บทที่ 551 จะปล่อยเจ้านี้ไปไม่ได้

บทที่ 551 จะปล่อยเจ้านี้ไปไม่ได้

เฉินเกอนั้นจดจำรูปใบนั้นได้มาตั้งนานแล้ว

ดังนั้น สำหรับเฉินเกอแล้ว การหาที่อยู่ของโลงศพอายุยืนนั้นไม่ใช่เรื่องยากเลย

ในใจของเขานั้นได้แต่แอบรู้สึกว่า ถ้างั้นในโลงศพอายุยืนนั่น อาจจะมีความลับยิ่งใหญ่บางอย่างซ่อนอยู่ก็เป็นได้

เพราะโลกนี้นั้นมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

โดยเฉพาะจากที่ได้เห็นภาพจิตรกรรมฝาผนังนั่น ยิ่งทำให้เฉินเกอรู้สึกประหลาดเข้าไปใหญ่

จะเป็นยังไงกันนะ？

ภายในเงามืดดำทั้งหมดนั่น ราวกับมีมือคู่หนึ่งที่กำลังควบคุมอยู่ในเงามืด

แม้แต่ท่ามกลางทะเลทรายเองก็เป็นพื้นที่ที่อันตรายเป็นอย่างมาก

ยิ่งเข้าใกล้ศูนย์กลางเท่าไรก็ยิ่งอันตรายมากเท่านั้น

แต่แน่นอนว่าการที่พบกับสัตว์ร้ายเล็ก ๆ น้อยนั้น สำหรับเฉินเกอผู้ซึ่งเป็นถึงปรมาจารย์ครึ่งระดับแล้วนั้น มันไม่ได้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ช่วงพลบค่ำ เฉินเกอก็มาถึงส่วนที่ลึกที่สุดของใจกลางนั่น

ที่ที่ซึ่งถูกเรียกว่า วูซาจุ่ย

เม็ดทรายในที่แห่งนี้นั้นไม่ได้มีสีเหลือง แต่กลับเป็นสีดำทมิฬ

แถมยังมีลมพัดแรง ราวกับสามารถพัดเอากระดูกคนให้กระจัดกระจายได้เลยทีเดียว

“แปลกจริง ๆ จากตำแหน่งที่ระบุบนแผนที่ ที่ตั้งของสุสานโบราณอมตะน่ะก็ต้องเป็นที่นี่สิ！แต่ที่นี่กลับรกร้างว่างเปล่า！”

เฉินเกอรู้สึกสงสัยอย่างประหลาด

“แผนที่น่ะไม่มีทางผิดแน่ ๆ！”

ท่ามกลางสายลมอันรุนแรงนั้น เฉินเกอก็มองไปรอบ ๆ

ทันใดนั้น เฉินเกอก็ได้พบกับถ้ำที่ดูลึกและน่ากลัว อยู่ที่บริเวณข้างหุบเขา

คาดไว้แล้วไม่ผิด ยังไงก็ต้องเป็นที่นี่แหละ！

เมื่อเฉินเกอย้อนนึกไปถึงตำแหน่งบนแผนที่ ก็อดที่จะพูดขึ้นมาด้วยความรู้สึกดีใจไม่ได้

ในขณะที่กำลังจะเข้าไปดูด้านในนั้น

“เด็กน้อย ข้าล่ะแปลกใจจริง ๆ เฉินเตี๋ยนชางนั้นถึงกับยอมเอาชีวิตเข้าแลก แล้วไหนจะเจ้าอีกที่ไม่ว่ายังไงก็ต้องหาสุสานโบราณนี้ให้เจอ จริง ๆ แล้วมันมีอะไรอยู่กันแน่ ถ้าเป็นพวกสมบัติพวกคุณตระกูลเฉินก็คงไม่สนใจ หรือว่าด้านในนี้มันมีของอันแสนล้ำค่าอยู่กันแน่นะ！ถึงได้ทำให้เฉินเตี๋ยนชางสู้สุดชีวิตขนาดนี้？”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังออกมาจากทางด้านเหนือหุบเขา

ทำให้หัวใจของเฉินเกอนั้นสูบฉีดขึ้นมา

“โม่ชางหลง！！！”

ชายชราที่อยู่บนหุบเขานั้น นอกเสียจากโม่ชางหลงแล้วยังจะเป็นใครไปได้อีก！

ในเวลานั้น โม่ชางหลงก็กระโดดลงมาจากยอด

และยืนอยู่ที่ด้านหน้าของเฉินเกอ พร้อมกับรอยยิ้มอันหยอกล้อบนใบหน้าของเขา

เพียงแต่ว่าโม่ชางหลงในตอนนี้นั้นเมื่อเปรียบเทียบกับครั้งก่อนแล้ว สภาพของเขาในตอนนี้นั้นมีอาการขยาดเล็กน้อย ใบหน้าเองก็มีรอยฟกช้ำให้เห็น

“ข้าน่ะสงสัยมานานแล้วว่าปู่ของเจ้าพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อที่จะปกป้องเจ้ามาให้ถึงยังเป่ยซานี้เพื่ออะไรกัน โชคดีที่ข้าแอบตามเจ้ามา แล้วก็ถ้าไม่ใช่เพราะแผนที่นี่ ข้าเองก็คงไม่สามารถที่จะมาถึงก่อนเจ้าได้ ที่แผนที่นี่มันมีอยู่ส่วนหนึ่งที่ขาดหายไป เนื้อหาของส่วนที่ขาดหายไปมันคืออะไร？มันคือความลับที่อยู่ด้านในของสุสานโบราณใช่หรือไม่？”

โม่ชางหลงขมวดคิ้วและถามขึ้น

“แก……แกทำอะไรกับพวกฉินหยา？”

เฉินเกอโกรธจนดวงตาแดงก่ำ

เจ้าจิ้งจอกตัวนี้ วันนั้นเขานั้นถูกหลอกทำให้เขาเสียโอกาสไป

ตอนแรกก็รู้สึกสงสัยอยู่ว่า ทำไมเจ้าจิ้งจอกตัวนี้ถึงยังไม่ได้ตามมาสักที เฉินเกอนั้นจึงสวมหน้ากากปกปิดตัวเองตลอดวัน ไม่กล้าที่จะเปิดเผยตัวจน

แต่ไม่คิดเลยว่า เจ้าจิ้งจองเฒ่าตัวนี้แท้จริงแล้วนั้นได้ตามมานานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น แผนที่ที่ตัวเขานั้นมอบให้ กลับเป็นการทำร้ายฉินหยา。

จิตสังหารนั้นแผ่ซ่านออกมาจากตัวของเฉินเกอ

“ฮ่า ๆ เด็กน้อยวางใจเถอะ ข้าไม่ได้ทำอะไรคนสหายของเจ้าหรอก ข้าโม่ชางหลงเพื่อจุดมุ่งหมายแล้วแม้ว่าจะไม่เลือกวิธีการ แต่ก็ไม่ถึงขนาดที่จะใช้กำลังลงมือกับคนธรรมดาหรอก พวกเธอน่ะก็แค่หลับไป ผ่านไป 1 วัน 1 คืนก็จะตื่นขึ้นมาเอง！”

โม่ชางหลงยิ้มกว้าง

“ที่ข้าน่ะยังไม่ฆ่าพวกเขาซะก็เพราะเห็นแก่หน้าของเจ้าหรอกนะ ตอนนี้ก่อนที่เจ้าจะตาย ก็บอกความลับทั้งหมดออกมาให้ข้ารู้ก่อนจะดีกว่ามั้ย เพราะหลังจากที่เจ้าตายไป ข้าจะได้ไม่ต้องไปทำร้ายพวกสหายของเจ้า ไม่เช่นนั้นแล้ว เจ้าก็คงเดาได้นะว่าชะตากรรมของพวกมันจะเป็นยังไง！”

โม่ชางหลงพูดขึ้น

“คุณเป็นถึงปรรามจารย์ กลับมาไร้ศีลธรรมเช่นนี้หรอ！”

“มันไม่มีทางเลือกน่ะ ในโลกนี้น่ะมีเรื่องที่เฉินเตี๋ยนชางให้ความสำคัญกับมันเป็นอย่างมาก แต่ว่าข้ากลับไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร เพราะงั้นข้าก็ต้องรู้ และเอามันมาให้ได้！เอาล่ะ พูดกันเท่านี้เถอะ เฉินเกอเจ้าพูดให้ข้าชื่นใจหน่อยสิ จะบอกหรือไม่บอก？”

โม่ชางหลงมีสีหน้าน่ากลัวขึ้นมาในทันที

“ยิ่งแกอยากจะรู้มากเท่าไร ฉันก็ยิ่งจะไม่ยอมบอกแกมากเท่านั้น นอกจากนี้หลังจากที่ฉันตายไปแล้ว แกจะฆ่าใครฉันก็ไม่รับรู้ไม่หนักใจทั้งนั้น แกคิดจะขู่ฉันอย่างงั้นเหรอ？”