ตอนที่ 434
บทที่ 443 ตัดรากถอนโคน
October 21, 2026
บทที่ 443 ตัดรากถอนโคน
“คุณแม่มันแรงไปไหม เฉินเกอไม่ธรรมดาเลยนะ คงจะทำอะไรไม่ได้ง่ายๆหรอก โดยเฉพาะเฉินเสี่ยว ถ้าถูกเปิดโปง แล้วพวกเรา……”
ในห้อง
หยางเย่กำลังพูดอย่างเป็นกังวลกับโกวหรู
โกวหรูพูดว่า “จะอยู่เฉยๆไม่ได้ ไม่มีทางเลือกแล้ว ในเมื่อตัดสินใจจะแย่งสิทธิ์การเป็นทายาทของตระกูลหยาง ไม่ถูกพวกเสี่ยวเป้ยเหยียบย่ำ ดังนั้นจึงไม่มีทางเลือกจริงๆ ขอแค่เฉินเกอตาย พวกเราก็จะไม่มีคู่แข่งที่น่ากลัวแล้ว”
“ยิ่งไปกว่านั้น ไม่แน่ว่าทรัพย์สินที่ตระกูลเฉินให้กับหยางเสี่ยวเป้ยที่ภาคเหนือจะค่อยๆตกเป็นของเราก็ได้！”
โกวหรูกล่าว
“ตอนนี้หวังว่าอะเชิงจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวังนะ เฉินเกอเชื่อใจอะเชิงมาก！”
“ถ้าหากตรวจเจอจะทำยังไง？”
“วางใจเถอะ ยาพิษนี้ไม่มีสีไม่มีกลิ่นใดๆ ถึงจะตรวจเจออะเชิงก็จะเป็นผู้ต้องหา พอถึงเวลานั้นอะเชิงยังสามารถเปิดปากพูดได้ไหม？”
โกวหรูหรี่ตาเล็กน้อยพลางพูดอย่างร้ายกาจ
“ผมเข้าใจแล้ว！”
ทันใดนั้น
เสียงดัง ปัง
ประตูถูกคนแตะจนพัง
มีฝูงคนใส่เสื้อสีดำวิ่งเข้ามา
“พวกนายมาทำอะไร？”
โกวหรูกับหยางเย่ต่างตกใจ
ไม่มีโอกาสพวกเขาพูดก็ถูกคลุมหัวด้วยถุงสีดำแล้วลากออกไป
และพวกโห๋ผิงมีกลเม็ดในการทรมานคนมากมาย
หยางเย่กับโกวหรูยืดเวลาได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ตกใจกลัวแล้ว
จึงได้สารภาพเรื่องราวตั้งแต่ต้นทั้งหมด
“เฉินเกอ ไม่เกี่ยวกับพวกเรา คนที่จะทำร้ายหลานก็คือหลงช่าวเหลย เขาเป็นคนวางแผนทั้งหมดนี้ และตอนนี้เสี่ยวเป้ยก็อยู่ในมือของเขา ไม่มีทางเลือก ถ้าพวกเราไม่ทำตามที่เขาบอก เขาจะฆ่าพวกเรา！”
โกวหรูตกใจกลัวรีบพูดออกมา
ใช่แล้ว เธอดูถูกวิธีที่โหดร้ายของเฉินเกอไปแล้ว
ตอนแรกคิดว่า เฉินเกอไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด นิสัยคนอย่างเขาคงจะไม่ทำอะไรซี้ซั้วหรอก
แต่เฉินเกอสงสัยตัวเองกับสองแม่ลูกมานานแล้ว
“คุณน้าสะใภ้ใหญ่ อย่าคิดว่าปัดความรับผิดชอบให้หลงช่าวเหลยแล้วพวกน้าสะใภ้จะไม่เป็นอะไรนะ ผมจะบอกให้คุณยายทราบ คุณยายรู้ว่าควรจะลงโทษพวกน้าสะใภ้ยังไงดี！”
“สำหรับตระกูลหลงผมยิ่งไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่！”
เฉินเกอพูดอย่างเย็นชา
“หลงช่าวเหลยเอาเสี่ยวเป้ยซ่อนไว้ที่ไหน？”
เฉินเกอถามคำถามสุดท้าย……
“ยัยบ้า ตกลงคุณจะเซ็นหรือไม่เซ็น？”
และในโรงงานที่ร้างแห่งหนึ่ง
แสงไฟอ่อนๆ มีแต่ความมืดมิด
ตอนนี้หลงช่าวเหลยกำลังมัดหยางเสี่ยวเป้ยแน่นๆไว้บนเก้าอี้ตัวหนึ่ง
ด้านข้างมีคนของเขาคอยปกป้องดูแล
“คนแซ่หลง คุณตายใจได้เลย？”
หยางเสี่ยวเป้ยตะโกนด้วยความโกรธ
เพี๊ยะ！
หลงช่าวเหลยตบหน้าหยางเสี่ยวเป้ย
“หยางเสี่ยวเป้ย ความอดทนของคนเรามีขีดจำกัดนะ หากคุณไม่มีประโยชน์ต่อผมแล้ว ตอนนั้นก็จะเป็นวันตายของคุณ！”
หลงช่าวเหลยเตือนอย่างดุร้าย
“ฉันไม่ได้โง่นะ ถ้าฉันเซ็นนายจะปล่อยฉันไปเหรอ？”
หยางเสี่ยวเป้ยยิ้มเยาะเย้ย
สายตาหลงช่าวเหลยเยือกเย็น
สัญญาฉบับนี้เป็นสัญญาเพื่อเอาทรัพย์สินของหยางเสี่ยวเป้ยมา
แน่นอน เป็นอย่างที่หยางเสี่ยวเป้ยพูด หากเธอเซ็นต์สัญญานั้นเมื่อไหร่ หลงช่าวเหลยก็จะไม่ให้เธอมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
“ดูเหมือนว่าต้องใช้ความรุนแรงกับคุณสักหน่อยแล้ว เรียกพวกพี่สองขึ้นมาจัดการสิ！คิกคิก ก่อนที่พวกเขาจะลงมือก็อนุญาตให้พวกเขาเชยชมเธอก่อนได้ เพราะหยางเสี่ยวเป้ยก็ถือว่าเป็นสาวสวยคนหนึ่ง！”
หลงช่าวเหลยพูดอย่างเย็นชา
“ครับ คุณชายเหลย！”
ลูกน้องต่างหัวเราะชอบใจ
จากนั้นก็คว้าวิทยุสื่อสารออกมา“ขึ้นมาได้！”
ผลปรากฏว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆทั้งสิ้น
คนคนนี้ก็ตะโกนเรียกคนอื่นที่เฝ้าอยู่ชั้นล่าง
ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
“เกิดอะไรขึ้น？ลงไปดูสิ！”
หลงช่าวเหลยสั่งการ