ตอนที่ 697
บทที่ 724 ผมติดค้างคุณอยู่สองอย่าง
October 21, 2026
บทที่ 724 ผมติดค้างคุณอยู่สองอย่าง
“อะไรนะ？คุณว่าคุณคือใครนะ？”
รปภ.กล่าวด้วยความหวาดกลัว
ไม่ว่าจะอย่างไรเขาคิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มที่ยากจนคนนี้จะกล้าบอกว่าตนคือคุณชายเฉิน
แน่นอน เพียงแค่มองภายนอก เขาต้องไม่เชื่อแน่นอน
แต่สิ่งที่ทำให้เขาเกรงกลัวก็คือ
แววตาของชายหนุ่มคนนี้
เมื่อกี้เขาไม่ได้สังเกตดูดีๆ
บัดนี้เมื่อเห็นแววตาของเฉินเกอ และได้ประสานตากับเฉินเกอ จู่ๆเขาก็รู้สึกมีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งมากดขี่ข่มเหงตน
ซึ่งสิ่งนี้ทำให้เขาเสียวสันหลังมาก บวกกับกำลังแรงที่น่าเกรงกลัวของชายหนุ่มคนนี้
จึงไม่มีเหตุผลที่เขาจะไม่เชื่อ หรืออาจจะพูดว่าไม่กล้าที่จะไม่เชื่อก็ได้
บัดนี้ เขาหยุดชะงัก
ส่วนพวกหยางเสว่ก็ต้องหยุดชะงักไปด้วยเช่นกัน
“ฮ่าๆๆ เฉินเกอ ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม？นายว่านายเป็นใครนะ？”
หยางเสว่กล่าวด้วยน้ำเสียงหัวเราะ
เมื่อกี้หยางเสว่คิดว่าเฉินเกอจะถูกซ้อนจนน่าอนาถ คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีความสามารถอย่างนี้ด้วย
เมื่อเทียบกันแล้ว เธอพุ่งประเด็นไปที่คำพูดของเฉินเกอที่บอกว่าเขาเป็นคุณชายเฉินมากว่า
คุณชายเฉินคือใคร？คือเศรษฐีอันดับหนึ่งในเมืองจินหลิงเชียวนะ และเป็นผู้มีชื่อเสียงเกรียงไกร
ถ้าเขาเป็นคุณชายเฉิน ตัวเองก็จะเป็นคุณนายของคุณชายเฉินแล้วสิ？ไม่ถูก ต้องเป็นอดีตคุณนายต่างหาก มันเป็นไปได้อย่างไรกัน
โดยเฉพาะเฉินเกอบอกว่าตนเป็นคุณชายเฉิน หยางเสว่ก็รู้สึกตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก ไม่ได้มีความเกี่ยวพันกับคนนี้แล้วแท้ๆ แต่ทำไมตนถึงได้กลัวอย่างนี้
ชั่วพริบตาเดียว หลี่เจิ้นกั๋วก็มาถึงที่ประตูทางเข้า
คิดว่าบัดนี้พี่สาวคงจะบอกอะไรเขาแล้ว และคงให้เขาดูรูปถ่ายของตนแล้วด้วย
เจิ้นกั๋ววิ่งมาหาตนอย่างดีอกดีใจ
“คุณชายเฉิน！”
เขาโค้งคำนับเก้าสิบองศา。
“คุณชายเฉิน！！！”
และผู้บริหารระดับสูงของบริษัทต่างก็ขานเป็นเสียงเดียวกัน
ใช่แล้ว ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคุณชายเฉิน ชื่อเฉินเกอที่ถูกตระกูลชุบเลี้ยงมาในสิ่งแวดล้อมที่ยากจนแสนเข็ญ
“อะไรนะ？”
บัดนี้ หยางเสว่กับพวกลู่หยางตกตะลึงจนเอ๋อไปเลย
โดยเฉพาะลู่หยางที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวขึ้นมาทันที
คนยากไร้ในสายตาของตน ที่แท้แล้วเป็นคุณชายอย่างนั้นหรือ แม้กระทั่งประธานหลี่ก็ต้องโค้งคำนับด้วย？
พวกเขาเริ่มค่อยๆหายใจเร็วขึ้น แทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีเลยทีเดียว
“อืม ประธานหลี่ผมมีเรื่องสำคัญจะหารือกับคุณ พวกเราเข้าไปคุยกับในห้องทำงานกันเถอะ！”
เฉินเกอพยักหน้า
“ครับ คุณชายเฉิน！”
หลี่เจิ้นกั๋วกล่าว
เมื่อกำลังจะเดินเข้าไป
“รอเดี๋ยว！”
หยางเสว่อดไม่ได้ที่จะตวาดเสียงออกมา
“หืม？ท่านสุภาพสตรีท่านนี้ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือครับ？”
หลี่เจิ้นกั๋วมองเธอ
“ประธานหลี่ค่ะ คุณแน่ใจว่าไม่ได้จำคนผิดใช่ไหมคะ เขาชื่อเฉินเกอเป็นนักศึกษามหาลัยเดียวกัน ไม่ใช่คุณชายเฉินอะไรนั้น！เขาจะเป็นคุณชายเฉินได้ยังไงคะ？”
หยางเสว่รั้งหลี่เจิ้นกั๋วแล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมา
“จำไม่ผิดแน่นอนครับ และคุณชายเฉินก็คือเฉินเกอครับ！”
หลี่เจิ้นกั๋วพูดด้วยเสียงเรียบเฉย
“เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้！”
หยางเสว่ล้มถอยหลังไปสองก้าว คำพูดเมื่อกี้ของหลี่เจิ้นกั๋วเหมือนไม่ใช่คำพูด แต่เป็นสายฟ้าที่เปี่ยมไปด้วยนักทำลายที่แข็งแกร่ง ทันใดนั้น มันได้ผ่าทำลายความหวังและความโหยหาของตนทั้งหมด
ทันใดนั้นรู้สึกว่าตนได้สูญเสียทุกอย่างไปแล้ว
“เสี่ยวเกอ！”
อย่าพูดถึงว่าตอนนี้หยางเสว่เสียใจกับการตัดสินใจเลือกแค่ไหน
“ช่างมันเถอะ ในเมื่อเลิกกันแล้วก็อย่าได้มาพัวพันกันอีกเลย ใช้ชีวิตต่อไปดีๆ ผมยังธุระที่ต้องจัดการ！”
เฉินเกอไม่ได้สนใจเธอต่อ เดินตรงเข้าไปด้านในของวิลล่าสปาทันที
เหลือไว้แต่เพียงผู้คนที่ตกตะลึงอย่างงุนงงและหยางเสว่ที่เสียใจภายหลังเป็นที่สุด
“คุณชายเฉินครับ คุณพูดถูกแล้วครับ ช่วงนี้วิลล่าที่หยุนติ่งเมาท์เทนแห่งหนึ่งจะทำการประมูลขายครับ คุณจะซื้อเหรอครับ？”
ในห้องทำงาน หลี่เจิ้นกั๋วกำลังถามอยู่
พูดตามความจริง นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่เจิ้นกั่วได้พบหน้าคุณชายเฉิน คิดไม่ถึงว่าคุณชายเฉินจะไม่เป็นอย่างที่ตนคาดเดาเอาไว้