บทที่ 759 เก็บดอกไม้ทำลายใบ

บทที่ 759 เก็บดอกไม้ทำลายใบ

สีหน้าของเสี้ยวชางเซิงดุร้าย

เป็นไปไม่ได้!

ทั้งชีวิตของเขา ทำไมแม้กระทั่งเด็กหน้าเหม็นคนหนึ่งยังสู้ไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!

จากนั้น ก็เห็นได้ว่า ฝ่ามือที่ยื่นออกไปของเขา มีเกราะสีดำยาวห้าอันปรากฏขึ้นมา

"ตาย! "

เสี้ยวชางเซิงคำราม

“น่าเบื่อ!”

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีที่โหดร้ายนี้ เฉินเกอทำแค่เพียงแค่นยิ้มและส่ายหัว

จากนั้น นิ้วของเขาก็สะบัดเล็กน้อย

รัศมีแรงลมสายหนึ่งเข้าตอบโต้ทันที

ตูม!

การปะทะกันของกันของสายลมสีทองและสีดำ ส่งผลให้มีการระเบิดขึ้นทันที

ถัดมา เสี้ยวชางเซิงก็ลอยออกไปทันทีราวกับว่าวที่สายป่านขาด

เสื้อผ้าบนหน้าอกของเขา ถูกเผาไม้โดยตรง

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา

เขากลั้นความเจ็บปวดบนตัวเอาไว้ และมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเหลือเชื่อ

"นี่.....เป็นไปได้ยังไง!!!”

ประโยคนี้ เขาแทบจะคำรามออกมา

ชายหนุ่มคนนี้แค่ทำการโจมตีเล็กน้อย ก็ราวกับแผ่นดินกำลังถล่มฟ้าทลายเช่นนี้ ทำเอาเสี้ยวชางเซิงรู้สึกตกตะลึงจนห้ามไม่อยู่

"เมื่อกี้นี้คือทักษะอะไร? "

เฉินเกอมองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ

"คุณรู้ไหม ผมเคยสาบานไว้ว่า ถ้ามีคนพยายามฆ่าผมหรือข่มขู่ผม ไม่ว่าจะอย่างไร ผมจะไม่มีวันไว้ชีวิตเขา โดยปกติแล้ว เขาจะต้องตายอย่างอนาถ! "

เฉินเกอกล่าวต่อไป

“อะไรนะ? ท่านเทพโปรดไว้ชีวิต โปรดไว้ชีวิตด้วย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสี้ยวชางเซิงก็รีบโขกศีรษะทันที

ใบหน้าชราของเขา เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

สถานะของเขาในโลกใบนี้ เรียกได้ว่ามันเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งแล้ว

ถือได้ว่าเป็นผู้ยอดเยี่ยมแถวหน้าของในโลกใบนี้

อีกทั้งยังได้รับช่วงชีวิตที่ไม่มีผู้ใดมี

ดังนั้น เมื่อเขารู้สึกว่าชีวิตความเป็นความตายกำลังถูกคุกคาม

คนเหล่านี้ ก็มักจะมีความคิดเดียวกันอยู่ในหัว

นั่นคือ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ที่จะประสบความสำเร็จเช่นนี้ หลังจากผ่านความยากลำบากหลายพันครั้ง

จะยอมไม่ได้! ยอมไม่ได้ที่จะตายไปแบบนี้!

เสี้ยวชางเซิงกำลังสำนึกเสียใจ เสียใจอย่างสุดซึ้ง ทำไมตนเองถึงได้มาถึงจุดนี้กัน?”

"ฮ่าฮ่า....ถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่พระโพธิสัตว์ แต่ก็ไม่ได้เป็นคนโหดเหี้ยมขนาดนั้น เอาเถอะ ผมจะให้โอกาสคุณมีชีวิตอยู่ต่ออีกครั้ง ผมให้เวลาคุณหนึ่งนาที ทางที่ดีคุณควรหาข้ออ้างที่ดีที่สุดมาหว่านล้อมผมถึงเหตุผลที่ไม่สมควรจะฆ่าคุณ”

เฉินเกอมองเขาด้วยรอยยิ้ม

"นี่นี่นี่ ... "

เสี้ยวชางเซิงได้สติกลับมา จากนั้น จึงลนลานจนสมองเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

“ไม่มีเวลาแล้ว!”

เฉินเกอเอ่ยเตือน

“ฉัน.....ฉัน......ฉันวิ่ง!!!”

ทันใดนั้น เสี้ยวชางเซิงก็เงยหน้าขึ้น เขากางแขนออกก่อเกิดเป็นคลื่นฝุ่นและพุ่งตรงไปยังทางที่ที่เฉินเกออยู่

เพียงแต่ ฝุ่นเหล่านี้เมื่ออยู่ห่างจากเฉินเกอเพียงหนึ่งเมตรมันกลับหายไปโดยอัตโนมัติ

อาศัยจังหวะนี้ เสี้ยวชางเซิงหลบหนีไปทันที

เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"น่าเสียดาย ดูเหมือนคุณจะพลาดโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ไปแล้วครั้งหนึ่ง ภายในไม่กี่ร้อยไมล์ คุณไม่สามารถหนีไปจากจิตทิพย์ของฉันได้!”

เฉินเกอส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

จิตจองเขาค่อยๆ เคลื่อนไหวเบาๆ จากนั้นจึงล็อกตำแหน่งของเสี้ยวชางเซิงได้อย่างแม่นยำ

เขาหยิบดาบขึ้นมา และในขณะที่กำลังจะฆ่าเสี้ยวชางเซิง

จู่ๆ ในป่าไกลออกไปก็มีแรงสั่นสะเทือนเกิดขึ้น

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”

ที่แท้ เป็นชายหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังแบกหญิงสาวบาดเจ็บอยู่บนหลัง ด้านหนึ่งวิ่ง อีกด้านหนึ่งตะโกนขอความช่วยเหลือ

บนร่างกายของคนทั้งสอง มีคราบเลือดมากมาย เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บไม่น้อย

ส่วนฝ่ายหญิง อยู่ในอาการสลบไปแล้ว

และเป็นเสียงนี้เอง ที่ช่วยชีวิตของเสี้ยวชางเซิงเอาไว้ในทางอ้อม

นั่นเพราะตอนนี้ เฉินเกอกำลังให้ความสนใจต่อชายหนุ่มและหญิงสาวที่กำลังวิ่งมาทางด้านนี้

ส่วนเสี้ยวชางเซิง ในสายตาจองเขา หากต้องการให้เขาตาย เขาก็ตายไปแล้วจริงๆ

นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

โง่เง่า!