บทที่ 549 ความยุ่งเหยิงของฉินหยา

บทที่ 549 ความยุ่งเหยิงของฉินหยา

มีฝุ่นกระจายฟุ้งขึ้นมา

เฉินเมิ่งเสว่ ฉินหยาทั้งหมดเดินเข้าไปมองไปในกล่องหิน

พวกเธอมองเห็นเป็นดาบเล่มหนึ่งนอนสงบอยู่ในนั้น

แม้ว่าดาบยาวจะปกคลุมไปด้วยฝุ่น แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความแวววาวบนนั้นได้

ถึงจะอยู่ไกลออกไป ราวกับจะรู้สึกได้ถึงความเย็นของดาบ

"ดาบเมื่อพันปีก่อน ดูเหมือนว่ามันจะยังคมกริบเช่นเดิม! "

เฉินเมิ่งเสว่เอ่ยขึ้น

เธอยิ้มฮี่ฮี่และคิดจะหยิบดาบขึ้นมา

แต่ฉินหยากลับไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก ดังนั้นเธอจึงหันกลับไปดูภาพจิตรกรรมฝาผนังดังเดิม

"หนักมาก! "

เฉินเมิ่งเสว่คิดจะหยิบมันขึ้นมา แต่กลับพบว่าดาบเล่นนี้ กลับไม่สามารถขยับได้เลย ราวกับว่ามันโตขึ้นจากพื้นผิวมิปาน

"ไม่หนักนี่! "

เฉินเกอยิ้มเย็น

เขาขยับมือเล็กน้อย และขยับดาบที่มีฝุ่นเกาะ ดูเหมือนมันจะเป็นดาบอ่อน

แต่กลับคมกริบอย่างยิ่ง

บนดาบ มีคำสองคำ: “กระบี่ชิงหยู!”

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทันทีที่ดาบตกอยู่ในมือ เขาก็มีความรู้สึกพิเศษกับมันอย่างยิ่ง

“หรือว่า กระบี่ชิงหยูนี้ ก็เป็นอาวุธวิเศษเช่นกัน?”

เฉินเกอประหลาดใจ

แต่เมื่อดูจากหน้าตาของมัน เขากลับดูไม่ออกถึงพลังวิญญาณเลยสักนิด!

อย่างไรก็ตาม ในใจของเฉินเกอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาเพิ่งเรียนรู้ดาบยาวทั้งสามประเภทจากพั่วจวิน ตอนนี้ ก็มีดาบยาวคมกริบเช่นนี้อยู่ ไม่รู้ว่านี่คือเรื่องบังเอิญหรืออย่างไร!

"พวกคุณรีบมาดูเร็วเข้า! บนภาพวาดพวกนี้ ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติ! "

ในเวลานั้นเองจู่ๆ ฉินหยาก็พูดขึ้นมา

"โอ้ย อย่ามัวแต่ศึกษาภาพจิตรกรรมฝาผนังบูชาเทพเจ้าอยู่อีกเลยเสี่ยวหยา ยังไม่มาประเมินราคาดาบเล่นนี้อีก! "

เฉินเมิ่งเสว่อดไม่ได้

"ไม่ใช่ ฉันเห็นเนื้อหาด้านหลังของภาพฝาผนังด้านหลังดูเหมือนว่ามันไม่ได้มีเจตนาเพื่อบูชาเทพเจ้า! "

"พวกคุณรีบมาดู! "

ทันใดนั้นฉินหยาก็ชี้ไปที่ครึ่งหลังของภาพจิตรกรรมฝาผนัง

ตอนนั้นถ้าฉันนึกภาพสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่บนโลกถ้าฉันสามารถสร้างมันให้เป็นอาคารขนาดใหญ่ได้

“ถ้าหาก ฉันแค่พูดว่าถ้าหาก เอารูปเรือที่ถูกคนวาดขึ้นในตอนนั้น ไปจินตนาการถึงเรือขนาดมหึมาที่สามารถพาขึ้นไปสู่ท้องฟ้าด้านบนและขึ้นสู่ผืนแผ่นดินได้ เรื่องทั้งหมดนี้ ก็สามารถอธิบายได้แล้ว!”

“นั่นเพราะด้านหลังราวกับกำลังพูดถึง ในคืนก่อนการฝังศพของทหารสวรรค์ เรือลำมหึมาลำนี้ได้ปรากฏขึ้น และพาชายหนุ่มและหญิงสาวที่นี่ 300 คนไป กษัตริย์และพวกเขาทั้งหมดคุกเข่าลงกราบบูชา จากนั้นเรือลำนี้ก็หายไปในใต้พิภพทันที!”

"ผู้คนทั้งหมดล้วนคุกเข่าลง แต่ว่า ภาพจิตรกรรมฝาผนังเน้นให้เห็นขอทานชรา มีเพียงเขาที่เชิดหน้าชูตา มุมปากของเขายกยิ้ม ใบหน้าของดูน่าเกลียด แต่นี่ก็ดูเหมือนว่าเป็นการอธิบายถึงรอยยิ้มแปลกๆ ของเขาด้วยเช่นกัน"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเชื่อมโยงกันได้แล้ว"

ฉินหยาเอ่ย

"พรูด ฉันพึ่งรู้ว่าฉินหยาเธอถึงจะเป็นคนที่มีจินตนาการมากที่สุดแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่แม้แต่ศาสตราจารย์หยางก็อยากจะรับเธอเป็นลูกศิษย์ นี่มันเกือบ 10,000 ปีมาแล้ว แทบจะเป็นสมัยโบราณแล้ว จะมีเรือขนาดใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร? แต่ถ้าคนสมัยก่อนสามารถนึกขึ้นได้จริง มันก็ถือว่าสุดยอดมากๆ! "

เฉินเมิ่งเสว่เอ่ย

"ฉันรู้ แต่ภาพจิตรกรรมฝาผนังนี้ มักจะให้ความรู้สึกแปลกๆ กับฉัน! "

"ฉันเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน!! "

ในขณะนี้เฉินเกอจ้องมองที่ภาพจิตรกรรมฝาผนังแล้วพูด

ฉินหยามองกลับมาและยิ้มให้เฉินเกอ

"อ้อใช่ เสี่ยวหยา อย่างนั้นผู้หญิงชุดขาวคนนั้น ถูกส่งไปไหน?”

เมื่อเห็นว่า ฉินหยาและเฉินเกอสบตากันแบบนี้

จู่ๆ เฉินเมิ่งเสว่ก็รู้สึกไม่ชอบใจและรีบเข้าไปยืนกั้นระหว่างคนสองคน

“บนนั้นไม่ได้บอกไว้ แค่บอกว่าทั้งสองแยกจากกัน!”

“พี่เฉินเสวียนคุณคิดว่านี่คือการบูชาเทพหรือไม่?”

ฉินหยามองไปที่เฉินเกอและถาม

"โอ้ย คำถามนี้พวกเราค่อยไปคุยกันทีหลัง พี่เฉินเสวียน ฉันอยู่ในนี้หายใจไม่ออกอยู่บ้าง คุณพาพวกเราขึ้นไปได้ไหม?”

เฉินเมิ่งเสว่ขัดจังหวะการสื่อสารของทั้งสองคน

"ไม่มีปัญหา! "

เฉินเกอพยักหน้า