ตอนที่ 495
บทที่ 504 ปู่หลานเจอกัน
October 21, 2026
บทที่ 504 ปู่หลานเจอกัน
พวกหนูอยู่บนเกาะนี้ต้องทำอะไรบ้าง พวกเขาบังคับพวกหนูหรือเปล่า?
เฉินเกออยากจะรู้มากกว่านี้
เฉินเกอถึงขั้นสงสัย ว่าจะเป็นคนของตำหนักวิญญาณ ฆ่าพ่อแม่ของเด็กพวกนี้ จากนั้นก็จับพวกเขามาเป็นเชลย
“คุณชายเฉินคิดมากไปแล้ว หากพูดให้ถูกต้อง เป็นพวกเราต่างหากที่ช่วยเด็กเหล่านี้ไว้! เลี้ยงดูให้พวกเขาเป็นคนดี!”
ไม่รู้เมื่อไหร่ ด้านหลังของเฉินเกอนั้น ได้ปรากฏชายชราผมขาวคนหนึ่ง
เขาสวมชุดสีดำทั้งตัว เพียงแต่ตอนนี้ไม่ได้สวมหน้ากากแล้ว
เขาค่อยๆเดินเข้ามา ลูบบนหัวเด็กหญิงอย่างเอ็นดู: “เจ้าหนูน้อย ต่อไปขนมแบบนี้กินให้น้อยๆหน่อย ได้ยินมั้ย?”
“หนูรู้แล้วค่ะ คุณปู่เวิน คุณปู่จะกินขนมมั้ยคะ?”
เด็กหญิงถาม
“ปู่ไม่กินจ้า หนูกินเองเถอะ หลังจากที่กินเสร็จ รีบไปทำการบ้านนะ พวกเสี่ยวหู่รังแกหนู ก็รีบวิ่งมาบอกปู่นะ!”
“ขอบคุณคุณปู่เวิน ขอบคุณพี่ชาย หนูไปก่อนนะคะ!”
เด็กหญิงถือขนมไว้ หลังจากที่ขอบคุณแล้วก็วิ่งจากไป
“คุณคือ?”
เฉินเกอสำรวจชายชราหัวจรดเท้า
“คุณชายเฉิน ไม่เจอกันแค่เดือนเดียว ก็จำตาแก่อย่างผมไม่ได้แล้วเหรอ?”
ชายชราหัวเราะ
“ผมรู้แล้ว ตอนนั้นที่ให้เหนือใต้ออกตกตามติดผม ก็คือคุณ!”
“เห่อๆ ข้าน้อยเวินจื่อไจ้ คนบนเกาะ ต่างชอบเรียกผมว่าลุงเวิน!”
ลุงเวินส่ายหัวแล้วยิ้ม
“ผมกำลังจะไปหาคุณพอดี คุณบอกว่าจะพาผมไปพบใครบางคน ผมก็มาตั้งนานแล้ว น่าจะให้ผมไปพบได้แล้วมั้ง?”
เฉินเกอกล่าวอย่างโกรธเคือง
“ของเหล่านี้ คุณได้กินติดต่อเป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว ผมมองดูแล้วภายในร่างของคุณได้รับการปรับให้ถึงจุดสูงสุดแล้ว สิ่งสกปรกในร่างกาย ด้วยสรรพคุณของโสมพันปี ได้ถูกขับออกจนหมด อืม ว่าตามปกติ วันนี้ผมก็จะมาพาคุณไปพบเขา!”
ลุงเวินหัวเราะ: “เชิญครับคุณชายเฉิน!”
เฉินเกอขมวดคิ้ว ก็ไม่ได้พูดอะไร ได้เดินตามหลังของเขาไป
บนเกาะสิ่งก่อสร้างกลุ่มหนึ่ง ขณะที่เดินเข้าไปใกล้ ถึงได้เห็นว่ามีผู้ชายในชุดดำที่ฝีมือไม่ธรรมดาเฝ้าอยู่รอบ ๆ
สุดท้าย ได้พาเฉินเกอเข้าไปยังด้านหน้าตำหนักที่ใหญ่ที่สุด
อันนี้มันคล้ายกับที่ว่าราชการของฮ่องเต้ในสมัยก่อน
ด้านบนสุด เป็นแท่นขนาดสูง บนแท่นสูงนั้น มีชายชราคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้กับเฉินเกอ กำลังมองแผนที่ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหน้าของเขาอย่างตั้งใจ
“ท่านประมุข คุณชายเฉินถึงแล้วครับ!”
ลุงเวินสีหน้าจริงจัง ขณะนั้นโค้งนับแล้วพูด
“ถอยออกไปก่อน!”
เสียงของชายชราก้องกังวานอย่างระฆัง ยืนหันหลังให้เขาทั้งสอง ยกมือขึ้นเล็กน้อย
ลุงเวินรับคำแล้วถอยออกไป
“พวกเราเหมือนจะไม่รู้จักกัน?”
เฉินเกอกล่าว
“อืม นายไม่รู้จักฉัน แต่ว่าฉันรู้จักนาย! ผู้สืบทอดหนึ่งเดียวของตระกูลเฉิน คุณชายไฮโซเฉินเกอไง! ใช่แล้ว ฉันลืมไปแล้ว นายยังเป็นเขยที่แต่งเข้าบ้านของตระกูลยู่อะไรสักอย่าง คนเขาเห็นนายไม่เอาถ่าน ก็เลยขอนายไป!”
เฉินเกอหน้าแดง
ไม่ผิด เพื่อที่จะหาโสมพันปีเจอ ตัวเองได้แกล้งทำเป็นคนไม่เอาถ่าน กลายเป็นเขยที่ยอมแต่งเข้าบ้านของฝ่ายหญิง
“มันเป็นเพียงเรื่องส่วนตัวของผม ไม่ควรให้ท่านมาเป็นกังวล อีกอย่าง ต้องขอบคุณท่านตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ของมีคุณค่าที่ท่านมอบให้ ทำห้าพลังของผมก้าวกระโดดขึ้นอย่างมหาศาล!”
เฉินเกอหลีกเลี่ยงหัวข้อสนทนานั้น
“เรื่องส่วนตัวเหรอ? ข้าว่าเจ้าช่างหน้าไม่อาย หน้าของตระกูลได้ ได้ถูกแกทำให้ขายหน้าไปหมดแล้ว!”
ชายชราโกรธจนตบไปที่เก้าอี้หินหนึ่งที ขณะนั้นได้หันหน้ามา
สี่ตาประสานกัน
เฉินเกอได้เห็น ชายชราที่อยู่ตรงหน้า ผมขาวดั่งขนนก ใบหน้าแดงระรื่น ดวงตาแวววับ
ความรู้สึกเหมือนเป็นคนที่คุณธรรมสูง