บทที่ 675 ครึ่งหนึ่ง

บทที่ 675 ครึ่งหนึ่ง

“แม่งเอ้ย นี่คนหรือเทวดา

เย่าหมิงอ้าปากค้าง แต่เขาไม่สนใจเลย พูดพร้อมกับตัวสั่น

หากพลังของอาจารย์ทั้งสามและจวงเป้ายังคงอยู่ในจินตนาการของทุกคน ก็เพียงแค่พวกเขาแข็งแกร่ง และว่องไวเท่านั้น

สำหรับเฉินเกออาวุธที่ล่องลอยมา สามารถตัดโต๊ะไม้ที่หนาหนักและพื้นพรมออกเป็นสองส่วน ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะ

จินตนาการได้ หลายคนมีความคิดเช่นเดียวกับเย่าหมิง

“นี่ไม่ใช่วิชาเทวดา ดูเหมือนว่าจะเป็นศิลปะการต่อสู้ที่แปลกประหลาดชนิดหนึ่ง” อาจารย์ทั้งสามจ้องไปที่รอยบน

พื้น สักพักก็บ่นพึมพำออกมา

“ใครก็ตามที่ครอบครองศิลปะการต่อสู้แห่งวิชาลี้ลับ สามารถฆ่าผู้คนได้จากระยะประมาณ30เมตร รวบรวมพลัง

พลังลมปราณทั้งหมด พลังของหมัดศักดิ์สิทธิ์ร้อยขั้น ฉันคิดเสมอว่ามันเป็นเพียงตำนานเล่าขาน ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นมัน

ด้วยตาของตัวเอง

ตอนนี้ถึงจะตายก็ไม่เสียดาย

เมื่อได้ยิน เสียงโห่ร้องอีกครั้ง ทุกคนก็หันมามองดู แต่จวงเป้าได้ถอยห่างออกไปแล้ว

“รีบถอยเร็ว!” จวงเป้าตะโกน

เขากำลังจะหนี?

แน่นอนว่าจวงเป้าต้องวิ่งหนี ตั้งแต่เห็นเฉินเกอใช้นิ้วแทนดาบฟาด หัวใจของเขาก็หล่นไปกองกับพื้นแล้ว

ไม่คาดคิดชายหนุ่มคนนี้ ไม่เพียงมีการบำเพ็ญปฏิบัติที่ล้ำลึก แม้แต่ทักษะการต่อสู้ของเขายังลี่ป้ามาก แค่เพียงวิชา

ดาบอย่างเดียว เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้อีกต่อไป!

นี่คือการหายใจก็สามารถฆ่าคน ใช้แรงลมแทนดาบ แม้แต่จวงเป้าสิบคน ยังไม่เพียงพอสำหรับชายหนุ่มคนนี้ฆ่า

“เขาทำไมหนุ่มขนาดนี้ ก็สามารถเข้าถึงดินแดนแห่งนี้แล้ว มันเหลือเชื่อมาก! เหมือนสมัยก่อนอาจารย์และคนอื่นๆที่มี

พรสวรรค์ อายุห้าสิบถึงจะขอบเขตเปิดปราณและเขาก็เป็นฮีโร่ในต่างแดน และคนที่มีศิลปะการต่อสู้และภูมิหลังธรรมดา ไม่

สามารถเรียนรู้ทักษะเวทมนตร์เทวดาเช่นนี้ได้?

คนในตระกูลจวงหันหลังและวิ่งหนี

จวงเป้าคิดในใจ ร่างของเขาถอยเร็วมาก แต่เฉินเกอหัวเราะเยาะ:

“จะหนีตอนนี้ มันคงสายไปแล้ว?”

ขณะที่เฉินเกอสูดลมหายใจอย่างแรง วิชาศุภรวิเศษก็เริ่มทำงาน และฝ่ามือของเขาก็กลายเป็นสีแดง จากนั้นเขาก็สะบัดนิ้ว

ทั้งสามชั้นรวมเป็นกลุ่มควบแน่นพุ่งออกไป เหมือนกระสุน พุ่งออกระยะทางกว่าสิบกว่าเมตร ไปชนด้านหลังของจวงเป้าจวงหู่ และคุณชายจวงทั้งสามคน

“อ๊ะ!” กรีดร้อง จวงสือซานกระอักเลือดออกมาแล้วกระเด็นออกไป

จวงเป้าเหมือนโดนค้อนขนาดใหญ่ห้าร้อยกิโลทุบ ตรงหน้ามืดสนิท และร่างของเขาก็กระเด็นออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว และชน

กับกำแพง

“ภายในแข็งแรงและปล่อยออกมา ฆ่าคนอย่างรวดเร็ว เหมือนเทวาดา” อาจารย์ทั้งสามสั่นสะท้าน

ในตอนนี้เขาไม่สงสัยในตัวตนของชายหนุ่มคนนี้อีกต่อไป

ดูเหมือนจะอายุประมาณยี่สิบห้าปี เขากลายเป็นผู้เชี่ยวสูงสุดของศิลปะการต่อสู้ เป็นยอดฝีมือที่ดูไม่ออกจริงๆ

ถ้ามีคนกล้าพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเขา เขาจะตบไปเจ็ดแปดครั้ง แม่งเอ้ยอายุน้อยขนาดนี้จะ

เป็นปรมาจารย์ได้ไง และเป็นยอดฝีมือขอบเขตเปิดปราณที่อายุต่ำกว่าสามสิบ นั่นคงเป็นหนุ่มอัจฉริยะ และคงไม่ใช่ขี้โม้แบบนี้

เมื่อทั้งสามล้มลง สถานการณ์ก็พลิกกลับและคนของตระกูลจวงไม่กล้าที่จะขยับ

จากนั้นเย่าอีกู่ก็ตั้งสติจากความตกตะลึง ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน รีบวิ่งไปขวางหน้าจวงเป้า เตะเขาอย่างรุนแรงและพูด

ด้วยรอยยิ้ม:

“เด็กน้อย แกคงไม่คาดคิดว่าจะมีวันนี้ใช่ไหม? สมัยก่อนฉันสามารถขับไล่เจ้าเหมือนสุนัขเร่ร่อน วันนี้ฉันก็ยังสามารถฆ่าแก

ได้เหมือนเดิม ฮ่าๆๆ”

ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาดังมาจากด้านหลังเขา

“จวงเป้ายังไม่ตาย แค่สลบไป ระวังจะเตะเขาจนตื่น

เย่าอีกู่เหมือนโดนใครบางคนบีบคอ และเสียงหัวเราะก็หยุดลงทันที

เขาหันหน้ากลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