ตอนที่ 432
บทที่ 441 หายตัว
October 21, 2026
บทที่ 441 หายตัว
“สถานที่ก่อสร้างนี่มีคนที่ไหนกัน？พี่บอกว่าคุณป้าใหญ่อยู่นี่ไม่ใช่เหรอ！”
เมื่อหยางเสี่ยวเป้ยมาถึงก็เห็นสถานที่ก่อสร้างว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คน
ใช่ เพราะช่วงก่อนหน้านี้เงินกู้ของคุณลุงมีปัญหาอย่างรุนแรง จึงหยุดการก่อสร้างสถานที่แห่งนี้ไปแล้ว
แต่วันนี้มีพิธีส่งมอบงานที่นี่
คิดไม่ถึงว่าไม่เห็นแม้แต่เงาสักคนเดียว
“คุณป้าใหญ่？หืม คุณป้าใหญ่ของน้องก็รอน้องอยู่ตรงนั้นไง！”
หน้าตาที่กำลังร้องไห้ของหยางเย่ตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว
มองหยางเสี่ยวเป้ยอย่างเฉยเมย
“หยางเย่ พี่หมายความว่าอะไร？”
หยางเสี่ยวเป้ยรู้สึกไม่ชอบมาพากลเล็กน้อย
“ไม่ได้หมายถึงอะไร ในเมื่อน้องมาที่นี่แล้วก็เข้าไปด้วยกันกับพี่เลย！”
ทันใดนั้นหยางเย่ล็อคประตูรถ
หยางเสี่ยวเป้ยคิ้วขมวด พูดเรียบๆว่า“ถ้างั้นก็ดี ในเมื่อไม่มีอะไร ฉันจะโทรไปบอกลุงเชิงว่าไม่มีอะไร！”
แต่เพิ่งเอามือถือออกมาก็ถูกหยางเย่แย่งไปซะงั้น
และในขณะเดียวกันมีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งออกมาจากตึกร้าง แล้วมาสกัดล้อมรถเอาไว้
“ลงรถสิ น้องสาวที่แสนดีของพี่！”
หยางเย่พูดด้วยความเยาะเย้ย
“หยางเย่ พี่หลอกฉันมา พี่ร่วมมือกับคุณลุงใหญ่แล้วหลอกฉันมาที่นี่？หยางเย่ พี่รู้ตัวไหมว่าพวกพี่กำลังทำอะไรอยู่？”
หยางเสี่ยวเป้ยกล่าว
“ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว พี่ก็สนใจอะไรมากไม่ได้แล้ว ธุรกิจของตระกูลไม่มีทางที่จะตกอยู่ในมือของหญิงแพศยาอย่างน้องได้หรอก ไม่มีทางเด็ดขาด！”
หยางเย่ตะคอก
“น้องรู้ไหม ตั้งแต่เล็กจนโตพี่พยายามจะทำตัวน่ารักให้คุณย่าเอ็นดู พี่คิดหาหนทางทุกวิธีเพื่อจะให้ท่านเอ็นดูพี่ มันไม่ง่ายเลยที่จะมีอย่างวันนี้ได้ ถ้าตามแผนการแต่แรก พี่จะเป็นทายาทสืบทอดของตระกูล ส่วนธุรกิจก็จะมีพี่กับพ่อพี่เป็นคนดูแลสานงานต่อ！”
“น้องรู้ไหม พี่รอวันอย่างนั้นมานานแล้ว พี่จะเป็นคนอายุน้อยที่สุดที่เป็นทายาทของตระกูล！แต่เป็นเพราะน้องหยางเสี่ยวเป้ยที่ทำให้ความพยายามและความหวังทั้งหมดของพี่ต้องทลายหายไป！”
“น้องรู้ไหม！！！”
หยางเย่มีอาการฮิสทีเรียเล็กน้อย
เพราะในใจเขารู้ดีว่าสิ่งที่เธอทำอยู่ในขณะนี้มันบ้าคลั่งขนาดไหน
แต่ทว่า เพื่ออนาคตของตน เขาไม่มีทางเลือก
เขากับคุณแม่ไม่มีทางเลือกกันทั้งคู่เลย
ไม่มีความหมายจะได้เป็นทายาทของตระกูลหยาง
ยิ่งไปกว่านั้นยังไปขัดใจกับผู้ที่มีอำนาจมหาศาลอย่างตระกูลเฉินกับหยางเสี่ยวเป้ย
แค่คิดก็รู้แล้วว่าอนาคตครอบครัวตนจะเป็นเช่นไร
“หยางเสี่ยวเป้ย พี่จะไม่ให้น้องมีโอกาสแก้แค้นพวกเราเป็นอันขาด น้องอย่าหวังไปหน่อยเลย！”
หยางเย่ตะคอกอีกครั้ง
หยางเสี่ยวเป้ยก็ตื่นใจจนน้ำตาไหลริน
ไม่ใช่เป็นเพราะเธอกลัว
แต่เป็นเพราะคิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ตัวเองกังวลว่าจะมีการแก่งแย่งทรัพย์สมบัติของตระกูลได้เกิดขึ้นแล้ว และมันรุนแรงมากขึ้นขั้นเพียงนี้
“ฉันพูดเมื่อไหร่ว่าจะแก้แค้นพวกพี่？”
หยางเสี่ยวเป้ยกล่าว
“น้องอย่ามาเสแสร้งหน่อยเลยหยางเสี่ยวเป้ย ตอนนี้น้องมีทุกอย่างแล้ว ส่วนบ้านพวกพี่ไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว！นี่ยังไม่เรียกว่าแก้แค้นอีกเหรอ？”
“แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน พอจัดการน้องเสร็จ พวกเรากลับไปก็จะได้ไปสานงานของตระกูลหยางต่อแล้ว มีเพียงจำกัดน้องที่เป็นเสี้ยนหนามออกไปแล้ว พวกเราถึงจะวางใจ พี่ไม่มีทางเลือก！”
บัดนี้ หยางเย่เปิดประตูรถออกแล้วลากหยางเสี่ยวเป้ยออกไป
“เปลี่ยนที่ใหม่ เฝ้าดูให้ดีๆ！”
หยางเย่สั่งการ
“หยางเย่พี่อย่าเพิ่งรีบดีใจไปหน่อยเลย พี่คิดว่าจับฉันมาแล้วพี่จะได้เป็นทายาทของตระกูลเหรอ？คุณย่าและพี่ชายลูกพี่ลูกน้องยังไม่กลับมาเลย พอพวกท่านกลับมาแล้วพี่จะต้องเสียใจแน่ๆ และยิ่งไปกว่านั้นลุงเชิงก็กำลังเดินทางมา ทางที่ดีพี่คิดให้รอบคอบก่อนนะ！”
หยางเสี่ยวเป้ยกล่าว
“พี่คิดรอบคอบแล้วลุงเชิง？หือ น้องคิดว่าเขาจะมาอีกเหรอ？ไม่แล้ว ไอ้แก่เนี่ย พี่มีวิธีจัดการให้เขาปิดปากเงียบ！”
“ถ้าเป็นไปตามคาด แม่พี่คงกำลังโทรคุยกับลุงเชิงอยู่แล้ว หืมหืม เพราะหลานสาวที่ลุงเชิงเอ็นดู เรียนอยู่ชั้นอนุบาลของตึกชั้นหนึ่งของตระกูลหยางที่เป็นของพวกเรา！”
“ดังนั้น หยางเสี่ยวเป้ยหมดความหวังได้เลย！”
หยางเย่พูดอย่างดุร้าย