บทที่ 635 ฉันไม่ผิด

บทที่ 635 ฉันไม่ผิด

เมื่อได้ยินเช่นนี้ คนในตระกูลซูรวมทั้งคุณนายท่านก็รู้สึกสะเทือนใจ

ตอนนี้ถึงค่อยรู้ว่าเดิมทีทุกคนเข้าใจเฉินเกอผิดไป และ มู่หานก็ดูคนไม่ผิด

เป็นเพราะการมาถึงของเฉินเกอ ทำให้บรรยากาศของงานทั้งหมดเปลี่ยนไปอย่างมาก

ผู้คนจำนวนมากขึ้นเริ่มมาที่ตระกูลซูเพื่อยกน้ำชาและพูดคุย รวมถึงมีบางคนเริ่มเอ่ยคำพูดเยินยอ

"คุณนายท่านเมื่อวานเป็นวันเกิดของคุณ ทำไมคุณถึงไม่ส่งคำเชิญเล่าทุกคนจะได้ไปอวยพรให้กับคุณ เฮ้อ น่าเสียดาย ไว้วันหลัง ผมต้องชดเชยให้แน่! "

มีเถ้าแก่บางคนเอ่ยกล่าวว่า

ละครเรื่องนี้พลิกพลันไป เห็นได้ว่ามีผู้คนจำนวนมากเริ่มเข้าหา จางซินหัวโดยอาศัยงานวันเกิดของตน

ดังนั้นคนที่รู้สึกย่ำแย่ที่สุดก็คือ เว่ยกุ้ยฟางแล้ว

เดิมที เธอยังคิดจะอวดหลานสะใภ้และลูกเขย

แต่ตอนนี้ แฟนหนุ่มทรงพลังของ ซูมู่หานกลับมาแล้ว

แม้แต่เธอ ก็ยังให้ความเคารพ

และความน่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นยังมีอยู่ภายหลัง!

"คุณชายเฉิน? อะไรนะ? คุณนายท่านคุณเรียกเขาว่าคุณชายเฉินหรือ? คุณชายเฉินคนไหน?”

ผู้คนที่เข้าไปยกน้ำชาให้กับจางซินหัวเมื่อได้ยินเข้าก็ตกใจขึ้นมา

จนทำให้คนทั้งงานก็เงียบลงไปด้วย

คุณชายเฉินแห่งจินหลิงมีตัวตนแบบไหน ไม่จำเป็นต้องพูดถึงอีกแล้ว

สามารถจินตนาการได้เลยว่าคำสองคำนี้ส่งผลกระทบอะไรกับพวกเราได้บ้าง

"ยังจะมีคุณชายเฉินที่ไหนอีก ก็ต้องเป็นคุณชายเฉินแห่งจินหลิงสิ! ฉันเพิ่งกลับมาจากคฤหาสน์หยุนติ่งเมาท์เทน ถึงได้พบกับเฉินเกอเข้าที่นั่น!”

ถังหรันมองไปที่คนเหล่านี้แล้วตอบคำถามของคุณยาย

คฤหาสน์หยุนติ่งเมาท์เทน? คุณชายเฉินแห่งจินหลิง?

คนทั้งหมดเริ่มสงบไม่อยู่ โครมตึง มีเสียงของตกกระทบพื้นดังขึ้นจากทั่วทิศทาง

นั่นเพราะในตอนนั้น ราวกับว่าคนทั้งหมดแทบลุกขึ้นยืน

ทั้งหมดล้วนมีท่าทางตกใจจนบื้อไป

แม้แต่เว่ยกุ้ยฟางเองก็ยังแทบจะหายใจไม่ออก

"จริงเหรอ? แฟนหนุ่มที่ร่ำรวยและมีอำนาจมากของซูมู่หานก็คือคุณชายเฉินแห่งจินหลิง?”

"เกรงว่าคงโกหกไม่ได้ พวกเธออย่าได้ลืม ตอนนั้น ซูมู่หานมาจากมหาวิทยาลัย จินหลิง อีกทั้งคุณชายเฉินเองก็มาจากมหาวิทยาลัยจินหลิงเช่นกัน แฟนของ ซูมู่หานนั้นร่ำรวยอย่างยิ่ง คุณชายเฉินก็ร่ำรวยมหาศาล ทั้งสองคน สมควรจะเป็นคนๆ เดียวกัน ก็คือคุณชายเฉิน!”

"คุณคนน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่า แฟนของซูมู่หานก็คือคุณชายเฉิน! "

ทุกคนต่างประหลาดใจ

จากนั้นจึงค่อยๆ เสียดาย เหตุใดจึงไม่ได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลซูเอาไว้ ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงเป็นเหมือนหงส์ติดปีกไปแล้วแน่

เว่ยกุ้ยฟางแทบจะหมดลมหายใจ เธอตัวสั่นและถูกชายหนุ่มหญิงสาวประคองเอาไว้ กำลังคิดจะเข้าไปทักทาย

พระเจ้า นี่คือคุณชายเฉิน!

อีกทั้งเขาเองยังอ้างว่าเป็นลูกเขยของตระกูลซู

เทียบไม่ติด เทียบไม่ติดเลยสักนิด!

ท้องฟ้าที่แต่เดิมเป็นสีฟ้าของเว่ยกุ้ยฟางมาตอนนี้ราวกับว่ากำลังมีเมฆเข้าปกคลุมและเกิดเป็นฟ้าร้องมืดครึ้ม

ในใจของเธออ้างว้าง

“ไม่ถูกต้อง ทำไมยิ่งมองเขาฉันก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคยมากขึ้น?”

เสี้ยวจูนเองก็เตรียมเข้าไปเช่นกัน เขาเข้าไปโค้งคำนับแสดงความเคารพ

ในเวลานี้ เฉินเยี่ยนลี่ภรรยาของเขากลับกำลังเอ่ยอย่างสับสน

"เป็นอะไรไปเยี่ยนลี่? หน้าคุ้นเคยอะไรกัน รีบดข้าไป เมื่อครู่พวกเราเพิ่งจะละเลยเขาไปต้องเข้าไปขอโทษ นั่นคือคุณชายเฉินเชียวนะ!”

"ไม่! ไม่ใช่ คุณยาย คุณอย่าเพิ่งรีบร้อน! ฉันกำลังสงสัย เขาไม่ใช่เฉินเกอ!”

เฉินเยี่ยนลี่ดึงมือของคุณยายของเธอเอาไว้

“หา? ทำไม?”

“เป็นเพราะฉันรู้สึกว่า เขาคล้ายกับเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง ยิ่งมองเขามากเท่าไหร่ก็ยิ่งเหมือนเขามากขึ้นเท่านั้น!”