ้นเสียงพูดของซือถูหง
ก็เห็นลูกน้องสองสามคน ได้พาตัวหญิงสาวคนหนึ่งขึ้นมา
หญิงสาวก้มหน้าไว้ ไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว แต่ใบหน้าที่งดงามนั้น สามารถที่จะทำให้คนที่อยู่ในนี้ต่างตกตะลึง
“เหมือนมาก เหมือนราวกับเป็นคนคนเดียวกัน!”
“ใช่น้อ ฉันยังนึกว่า ฟางเมิ่งซินในอดีตได้กลับมาแล้ว!”
“พวกเราต่างโดนหลอกกันแล้ว นายท่านแห่งตระกูลฟางอาจจะรู้ที่อยู่ของฟางเมิ่งซินนานแล้วก็ได้ เพียงแต่หลายปีที่ผ่านมาก ข้าทาสบริวารอย่างพวกเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย!”
คนที่อยู่ในนี้ก็ได้พูดคุยกันขึ้นมา
และหญิงสาวคนนี้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือเฉียงเวย
สีหน้าของเฉียงเวยดูแย่มาก เธอเพิ่งจะได้รับบาดเจ็บ ร่างกายยังอ่อนแอมาก
“เป็นลูกสาวของคุณอาจริงๆด้วย ที่แท้คุณปู่ได้ตามหาลูกสาวของคุณอาเจอแล้ว!”
ฟางเจี่่ยนนันก็เข้าใจทันที
“เฉียงเวย!”
สีหน้าของฟางปู้ถงก็ตึงเครียดมาก
เดิมทีเช้าวันนี้เขาได้จัดคนแอบพาซูเฉียงเวยออกไป แต่คิดไม่ถึง บ้านตระกูลฟางในวันนี้กลับมีสายของตระกูลซือถูอยู่ จึงได้ถูกซือถูหงชิงตัวไปกลางทาง
“นายท่านฟาง ตอนนี้มีทั้งพยานบุคคลพยานหลักฐาน ท่านยังมีอะไรจะพูดอีกไหม ฟางเมิ่งซินอยู่ไหน? อยากให้นายท่านรีบๆพาตัวฟางเมิ่งซินออกมา!”
คนของครอบครัวเหล่านั้นต่างสวมกอดกัน
เวลานี้ได้มองมาทางฟางปู้ถงอย่างโกรธเคือง
ขณะนี้ฟางปู้ถงก็ไม่มีอะไรจะพูด
สีหน้าเคร่งเครียด
เขาอยากจะช่วยซูเฉียงเวยไว้ แต่การเผชิญหน้ากับการยุยงของตระกูลซือถูเขาก็ต้องให้คำตอบกับครอบครัวข้าทาสบริวารด้วย
และในขณะที่เขาไม่รู้จะทำยังไงนั้น
“พวกแกทำไมต้องมาบีบบังคับตระกูลฟางด้วย ฉันอยู่นี่!”
เสียงหนึ่งได้ดังขึ้นมาจากด้านหลังของผู้คน
จากนั้นก็ได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเดินมาที่นี่จากด้านนอกประตูหลัก
“อืม?”
“เธอเป็นใครน่ะ? ทำไมถึงเข้ามาได้?”
“โอ้ รีบดูหน้าผู้หญิงคนนี้สิ น่าเกลียดมากเลย!”
“ไม่ไหวแล้ว หากดูต่ออีก ขนบนร่างกายของฉันลุกซู่ขึ้นมาหมดแล้ว!”
ผู้คนต่างปั่นป่วนขึ้นมา
และสายตาของหยางเส่วนั้นเมื่อกี้ได้มองอยู่บนร่างของซูเฉียงเวยตลอด เธอรู้สึกคุ้นหน้าของซูเฉียงเวยมาก แต่ก็คิดไม่ออกว่าเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อน
เวลานี้ได้เห็นผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามา หยางเส่วเบ้ปากอย่างรังเกียจ
และฟางปู้ถงนั้น ร่างทั้งร่างได้สั่นอย่างรุนแรง
เพราะเสียงนี้เขาคุ้นเคยมาก เขาได้รอคอยเสียงนี้ มายี่สิบกว่าปีแล้ว
แต่ว่าคนที่อยู่ด้านหน้า ทำให้ฟางปู้ถงแทบไม่อยากจะเชื่อ นี่ก็คือลูกสาวที่เมื่อก่อนเป็นสาวงามระดับประเทศเมิ่งซินเหรอ?
“เมิ่งซิน? เธอ......เธอใช่เมิ่งซินมั้ย?”
ฟางปู้ถงถามด้วยมือที่สั่นเทา
พี่รองกับพี่สามมองไปที่ฟางเมิ่งซินด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ไปพยุงฟางปู้ถงไว้
“ท่านพ่อ ยี่สิบปีแล้ว เมิ่งซินกลับมาแล้ว”
น้ำตาก็ได้หลั่งออกมาจากดวงตาของฟางเมิ่งซิน
“น้องสาว?”
พี่รองพี่สามมึนงงมาก ต่างมองหน้ากัน
“ซือ.......”
แม้กระทั่งคนอย่างซือถูหง อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่
“ที่แท้ก็เป็นเมิ่งซินคุณหนูใหญ่ฟางแห่งตระกูลฟางจริงๆ โอ้มายก๊อต ถึงว่าตระกูลฟางตามหาเธอมาตั้งหลายปีแต่ก็ไม่เจอ ที่แท้สาวงามที่ทำให้ผู้คนหลงใหลกันทั้งบ้านทั้งเมืองอย่างฟางเมิ่งซิน ตอนนี้ได้กลายเป็นแบบนี้เสียแล้ว!”
“ถึงแม้จะพบเจอกันตามท้องถนน ก็คงไม่มีใครจะจำเธอได้หรอก!”
ผู้คนต่างซุบซิบกัน
“คุณหนู คุณออกมาได้ยังไง!”
คนใช้อย่างน้าเซี๋ยได้วิ่งไปทางฟางเมิ่งซิน
“น้าเซี๋ย เพื่อที่จะช่วยเฉียงเวย ฉันไม่ออกมาก็คงไม่ได้แล้ว! น้าเซี๋ย หลายปีมานี้ ฉันได้ทำให้น้าลำบากมามากแล้ว!”
ฟางเมิ่งซินพูดอย่างโทษตัวเอง
จากนั้นเธอก็ได้มองไปที่เฉียงเวยลูกสาวของเธอซึ่งก็กำลังมองเธออย่างสงสัย
“เฉียงเวย ก่อนหน้านี้แม่ได้หารือกับพี่ชายของหนูแล้ว ดังนั้นจึงได้โกหกหนู ฉันเป็นแม่ของหนูเอง!”
ฟางเมิ่งซินได้ดึงมือของซูเฉียงเวยขึ้นมา