บทที่ 824 ชัยชนะ

บทที่ 824 ชัยชนะ

หลินจื่ออ๋างใช้หมัดชกไปที่ศีรษะของเฉินเกอ

และถ้าชกโดนละก็ คาดว่าหัวของเฉินเกอคงแตก และสมองคงจะกระฉูดออกมา

แต่ว่าเฉินเกอไม่ให้หลินจื่ออ๋างมีโอกาสแบบนี้ จึงรีบหลบไปด้านข้างทันที และหลบหมัดที่รุนแรงของหลินจื่ออ๋างอย่างรวดเร็ว

หมัดที่แข็งแกร่งของหลินจื่ออ๋างตกลงไปต่อหน้าต่อตาของเฉินเกอ จนสามารถทำให้เฉินเกอรู้สึกถึงแรงหมัดของเขาได้

อำนาจของการบำเพ็ญจิตชั้นที่หนึ่งของขอบเขตเจินเหรินอย่างหลินจื่ออ๋างถือว่าค่อนข้างแข็งแกร่ง

แต่เสียดายคนที่เขาต้องเผชิญหน้าคือเฉินเกอ

ต่อให้เป็นชั้นที่หนึ่งของขอบเขตเจินเหริน ถ้าอยากเอาชนะเฉินเกอก็เป็นไปไม่ได้

เมื่อเห็นว่าท่าแรกของตัวเองพลาด ในใจของหลินจื่ออ๋างก็รู้สึกตะลึง ไม่คิดว่าการเคลื่อนไหวของเฉินเกอจะว่องไวขนาดนี้

แต่เขาก็ไม่ได้ยอมแพ้ จึงรีบแสดงท่าทีตอบโต้ หมุนร่างกายของเขาแล้วยกขาขึ้นมาและเตะไปที่หน้าของเฉินเกอ ท่าทีการเคลื่อนไหวของหลินจื่ออ๋างทุกท่าล้วนเป็นท่าที่ต้องการฆ่า และอยากจะฆ่าเฉินเกอให้ตายโดยตรง

เฉินเกอเลยรีบถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างรวดเร็ว จึงหลบได้อย่างง่ายดาย

คนภายในแค่มองก็สามารถมองออกได้ถึงกำลังและอำนาจของทั้งสองคนว่าแตกต่างกันมากแค่ไหน

ศิลปะการต่อสู้ในโลกนี้สามารถแก้ได้ด้วยความเร็ว แม้ว่าการเคลื่อนไหวของหลินจื่ออ๋างจะรวดเร็ว แต่เมื่อเทียบกับเฉินเกอยังไงก็ด้อยกว่า และนี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถกระทบโดนตัวของเฉินเกอตลอด

อันที่จริงใครชนะใครแพ้ก็รู้ผลแล้ว

แต่หลินจื่ออ๋างไม่ยอมแพ้อะไรแบบนี้ง่ายๆ ภายในใจของเขาคิดว่าต้องชนะเฉินเกอให้ได้ เพื่อแก้แค้นให้น้องชายของตัวเอง

“ฮึ หรือว่าแกจะหลบเป็นอย่างเดียว？”

หลินจื่ออ๋างส่งเสียงฮึอย่างไม่แยแส และจ้องมองเฉินเกอพร้อมกล่าวด้วยความโกรธ

เฉินเกอคอยหลบการโจมตีของเขาตลอด และสำหรับเขานี่ถือว่าเป็นการดูถูกเหยียบหยามอย่างหนัก เพราะเขารู้สึกว่าเฉินเกอกำลังเล่นตลกกับตัวเองอยู่

แต่ในใจของหลินจื่ออ๋างรู้ดีที่สุด เขารู้ว่าอำนาจและพลังของเฉินเกอไม่น้อยไปกว่าเขา ไม่เช่นนั้นตัวเองคงกระทบโดนตัวของเฉินเกอแต่แรกแล้ว

“ฉันกลัวว่าถ้าฉันจัดการแล้วจะทำให้คุณนอนอยู่บนพื้นโดยตรงน่ะสิ！”

เมื่อฟังคำพูดของหลินจื่ออ๋างแล้ว เฉินเกอตอบโต้กลับไปด้วยรอยยิ้มที่ดูถูกเหยียบหยาม

คำพูดนี้ทำให้หลินจื่ออ๋างโกรธจนกัดฟัน และไฟที่อยู่ภายในใจของเขาก็ลุกไหม้มากขึ้น นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้ว

“อวดดี！”

หลินจื่ออ๋างตะโกนพูดด้วยความโกรธ

คราวนี้เขาเพิ่มพลังที่ตัวเองมีให้ถึงจุดสูงสุด แล้วโจมตีไปที่เฉินเกออย่างเต็มกำลัง

เฉินเกอไม่รีบร้อนอะไร แล้วยืนอยู่กับที่อย่างสงบ

ในเมื่อหลินจื่ออ๋างต้องการให้เขารับมือ แน่นอนว่าเฉินเกอต้องให้หน้ากับเขาหน่อย

“ตุ๊บ！”

วินาทีต่อมา เฉินเกอขยับตัว และเตะไปที่หลินจื่ออ๋างจนเขากระเด็นออกไปโดยตรงในการเตะเพียงครั้งเดียว

การเคลื่อนไหวของเฉินเกอว่องไวมาก จนทำให้หลินจื่ออ๋างไม่ทันได้ตั้งตัวเลย

หลินจื่ออ๋างล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง จากนั้นเลือดก็ไหลออกมาที่มุมปากของเขาทันที

การเตะนี้ของเฉินเกอเป็นการเตะที่หลินจื่ออ๋างไม่สามารถทนได้

และเมื่อเห็นสถานการณ์นี้ สีหน้าของหลินอ้าวที่อยู่ด้านข้างก็เปลี่ยนไป เขาคาดไม่ถึงว่าลูกชายของตัวเองจะพ่ายแพ้ให้กับเฉินเกอ

“คุณแพ้แล้ว！”

เฉินเกอมองไปที่หลินจื่ออ๋างแล้วเอ่ยปากพูดตักเตือนอย่างจางๆ

สีหน้าของหลินจื่ออ๋างเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ความจริงก็แสดงให้เห็นว่าเขาแพ้แล้ว ดังนั้นเขาทำได้เพียงแค่ยอมรับว่าเขาแพ้ มิฉะนั้นเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไปละก็จะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะได้