บทที่ 586 เรือไม้

บทที่ 586 เรือไม้

ดูเหมือนพวกเขามาโดยมีจุดมุ่งหมาย

แต่ดูเหมือนท่านอาจารย์จะรู้จักพวกเขา

ต่อมา ท่านอาจารย์เข้าไปในบ้านเหินฟ้า พูดคุยเจรจากับพวกเขาบางอย่าง

เนื้อหาเราไม่รู้

แต่ท่านอาจารย์เจรจาเป็นเวลานาน

และบ้านเหินฟ้าก็พาท่านอาจารย์ดำลงไปใต้น้ำพร้อมกัน

ในคืนนี้ เราแทบไม่สามารถนอนหลับได้เลย

จึงได้แต่ปกป้องศพนางฟ้านี้

จนถึงกลางดึก ก็ถึงคราวที่พวกเราทั้งเก้าคนจะต้องดูแล

แต่ในขณะนี้เอง มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น เปลี่ยนโชคชะตาของฉัน

เพราะว่า นางฟ้าฟื้นชีพแล้ว!

เธอปรากฏตัวต่อหน้าพวกเราทั้งเก้าคนจริงๆ

ใบหน้าของเธอเป็นสีเขียวเล็กน้อย จ้องมองพวกเราอย่างเย็นชา!

ถามพวกเราว่าจะพาเธอไปไหน?

“เราเลยบอกความจริงทั้งหมด!”

ดูเหมือนเธอจะโกรธมาก ฉันจำได้อย่างชัดเจน เธอพูดประโยคหนึ่ง “จนถึงตอนนี้แล้ว คุณยังจะทำให้ฉันเดือดร้อนอีก! โชคดีที่ฉันฟื้นขึ้นมาได้!”

จากนั้นเธอก็โกรธเกรี้ยวอย่างหนัก ลงมือกับพวกเรา

เธอ......เธอสยองมากจริงๆ!

ทันทีที่ลงมือ ก็ฆ่าตายแล้วหกคน

ฉันก็อยากจะวิ่งหนี เธอสะบัดแขนเสื้อยาว ก็รัดคอฉันไว้ จากนั้น ฉันก็ถูกเธอโยนสะบัดขึ้นไปบนฟ้า ตกลงไป ฉันจะต้องถูกกระแทกเป็นเนื้อบดละเอียดแน่นอน!

แต่โชคดี ฉันถูกกิ่งไม้รับตัวไว้ ตอนตกลงไป แค่ขาหักเท่านั้น

อยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ

ตอนนั้นฉันจึงคิดได้อย่างน่าตกใจ ช่างผิดปกติจริงๆ นางฟ้ายังอยู่ในโลงศพ ผู้หญิงสวยที่บ้าคลั่งคนนี้คือใครกันแน่?

ฉันไม่รู้ว่าเพื่อนๆที่เหลือของฉันเป็นอย่างไรบ้าง

น่าจะถูกเธอฆ่าหมดแล้ว

แต่โชคดีที่ บ้านทองสัมฤทธิ์หลังใหญ่นั้น ทะยานขึ้นจากทะเลราวกับการระเบิด

เพราะฉันโดนแรงสั่นสะเทือนมากเกินไป เลยหมดสติในทันที

เมื่อตอนที่ตื่นขึ้นมา ก็อยู่ในบ้านของชาวประมงผู้ใจดีแล้ว ถึงได้รู้ว่า เมื่อคืนมีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บทั้งหมดแปดคน ส่วนคนที่เหลือ ได้รับการช่วยเหลือจากอาจารย์หมด ส่วนฉัน คือผู้รอดชีวิต

แต่ก็เป็นเพราะเหตุการณ์นี้ ทำให้เกิดความบกพร่องทางร่างกาย พิการ ไม่สามารถสัมผัสกับลมทะเลได้ จึงได้ตั้งรกรากอยู่ที่เกาะโม่เต่า แต่ท่านอาจารย์ ก็ทิ้งเงินไว้ให้มากมาย

ตัวหนังสือที่จารึกเกียรติประวัติของผู้ตายนี้ เล่าต่อไปอีกก็คือ หลังจากที่ผู้รอดชีวิตได้เงินทองมาแล้ว ในเวลาเพียงไม่กี่ปี ก็สร้างตัวจนร่ำรวยเงินทอง และกลายเป็นคนดังบนเกาะ

เรื่องเหล่านี้ ถูกลูกหลานของเขา แกะสลักไว้บนป้ายหลุมฝังศพของเขา

“คนสมัยก่อนก็เป็นเช่นนี้ โดยเฉพาะคนสมัยก่อนที่ประสบความสำเร็จ ชอบเพิ่มเรื่องราวที่ไม่ธรรมดา บนศิลาจารึกเกียรติประวัติของตัวเอง อย่างเช่นหลิวปังกบฏเพราะฆ่างูขาว แต่ว่า ฉันชื่นชมการจินตนาการของผู้คนในสมัยนั้นจริงๆ บ้านเหินฟ้าทองสัมฤทธิ์ที่เขาพูดถึง คงไม่ใช่ยานอวกาศลำใหญ่ ในนิยายแนววิทยาศาสตร์สมัยนี้ใช่ไหม? ฮ่าๆ!”

หยางเทียนหัว ยิ้มแล้วพูด

“อืม นี่มันไร้สาระไม่สมเหตุสมผลเลยจริงๆ แต่ก็ยิ่งทำให้เขาเป็นเอกลักษณ์มากขึ้น!”

กู่หยูเซียวก็พูดขึ้น

แต่เฉินเกอกลับเงียบไม่พูดจา

พูดคุยกับหยางเทียนหัว อีกสักพัก หลังจากที่เฉินเกอรู้เรื่องพอสมควรแล้ว ก็เลยให้คนส่งคุณหยางกลับไป

“ฉันกลับห้องก่อนนะ พวกเธอก็รีบพักผ่อนเถอะ คาดว่าพรุ่งนี้ เราก็จะออกเดินทางแล้ว!”

เฉินเกอพูดเบาๆ

กู่หยูเซียวเรียกหยุดเฉินเกอ “เดี๋ยวก่อน ทำไมเมื่อกี้นายไม่พูดเลย และไม่แสดงความคิดเห็นด้วย นายมีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

ที่จริงกู่หยูเซียว เป็นหญิงสาวที่มีจิตใจละเอียดอ่อนมาก จึงถามขึ้นในทันที

“ฉันสังเกตเห็นแล้ว ตอนที่คุณหยางพูดถึงบ้านเหินฟ้า หนังตาของคุณกระตุก ใจคุณต้องสัมผัสได้ถึงบางอย่างแน่นอน!”

“คุณช่างฉลาดจริงๆ ถ้าฉันบอกว่า สิ่งที่ผู้รอดชีวิตในเมื่อกี้เล่า อาจไม่ใช่ตำนาน แต่เป็นเรื่องจริง คุณจะเชื่อไหม?”

เฉินเกอพูดขึ้น

“เรื่องจริงๆ?”

กู่หยูเซียวตกตะลึง

“อืม จริงมาก ดูเหมือนว่าเรื่องจะยุ่งยากกว่าที่ฉันคิดไว้!”