บทที่ 756 คุณจะคู่ควรได้ยังไง

บทที่ 756 คุณจะคู่ควรได้ยังไง

"คุณชายหลี่ท่านนี้หล่อจริงๆ ถ้าเขาเป็นแฟนฉันได้สักวัน ต่อให้ตายก็คุ้มแล้ว! "

มีหญิงสาวร่ำร้องอยู่ในใจ

"เสว่เสว่ ฉันรู้ว่าเธออาจจะเข้าใจผิดฉันที่ฉันจากไปในวันนั้น นั่นเพราะฉันไม่คาดคิดว่า เธอจะพบกับอันตรายเช่นนี้ เดิมที ฉันต้องการอาศัยตัวเองเพื่อนำปีศาจวัวออกไปจากที่เกิดเหตุ และช่วยชีวิตคนทั้งหมด! "

หลี่เส้าจงกล่าวเบา ๆ

"ฉันรู้! "

ว่านเสว่เองก็เอ่ยปากขึ้น

ใช่สิ ตนเองไปคิดกับเขาแบบนั้นได้ยังไงกัน? ควรรู้ว่าตอนที่หลี่เส้าจงจากไป ตนเองยังไม่ถูกคนผลักออกจากเวทีสักหน่อย

ดังนั้นคุณชายหลี่จึงไม่รู้ว่าตนตกอยู่ในอันตราย

หลังจากที่หลี่เส้าจงอธิบาย ว่านเสว่ก็รู้สึกโล่งใจมากขึ้นแล้ว

แน่นอนว่า จากนั้น โฟกัสของทั้งสอง ก็ตกอยู่ที่ว่านเสว่และหลี่เส้าจง

สำหรับเฉินเกอและคนอื่นๆ พวกเขาย่อมต้องถูกเพิกเฉยไปโดยปริยาย

อาหารค่ำวันเกิดกำลังดำเนินไป

อีกด้านหนึ่ง ชายวัยกลางคนเดินมาที่งานอย่างช้าๆ

เขามองจากระยะไกล เมื่อมองไปที่ว่านเสว่และคุณชายหลี่ที่ยืนอยู่ด้วยกัน ใบหน้าของชายวัยกลางคนก็อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มแห่งความโล่งใจออกมา

“นายท่าน!”

ลุงไป๋ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังชายวัยกลางคนและเอ่ยเสียงเบา

ในสายตาเขา เต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงต่อคนผู้นี้อย่างยิ่ง

ชายวัยกลางคนคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเจ้าบ้านของตระกูลว่าน ว่านเย่าจง

“อืม เสว่เสว่และหลี่เส้าจงก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว? หลี่เส้าจงคนนี้ ใช่คนที่หมอดูบอกว่าเป็นคนในดวงใจของเสว่เสว่หรือไม่?”

ว่านเย่าจงหายใจเข้าลึกและเอ่ยขึ้น

สำหรับหมอดูคนนั้น เห็นชัดว่า ว่านเย่าจงเองก็เชื่อถืออย่างมากเช่นกัน

ดังนั้นในตอนนี้ เขาจึงเป็นกังวลมากเกี่ยวกับอนาคตของลูกสาวของตน

"นี่..."

ลุงไป๋ครุ่นคิดสักพัก

“พูดออกมาไม่เป็นไร! ”

ว่านเย่าจงไขว้มือไว้ด้านหลัง

“จากการตัดสินจากหลายๆ แง่มุม คุณชายหลี่ หลี่เส้าจง สอดคล้องกับเงื่อนไขที่หมอดูกล่าวไว้ในวันนั้นอย่างแน่นอน เขามีพลังวิเศษและมีพลังเวทย์ที่คนธรรมดาไม่สามารถครอบครองได้ อีกทั้งศิลปะการต่อสู้ของเขานั้นยังยอดเยี่ยม ทั้งตัวเต็มไปด้วยประสบการณ์ที่น่าทึ่ง "

เมื่อว่านเย่าจงได้ยินดังนั้น เขาก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ

"แต่ว่า มีเพียงสิ่งเดียวที่ดูเหมือนจะไม่สอดคล้องกับสิ่งที่หมอดูพูด! นั่นคือเห็นครั้งเดียวต้องใจสั่น สิ่งนี้ดูเหมือนคุณหนูใหญ่จะไม่ได้ใจเต้นอะไรกับหลี่เส้าจงมากนัก แต่กลับเป็นเด็กหนุ่มนิรนามผู้หนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกใจสั่นขึ้นมา!”

ลุงไป๋บอกตามความจริง

“เด็กหนุ่มนิรนาม”

ว่านเย่าจงขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้

"บ่ายวันนี้ ที่หมู่ตึกหู้หลง เสว่เสว่เชิญชายคนนี้ไปที่บ้านว่าน เขามีชื่อว่าเฉินเกอ? "

เห็นได้ชัดว่าว่านเย่าจงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

ในทางตรงกันข้าม เขาคาดหวังว่าหลี่เส้าจงจะเป็นลูกเขยของเขา

"ใช่ เป็นเขา! "

ลุงไป๋เอ่ย

“หึ เศษขยะ เด็กนิรนามคนหนึ่ง จะมาเป็นลูกเขยของตระกูลว่านได้ยังไง นี่ไร้สาระเกินไป!”

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ ว่านเย่าจงก็เดือดขึ้นมา

เนื่องจาก เรื่องของตระกูลคนรวยที่ตกหลุมรักกับเด็กไร้หัวนอนปลายเท้าท้ายที่สุดแล้วก็เกิดขึ้นมากมายในประวัติศาสตร์

เขาจะไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นกับตระกูลว่านของพวกเขาเป็นอันขาด

“นายท่านอย่าเพิ่งโมโห ได้โปรดฟังผมพูดให้จบ จากที่ผมสังเกต เฉินเกอผู้นี้ไม่ธรรมดาอยู่บ้าง! และทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความไม่ง่ายดายอย่างยิ่ง อีกทั้ง ในฐานะคนในดวงใจของคุณหนู ยังไงเสียนายท่านได้โปรดลองดูๆ ไปสักหน่อย แล้วค่อยตัดสินใจ?”

ลุงไป๋พยายามห้ามปรามเขา

ว่านเย่าจงสูดลมหายใจเข้าลึก ถึงค่อยทำให้อารมณ์ของเขาสงบลง

"เอาเถอะ อีกเดี๋ยว นายไปเรียกเขามา ฉันอยากจะดูสักหน่อย ว่าเขาไม่ธรรมดาอย่างที่นายบอกตรงไหน!”

แม้ว่าว่านเย่าจงจะกล่าวแบบนี้

แต่ในใจได้ทำการต่อต้านไปนานแล้ว

“นายท่านมาแล้ว!”

อาหารค่ำวันเกิดกำลังครึกครื้นอย่างยิ่ง

บริกรโค้งคำนับเอ่ยเสียงดัง

ว่านเสว่เงยหน้าขึ้น และเห็นว่าพ่อของตนมาถึงแล้ว

"พ่อ!”

“สวัสดีครับลุงว่าน!”

ทุกคนยืนขึ้นเพื่อเคารพ

เขาคือว่านเย่าจง เจ้าบ้านของตระกูลว่าน