บทที่ 633 สถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลซู

บทที่ 633 สถานการณ์ปัจจุบันของตระกูลซู

"สิ่งที่นายพูดเป็นความจริง? "

ถังหรันฟังคำอธิบายของเฉินเกอ อีกทั้งยังเห็นเฉินเกอหยิบถุงหอมที่มู่หานมอบให้เขาออกมา

ดังนั้นเธอเองก็เริ่มเชื่ออยู่บ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น เธอรู้จักเฉินเกอก่อนหน้านี้ดี และรู้สึกเสมอว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น

"ก่อนหน้านี้ ฉันพยายามช่วยเหลือพวกพี่อย่างเต็มที่ ผมไม่กล้ายืนต่อหน้าพวกพี่ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ก็ล้วนเป็นเพราะผมดูแลเธอได้ไม่ดี! พี่ถังหรัน ผมได้ยินเจิ้นกั๋วบอกว่า พวกพี่ไม่เคยรับของจากผมเลย?”

จุดนี้ เฉินเกอไม่เคยคิดถึงมาก่อน

"อืม พวกเราทั้งหมดในครอบครัวล้วนรู้สึกว่า ในเมื่อมู่หานหายตัวไปแล้ว อีกทั้งพวกนายก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน พวกเราตระกูลซู ย่อมมีศักดิ์ศรีของตัวเอง ทำไมต้องรับของของนายด้วย? เป็นคุณย่าที่ไม่เห็นด้วย!”

ถังหรานขจัดความเข้าใจผิดต่อเฉินเกอออกไปบ้างแล้ว

จากนั้นจึงบอกเฉินเกอเกี่ยวกับสถานการณ์ล่าสุดของตระกูลซู

ที่แท้ ตั้งแต่ที่ซูมู่หานเกิดเรื่องขึ้น

ตระกูลซูทั้งหมดก็ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควันหนาทึบ เป็นเวลานาน จนทุกคนในตระกูลซูล้วนอัดอั้นจนแทบหายใจไม่ออก

เต็มไปด้วยสายตาเยาะเย้ยและน้ำลายของผู้คน

ดูเหมือนว่ามันแทบจะทำให้ตระกูลซูทุกคนจมน้ำตายได้

เนื่องจากสถานะพิเศษของเฉินเกอ ตระกูลซูจึงไม่เคยประกาศว่าหลานเขยในอนาคตของพวกเขาคือคุณชายใหญ่แห่งจินหลิง คุณชายเฉิน

แน่นอนว่า ญาติและเพื่อนฝูงของตระกูลซูทุกคนรู้เพียงว่าแฟนหนุ่มของซูมู่หานมีอำนาจมากล้น อีกทั้งครอบครัวยังมีทรัพย์สินมากมาย แถมยังซื้อคฤหาสน์มูลค่ากว่า 100 ล้านหยวนให้ตระกูลซูอีกด้วย

เพียงแค่นี้ ก็ทำให้เพื่อนฝูงของตระกูลซูทั้งยำเกรงทั้งอิจฉา และพยายามพันแข้งพันขาเอาใจตระกูลซู เพื่อผูกมิตรกับแฟนหนุ่มของซูมู่หานผู้ลึกลับตนนั้น

แต่หลังจากที่ซูมู่หานเกิดเรื่องขึ้น ตระกูลซูทั้งหมดก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ผู้เฒ่าหญิงตระกูลซู จางซินหัวซึ่งเป็นย่าของซูมู่หาน เธอเป็นคนที่รักษาหน้าตาอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงออกจากคฤหาสน์ที่เฉินเกอเคยมอบให้แก่ตระกูลซู และกลับไปอาศัยอยู่ที่เดิม

แม้กระทั่งด้านกิจการก็ปฏิเสธการมีส่วนร่วมของเฉินเกออย่างสิ้นเชิง

เหอะเหอะ หลานสาวหายไปแล้ว ตระกูลซูของตน ยังจะเป็นอะไรในสายตาของเฉินเกอได้อีก?

ทำไมจะต้องเสนอหน้าเข้าไปประจบ?

เรื่องแบบนี้ ผู้เฒ่าหญิงตระกูลซูทำไม่ได้

ดังนั้น พวกเธอจึงเลือกที่จะไปใช้ชีวิตเช่นเดิม ถึงจะมีใครอยากหัวเราะเยาะ ก็ช่างเถอะ!

“ที่แท้ พวกคุณคิดว่าผมยอมแพ้เรื่องมู่หานไปแล้ว ใช่ไหม?”

เฉินเกอสูดลมหายใจเข้าลึก และพูดด้วยความรู้สึกผิด

เขามัวแต่ตามหามู่หานและลุงรองของเขา แต่กลับลืมสมาชิกในครอบครัวของมู่หานไปจริงๆ ในใจของเขาเกิดเป็นความรู้สึกตำหนิตนเองขึ้นมา

"อืม! " ถังหรันพยักหน้า

“คุณลุงซู คุณย่า พวกท่านสบายดีไหม? พี่พาผมไปหน่อย ผมอยากเจอพวกเขา!”

เฉินเกอเอ่ยอย่างจริงจัง

“จะดีได้ยังไง? วันนี้ คุณยายมักจะส่งของขวัญวันเกิดไปให้น้องสาวคนหนึ่งของท่าน แต่นายรู้ไหม ตั้งแต่มู่หานประสบอุบัติเหตุ เธอก็ตัดการติดต่อกับคุณยายไปแล้ว แต่ตอนนี้ ฮ่าฮ่า เธอกลับพยายามเชิญพวกเราทุกคนมางานวันเกิดของเธอหลายครั้ง! "

“ทุกคนที่มีตาก็ล้วนรู้ดีว่าเว่ยกุ้ยฟางหมายถึงอะไร ไม่ใช่เพราะในตอนนั้น มู่หานอยู่กับนาย พวกเราปฏิเสธข้อเสนอของหลานชายของ เว่ยกุ้ยฟางและทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บแค้นอยู่ในใจ มาตอนนี้ หลานสาวของเธอแต่งงานได้ดีไปแล้ว อีกทั้งหลายชายก็แต่งงานด้วยดีเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงเชิญพวกเราไปก็เพราะอยากจะโอ้อวดต่อหน้าคุณยาย! ถ้าไม่ใช่เพราะฉันได้ยินว่าคฤหาสน์หยุนติ่งเมาท์เทนกำลังจะถูกรื้อถอน ฉันเองก็คงไปร่วมงานเช่นกัน! "