ตอนที่ 731
บทที่ 761 ช่างเป็นคนเทพจริงๆ
October 21, 2026
บทที่ 761 ช่างเป็นคนเทพจริงๆ
เมื่อได้ยินคำที่ลูกชายใช้เรียกเฉินเกอ ยังหนุ่มขนาดนี้ ฉินสวนเฟิงสงสัยเป็นอย่างมาก
ลูกชายเรียกท่านอาจารย์เต็มปากเต็มคำ แต่ไม่ว่าเขาจะมองยังไง ก็รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้ดูธรรมดา
หรือว่าลูกชายเข้าใจผิด?
แต่แม้ว่าในใจจะคิดแบบนี้ แต่ฉินสวนเฟิงยังคงจับมือกับเฉินเกออย่างเป็นมิตร แสดงความรู้สึกขอบคุณ
แน่นอนอยู่แล้ว ในฐานะผู้สูงอายุ จากการสนทนาหลายครั้ง ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการดูถูกอยู่บ้าง
“เหอะๆ น้องเฉินเกอ นี่คือหินเจิ้งเล๋ยที่เพิ่งเล่าให้คุณฟัง นี่คือหินที่แข็งที่สุดในโลกก้อนหนึ่ง ไม่ว่าฉันจะอาศัยอยู่ที่ไหน ฉันก็มักจะพกหินก่อนนี้ติดตัวตลอด!”
หลังมื้ออาหาร ฉินสวนเฟิงและคนอื่นๆ พาเฉินเกอไปรอบ ๆ
พูดถึงเรื่องหินเจิ้งเล๋ยนี้
และชื่อที่ฉินสวนเฟิงใช้สำหรับเรียกเฉินเกอ ก็เปลี่ยนจากคำว่าท่านอาจารย์เฉินก่อนหน้า เปลี่ยนเป็นน้องเฉิน
รวมถึงผู้อาวุโสหลายคนในตระกูล ก็เรียกว่าน้องเล็กเฉินเกอเช่นกัน
ซึ่งสิ่งนี้ทำให้ฉินหย่งที่อยู่ด้านข้างวิตกกังวล คอยขยิบตาให้พ่อ เตือนพ่อ นี่มันเสียมารยาทกับท่านอาจารย์มากไปแล้ว!
แต่ฉินสวนเฟิงเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา
ขณะนี้ ไม่รอเฉินเกอถาม ก็ก้มหน้าก้มตาอธิบายที่มาของหินเจิ้งเล๋ย
ลือกันว่า นี่คือหินขนาดใหญ่บนยอดเขาภูเขาไท่อู เกิดพลังสุริยะจันทราพิเศษเมื่อนานมาแล้ว อีกอย่าง ไม่รู้ว่าหินก้อนนี้เป็นสาเหตุที่ทำให้มีพลังพิเศษหรือไม่
สามารถดึงดูดให้ฟ้าผ่าฟ้าร้องโหมกระหน่ำได้เสมอ
แต่ แม้ว่าจะถูกถล่มด้วยฟ้าผ่าที่มากมาย แต่หินก้อนนี้ ก็ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย
ตั้งแต่นั้นมา หินก้อนนี้ถูกเรียกว่าหินเจิ้งเล๋ย
พูดถึงตรงนี้ ฉินสวนเฟิงมองไปที่เฉินเกออย่างได้ใจเล็กน้อย:
“เป็นยังไงบ้างน้องเฉินเกอ ของที่ระลึกหินก้อนนี้ของฉันมีค่ามากใช่ไหมล่ะ?”
ฉินสวนเฟิงกล่าวขึ้น
ผู้อาวุโสหลายคนต่างก็ยิ้มเช่นกัน
ในใจคิดเจ้าเด็กน้อยคนหนึ่ง จะรู้จักอาวุธวิเศษนี่ในโลกนี้ได้ยังไง!
เฉินเกอได้ยินดังนั้น จึงยิ้มย่างขมขื่น จากนั้นผงกศีรษะ: “ดูเหมือนว่ามันจะมีค่าจริงๆ!”
“ฮ่าๆ แต่ทำไมไม่ว่าจะดูสีหน้าของน้องเฉินเกอยังไง ก็เหมือนไม่ค่อยเชื่อ พอดีเลย ลูกชายของฉันบอกว่าน้องเฉินเกอมีพลังเหนือธรรมชาติมากมาย เหมาะเจาะพอดี ให้พวกเราครอบครัวตระกูลฉิน ได้เปิดหูเปิดตา!”
