บทที่ 638 ความเจ็บป่วยของคุณนายท่าน

บทที่ 638 ความเจ็บป่วยของคุณนายท่าน

เฉินเยี่ยนลี่อาศัยพื้นฐานครอบครัวของตน ทำให้กลายเป็นคนหยิ่งผยองไม่เห็นใครในสายตา

แต่ตอนนี้เมื่อได้พบกับเฉินเกอ รับว่าเป็นการสอนให้เธอรู้จักยิ่งเสียกว่าความตาย อีกทั้งประโยคสุดท้ายเมื่อครู่เป็นเฉินเกอที่จงใจพูดให้เธอฟัง ให้เธอรู้ว่า อย่าได้คิดว่าบนโลกใบนี้ตนเองนั้นยอดเยี่ยมที่สุด คนที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าตนนั้นยังคงมีอยู่

ทั้งตระกูลเสี้ยว รวมถึงเว่ยกุ้ยฟางเองต่างหวาดกลัวจนเงียบกริบ

จากนั้นถัดมา งานวันเกิดก็เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีความหมายโดยสิ้นเชิง

ไม่นานนัก เฉินเกอและคนตระกูลซูก็จากไป

เหตุการณ์ในเมื่อเช้านี้ แม้จะเป็นเพียงเวลาช่วงสั้น ๆ

แต่สำหรับจางซินหัวคุณนายท่านแล้ว ราวกับว่าเป็นประสบการณ์ที่ทั้งขึ้นสูงและตกต่ำของช่วงชีวิตรวมกัน

ทำเอาเธอรู้สึกเลือดลมพลุกพล่าน ผลคือระหว่างทาง จู่ๆ มือและเท้าของเธอก็ชา ศีรษะมึนงง อีกทั้งทั้งรู้สึกปวดหัวอย่างแรงและเป็นลมไปทันที

จากนั้นทั้งตระกูลซูก็แตกตื่น

เนื่องจากเฉินเกอได้ไปที่คฤหาสน์หยุนติ่งเมาท์เทนก่อนแล้ว เพื่อดูความคืบหน้าที่นั่นจากนั้นจึงเตรียมกลับไปบ้านตระกูลซูอีกครั้ง

การขุดเจาะภูเขาเป็นไปอย่างรวดเร็วกว่าที่คาดเอาไว้ คาดว่าวันพรุ่งนี้ ก็จะสามารถนำหินสะท้านฟ้าออกมาได้

ดังนั้นเฉินเกอจึงไม่ได้อยู่กับพวกเขา

คนในตระกูลซูกำลังรีบร้อน

โชคดีที่เกือบจะถึงบ้านแล้ว นั่นเพราะในสองปีที่ผ่านมา สถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งสองครั้ง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะร้ายแรงกว่าเดิมอยู่บ้าง

ในบ้านมีถังออกซิเจนและอุปกรณ์อื่นๆ อยู่

พวกเขารีบโทรไปหาหมอใหญ่ หม่าจิ้นและให้เขามาช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน

หม่าจิ้นเคยเป็นแพทย์ที่มีชื่อเสียงในหน่วยบัญชาการทหาร และมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม

อายุหกสิบกว่าปี เขาถึงค่อยกลับมาบ้านเกิด และอยู่ในฐานะศาสตราจารย์ในโรงพยาบาล อีกทั้งยังดำรงตำแหน่งรองประธานสมาคมจริยธรรมทางการแพทย์

เขามาพร้อมกับลูกศิษย์อีกทั้งสองคนเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

และได้พบกับเฉินเกอพอดี

ทั้งสองพยักหน้าถือเป็นการทักทาย

ทันทีที่เฉินเกอเข้ามา เขาก็เห็นพวกซูโก๋เฉียงกำลังลนลานอย่างยิ่ง

เมื่อสอบถามถึงได้ทราบว่า

ที่แท้เมื่อครู่ระหว่างทางกลับมา คุณยายมีอาการเก่ากำเริบขึ้นให้

และสามคนที่เข้ามาทีหลังตนก็คือหมอที่มารักษา

“คุณยายอยู่ในห้องไหม? ผมจะเข้าไปดู คิดไม่ถึงเลยว่าโรคจะกำเริบเร่งด่วนขนาดนี้!”

เฉินเกอกล่าว

อันที่จริง เมื่อครู่ตอนเห็นคุณยาย เฉินเกอก็ดูออกแล้วว่าสุขภาพของคุณนายท่านกำลังมีปัญหา

เพียงแค่ตอนนั้นเขาไม่ได้พูดอะไร

ยังไงเสียเขาเองก็รู้จักการรักษาโรคเช่นกันน

ตนบอกว่าจะกลับไปที่เขาหยุงติ่งก่อนและกลับมาอีกครั้ง แต่เมื่อกลับมาอีกครั้งยังไม่ทันได้รำลึกความหลังกลับต้องมาดูอาการของคุณนายท่านแทน

"เดี๋ยวก่อน คุณกำลังทำอะไร? มีมารยาทหรือไม่? อาจารย์ของฉันอยู่ที่นี่ นายมีตัวตนมากพอหรือไง! "

ในเวลานี้เอง ด้านหลังของหม่าจิ้นก็มีคนอายุราว 30 กว่าปีเอ่ยอย่างเย็นชา

“พี่ อย่าทำแบบนี้ พี่ชายท่านนี้เองน่าจะเป็นหมอด้วยใช่ไหม?”

หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังหม่าจิ้นยิ้มให้เฉินเกอ

เฉินเกอเองก็ยิ้มให้เธอ

เพียงแต่ในใจของเขายังกังวลกับอาการป่วยของคุณยาย

เฉินเกอไม่พูดพร่ำ เขาเอ่ยถามซูโก๋เฉียง

“คุณลุงซู คุณยายป่วยมานานแค่ไหนแล้ว? ”

จากนั้น ซูโก๋เฉียงก็เล่าถึงอาการเจ็บป่วยของคุณนายท่านให้ฟัง

ที่แท้ ก็เป็นโรคนี้มาระยะหนึ่งแล้ว