บทที่ 844 องค์ชายยู่เซียน

บทที่ 844 องค์ชายยู่เซียน

“เฉินเกอ เหรียญทองที่มากมายเช่นนี้ พวกเราจะยกไปได้อย่างไร？”

เห็นเหรียญทองมากมายเช่นนี้ โจวโน่จึงถามเฉินเกออย่างประหลาดใจ

เหรียญทองสามหีบใหญ่ ถ้าจะให้พวกเขายกคนละหนึ่งหีบก็ยังคงลำบากอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นเหรียญทองมากมายเช่นนี้เป็นที่ต้องตาของผู้คนยิ่งนัก หากมีผู้ประสงค์ร้ายเห็นเข้าคงจะต้องโดนลักขโมยอย่างไม่ต้องสงสัย

มันเป็นปัญหาที่ทำให้เฉินเกอปวดหัวน่าดู จำเป็นต้องหาวิธีแก้ไขถึงจะได้

เมื่อผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองเห็นเฉินเกอกับพวกทั้งสามคนตกอยู่ในบ่วงแห่งความกังวล จึงเลือกที่จะเข้าช่วยเหลือพวกเขา

ผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองได้นำแหวนวงหนึ่งออกมายื่นให้เฉินเกอ

เฉินเกอรู้สึกมึนงงไม่เข้าใจความหมายของผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองว่าทำไมจึงได้ยื่นแหวนให้วงหนึ่ง

“ท่าน อันนี้คือ？”

“อันนี้คือแหวนเก็บของ ด้านในมีพื้นที่กว้างขวาง คุณสามารถเก็บเหรียญทองทั้งหมดนี้ไว้ด้านใน ซึ่งจะทำให้คุณนำออกไปได้อย่างสบายๆ！”

ผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองได้อธิบายให้เฉินเกอฟังอย่างยิ้มแย้มด้วยสีหน้าที่เมตตากรุณา

“อันนี้ ผมจะเอาไปฟรีๆไม่ได้ ผมจะให้คุณเพิ่มอีกหนึ่งล้านเหรียญทอง ถือว่าผมได้ซื้อแหวนวงนี้จากคุณก็แล้วกัน！”

เฉินเกอไม่ได้เป็นคนที่รับของจากคนอื่นมาฟรีๆโดยไม่ได้ทำอะไร เฉินเกอเอามาแล้วก็รู้สึกไม่สบายใจ ดังนั้นจึงรีบยื่นข้อเสนอให้กับผู้เฒ่าใส่มงกุฎทอง

ผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด ในใจกลับรู้สึกว่าเฉินเกอเป็นคนที่ตรงไปตรงมา รับเงินจำนวนหนึ่งล้านเหรียญทองเสร็จแล้วก็ยื่นให้แก่เฉินเกอ

เฉินเกอรับแหวนนั้นมาแล้วสวมเข้าที่นิ้วมือของตนเอง จากนั้นค่อยๆแตะจับแหวนหนึ่งครั้ง

“ติ๊ง！”

ชั่วพริบตาเดียวก็มีพื้นที่ว่างปรากฏต่อหน้าเฉินเกอ

เฉินเกอรีบนำเงินจำนวนสิบหกล้านเหรียญทองคำที่เหลือเก็บเข้าไปด้านใน และได้นำกระเป๋าของตนเก็บไว้ด้านในอีกด้วย

แหวนเก็บของนี้ช่างสะดวกยิ่งนัก ถือได้ว่าเป็นของวิเศษชิ้นหนึ่งเลยทีเดียว

หลังจากที่จัดการปัญหาเหรียญทองได้แล้ว เฉินเกอเตรียมจะนำพวกโจวโน่กับหลินจื่อหลันออกไป

เพียงแต่ตอนที่พวกเขาทั้งสามคนกำลังจะก้าวเท้าออกไปนั้น ผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองก็ได้รั้งเอาไว้

“สามท่านช้าก่อน มีคนหนึ่งอยากจะพบพวกท่าน！”

ผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองได้กล่าวกับพวกเฉินเกอสามคน

ซึ่งทำให้พวกเฉินเกอทั้งสามคนเกิดความสงสัยเป็นอย่างมาก กำลังคิดอยู่ว่าพวกเขาเพิ่งมาที่แผ่นดินหลิงคง จะมีใครอยากพบพวกเขากันนะ？

พูดจบผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองก็ได้นำพวกเฉินเกอสามคนไปที่ห้องโถงรับรองแขกด้านหลัง เห็นองค์ชายยู่เซียนได้นั่งรอพวกเขาสามคนแล้ว

ไม่ผิดหรอก คนที่อยากพบพวกเฉินเกอสามคนก็คือองค์ชายยู่เซียน

องค์ชายยู่เซียนในเงินจำนวนยี่สิบล้านเหรียญทองเพื่อประมูลซื้อยันต์หยกมังกรเขียวนี้มา เขาต้องอยากจะเจอหน้าผู้ที่ประมูลขายยันต์หยกมังกรเขียวนี้ว่าเป็นใครกันแน่ ของล้ำค่าอย่างนี้ยังเอามาประมูลขายได้

“สามท่านครับ ท่านนี้คือองค์ชายยู่เซียนเป็นเชื้อกษัตริย์ของแผ่นดินหลิงคงครับ และองค์ชายยู่เซียนเป็นคนที่ประมูลซื้อยันต์หยกมังกรเขียวนี้ครับ！”

ผู้เฒ่าใส่มงกุฎทองมององค์ชายยู่เซียนอย่างนอบน้อม และเอ่ยปากแนะนำให้พวกเฉินเกอทราบ

เฉินเกอมององค์ชายยู่เซียน ไม่รู้จะกล่าวทักทายอย่างไรดี แต่เขาเป็นถึงโอรส อย่างน้อยๆก็ควรให้ความเคารพกันบ้าง

“สวัสดีครับองค์ชายยู่เซียน！”

เฉินเกอกล่าวทักทายองค์ชายยู่เซียนหนึ่งประโยค

“คุณเป็นคนขายยันต์หยกมังกรเขียวเหรอ？”องค์ชายยู่เซียนยืนขึ้นมา ถามเฉินเกอด้วยแววตาที่อยากรู้อยากเห็น