ฉินสวนเฟิงพูดอย่างคล่องปาก
“ใช่แล้วน้องเฉินเกอ งั้นคุณลองแยกหินเจิ้งเล๋ยที่ไม่สามารถแตกหักได้ในตำนาน ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตาสิ!”
ผู้อาวุโสบางคนหัวเราะกล่าว
แต่พูดก็ส่วนพูดหัวเราะก็ส่วนหัวเราะ พวกเขาพูดแบบนี้ ก็รู้สึกเป็นการเยาะเย้ยเล็กน้อย
เฉินเกอได้ฟังและรับรู้ความหมายพวกเขาอย่างชัดเจนมากเช่นกัน
ก็ใช่ ตัวเองก็แค่ช่วยฉินหย่งคนนี้ในฐานะพี่ชายน้องสาว จากนั้นก็ได้สัญญากับฉินหย่งว่าจะเป็นที่พักพิงให้พวกเขา ให้พวกเขาเคารพตัวเองชั่วลูกชั่วหลาน เห็นได้ชัดว่า ฉินสวนเฟิง และผู้อาวุโสหลายคนในตระกูลฉินต่างไม่พอใจอย่างมาก
เช่นเดียวกับในงานเลี้ยงอาหารค่ำ พวกเขาไม่ได้พูดถึงอะไรเกี่ยวกับการผู้เป็นที่พักพิงเลย นี่มันก็ชัดเจนแล้ว
“หินเจิ้งเล๋ยนี่ เป็นของที่แข็งที่สุดในโลกจริงๆ ฟ้าผ่าไม่สะทกสะท้าน ถล่มไม่ได้! เพียงเพราะมันดูดซับพลังสุริยะจันทราพิเศษเป็นเวลานาน จึงมีพลังทิพย์ กลายเป็นหินทิพย์ไปแล้ว และยากที่จะกระตุ้น ซึ่งก็คือจุดเด่นของหินเจิ้งเล๋ยนี่!”
เฉินเกอพูดกล่าวเบา ๆ
“เหอะๆ หรือตามที่น้องเฉินเกอพูด สิ่งของอะไรก็ตามที่ได้ที่มีพลังทิพย์ ก็คือของสิ่งของทิพย์ งั้นถ้าพูดแบบนั้น สิ่งของมากมายก็ไม่สามารถทำลายได้เลยสิ?”
ฉินสวนเฟิงไม่เข้าใจสิ่งที่เฉินเกอพูด แต่ก็เพราะว่าไม่เข้าใจ ดังนั้นฉินสวนเฟิงจึงถามกลับอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
“จะพูดว่าไงดีล่ะ ที่คนไม่สามารถทำลายได้ นั่นเป็นเพราะว่า สิ่งของทิพย์ต้องจัดการด้วยพลังทิพย์แห่งฟ้าดิน กำลังภายในของพวกคุณ และพลังธรรมดาทั่วไป ไม่สามารถก่อให้เกิดอันตรายใดๆ กับหินทิพย์นี้ได้!”
เฉินเกอกล่าว
“ฉันเข้าใจแล้ว นี่น้องเฉินเกอกำลังหัวเราะเยาะผู้เฒ่าผู้แก่อย่างพวกเรา ว่าความแข็งแรงน้อยน่ะ……”
หนึ่งในผู้อาวุโส มองไปที่เฉินเกอที่ยิ้มอย่างขมขื่น ในขณะเดียวกันก็ล้อเล่นเรื่องเฉินเกอกับผู้อาวุโสหลายคน
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการตักเตือนเฉินเกอ: คนหนุ่มสาว พูดจาต้องมีขอบเขต อย่าเย่อหยิ่งเกินไป!
ฉินหย่งฟังออกออกอยู่แล้วว่าคุณปู่หมายถึงอะไร กล่าวอย่างลุกลี้ลุกลน: “คุณปู่ ท่าอาจารย์เขาไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น……”
“ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้นจริงๆ ……พวกคุณอย่าเข้าใจผิด!”
เฉินเกอก็พูดขึ้นเช่นกัน
เมื่อเป็นแบบนี้ สีหน้าของฉินสวนเฟิงและผู้อาวุโสหลายคน จึงดีขึ้นเล็กน้อย
ใครจะรู้ว่าเฉินเกอยังพูดไม่จบ: