ตอนที่ 544
บทที่558 เฉินเกอมึนงง
October 21, 2026
บทที่568 เฉินเกอมึนงง
“คนสวย ทำไมเหรอ ไม่มีเงินเหรอ”
ในเวลานี้เอง อันธพาลที่อยู่แถวนั้นก็เดินเข้ามา ยกมือขึ้น ตั้งใจจะจับคางของฉินหยา
ฉินหยารีบหลบ
อันธพาลกลุ่มนั้นรีบจับแขนของฉินหยาไว้ และเตรียมจะลวนลาม
แต่ฉินหยารีบดิ้นหนี อ้าปากกัดมือของพวกเขา
“อ๊าก” อันธพาลคนนั้นร้องออกมาอย่างเจ็บปวด บนนิ้วมือของเขามีห้อเลือด
พวกเขาไม่กล้าทำอะไรอีก ได้แต่มองฉินหยาอย่างตกตะลึง
เพราะแววตาของฉินหยาเต็มไปด้วยรังสีสังหาร
แต่ว่า เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ทำให้ฉินหยายิ่งทรมาน เธอหมดแรงทรุดลงไปนั่งบนพื้น แต่ก่อนจะหมดสติไป
“เจ้านาย สุดยอดเลย ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้โหดขนาดนี้ นิ้วของผมเกือบจะถูกกัดหลุดแล้วนะ”
ในขณะที่ฉินหยาไม่มีแรงจะลุกขึ้นยืน พวกอันธพาลก็หันไปร้องโอดโอยกับชายหนุ่มคนหนึ่ง
ชายหนุ่มคนนั้นยื่นการ์ดให้พวกเขาหนึ่งใบ “นี่เป็นค่ายา รหัสผ่านคือวันที่ของวันนี้”
“ขอบคุณครับเจ้านาย”อันธพาลกลุ่มนั้นดีใจ
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาถูกว่าจ้างมา จงใจทำแบบนี้
ฉินหยาได้ยินเสียงคนพูดก็รีบเงยหน้าขึ้นมอง
ชายหนุ่มคนนั้นคือเฉินเกอนั่นเอง
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องไม่ทิ้งฉันแน่ๆ”ฉินหยาร้องไห้ออกมาทันที
ความจริงแล้ว ถึงแม้เฉินเกอจะเดินเร็วมาก แต่หลังจากสลัดฉินหยาได้แล้ว เขาก็ต้องเดินกลับมาอีกรอบ เพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
แต่คิดไม่ถึงว่าฉินหยาจะเดินตามเขามาทั้งวัน
เดิมทีเฉินเกอคิดว่าเธอไม่เห็นเขาแล้วจะยอมแพ้ไป แต่เธอไม่ทำแบบนั้น เขาจึงหาคนมาขู่ให้เธอกลัว แต่ฉินหยากลับ…
เฮ้อ
จริงๆเลย เฉินเกอไม่ได้มีความหมายอื่น เขาไม่อยาดให้เรื่องราวมันยื้อไปเรื่อยๆ จึงอยาดทำให้ฉินหยาตายใจ และกลับไปใช้ชีวิตตามเดิมของเธอ
ตลอดเหตุการณ์ เฉินเกอยืนมองอยู่ด้านข้าง ในใจรู้สึกเป็นห่วง
แต่หลังจากที่ฉินหยาพูดจบ เธอก็หมดสติไปทันที
“ฉินหยา”
เฉินเกอรีบวิ่งไปหาอย่างรู้สึกผิด ก่อนจะอุ้มฉินหยาขึ้นมา
“หืม”
แต่พออุ้มฉินหยาขึ้นมา เฉินเกอถึงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
“ทำไมคุณถึงได้ป่วยหนักถึงขนาดนี้”
เฉินเกอคิดว่าฉินกยาแค่เล่นละครหลอกเขา แต่พอจับชีพจรดู ถึงได้รู้ว่าฉินหยาป่วยหนักมาก…
เฉินเกอรีบอุ้มฉินหยาจากไปทันที
ตอนที่ฉินหยาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนลอยอยู่บนอากาศ ข้างหูได้เสียงะึมพำ
เธอคิดว่าตัวเองตายไปแล้ว เพราะในเวลานั้น มันทรมานมาก
แต่ตอนนี้ ตัวเธอกลับเบาสบายมาก
เธอบนอยู่บนเก้าอี้ยาว มีเสื้อคลุมไว้บนตัวเธอ
ด้านข้างมีเฉินเกอนั่งอยู่
“เฉินเกอ ฉัน… นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”ฉินหยาพูดอย่างตื้นตันใจ
“ทำไมคุณถึงได้โง่ขนาดนี้ ป่วยหนักขนาดนี้ ถ้าไม่เจอเข้ากับผม คุณมีอันตรายถึงชีวิตเลยนะ”เฉินเกอย่นคิ้ว
“ในที่สุดคุณก็ยอมรับ ว่าคุณก็คือเฉินเกอ ทำไมต้องโกหกฉันด้วย คุณไม่อยากเจอหน้าฉันขนาดนั้นเลยเหรอคะ ฉันคิดไว้อยู่แล้ว ถ้าหาคุณไม่เจอ ฉันขอตายดีกว่า” ฉินหยาขิบตาแดง
เฉินเกอคนตรงหน้า รู้สึกจะสุขุมขึ้นกว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมาก เรื่องที่ฉินหยาอยากจะรู้มีเยอะขึ้นเรื่อยๆ
การที่ได้อยู่ข้างกายเฉินเกอ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
“เราจะไปไหนกันคะ” ฉินหยาถาม
“กลับตระกูลเฉิน ผมจะให้แพทย์เฉพาะทางรักษาให้คุณ”
พอเห็นฉินหยา เฉินเกอก็ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเธอยังไง นี่เป็นจุดที่เขาลังเลใจมาโดยตลอด
ถ้าจับอกว่าตอนนี้เขาไม่มีความรู้สึกอะไรกับเธอเลย คงจะเป็นเรื่องโกหก แต่ไม่ว่ายังไง เขาก็หวังว่าเธอจะมีชีวิตที่ดี
“หนึ่งปีกว่ามานี้ คุณไปที่ไหนมาบ้างคะ” ฉินหยาถาม
“พูดแล้วเรื่องมันยาวครับ คุณพักผ่อนก่อนเถอะ แล้วผมจะเล่าให้ฟังทีหลัง”
“คุณเฉินครับ เข้าเกาะแล้วครับ แต่ว่า ตรงทางขึ้นเกาะดูเหมือนจะเกิดเรื่องครับ มีคนยืนมองเยอะมาก”
บอดี้การ์ดของตระกูลเฉินยืนรายงานอยู่ด้านข้าง