บทที่ 851 การอยู่ร่วมกัน

บทที่ 851 การอยู่ร่วมกัน

ปรมาจารย์หยุนคงได้ยินแล้วก็ยิ้มออกมา

ตอนนี้เขามีความรู้สึกที่ดีต่อเฉินเกอมากขึ้น อย่างไรก็ตามคนเขาก็เป็นศิษย์ของคณบดี ตัวตนของเขาจึงแตกต่าง

"ปรมาจารย์หยุนคง ผมนั่งอยู่ที่นี่คนเดียวออกจะน่าเบื่อ คุณช่วยหาใครสักหน่อยมานั่งเป็นเพื่อนได้ไหม? ผมยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่อยู่ในสถาบัน! "

หลังจากคิดเรื่องนี้อยู่พักหนึ่ง เฉินเกอก็เอ่ยถามปรมาจารย์หยุนคง

“เอ่อ...นี่”

ปรมาจารย์หยุนคงแสดงท่าทีลำบากใจ

เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในสถาบัน นั่นเพราะตัวตนของเฉินเกอแตกต่างจากคนเหล่านั้น

เฉินเกอหยิบผลวิหายสะออกมาจากแหวนเก็บของตัวเองทันทีและส่งให้ปรมาจารย์หยุนคง

"ปรมาจารย์หยุนคง นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากผม ได้โปรดช่วยผมหน่อยเถอะ! " เฉินเกอร้องขอ

เมื่อเห็นเฉินเกอหยิบผลวิหายสะออกมา ปรมาจารย์หยุนคงก็ตื่นตะลึงอย่างมาก

เขาคิดไม่ถึงว่าเฉินเกอจะมีผลวิหายสะ

"ผลวิหายสะ นาย นายไปเอามาจากไหน?” ปรมาจารย์หยุนคงมองเฉินเกอด้วยความประหลาดใจและถาม

ทั้งแผ่นดินหลิงคงที่เดียวที่มีผลวิหายสะก็คือที่แห่งนั้น หยุนคงเองก็ย่อมรู้เช่นกัน เพียงแต่การที่เฉินเกอมีผลวิหายสะครอบครองทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ

"เหอะเหอะ มีคนให้ผมมา! "

เฉินเกอหัวเราะอย่างไม่แยแสและอธิบายสั้น ๆ

แต่หยุนคงยังฟังออกว่าเฉินเกอนั้นมีบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เขาเองก็ไม่คิดจะเอ่ยถามเช่นกัน

ในเมื่อเฉินเกอแสดงความจริงใจออกมา เขาเองก็ยินดีที่จะช่วยเหลือเช่นกัน เขารีบเข้าไปรับผลวิหายสะจากเฉินเกออย่างรวดเร็ว

ผลวิหายสะที่มีค่ามากขนาดนี้ไม่ใช่ใครก็สามารถได้มาอย่างง่ายดาย หยุนคงจึงย่อมรับมันเอาไว้

"เฉินเกอ นายพูดมาเถอะ นายอยากได้ใครมาอยู่เป็นเพื่อน ฉันจะไปจัดการ! "

จากนั้น หยุนคงก็ตกปากรับคำ

เฉินเกอเข้าไปใกล้หูของหยุนคงและเอ่ยชื่อของหลินจื่อหลันออกมา

"ตกลง ไม่มีปัญหา ฉันจะจัดการทันที แต่ว่าเฉินเกอ นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกเรา อย่าได้ไปบอกให้ใครรู้ ไม่อย่างนั้นคณบดีและปรมาจารย์จะตำหนิฉัน! "

หยุนคงยังไม่ลืมที่จะเตือนเฉินเกออีกประโยค

เฉินเกอย่อมเข้าใจได้โดยธรรมชาติ เขารู้ว่าเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องน่าขายหน้า แต่เขาเองก็ไม่ต้องการอยู่คนเดียวในที่แห่งนี้

ยิ่งไปกว่านั้นหลินจื่อหลันและโจวโน่ รวมถึงเกาจื่อเฉิงล้วนเป็นเพื่อนของเขา มีเรื่องดีๆ ย่อมต้องแบ่งปันให้ทุกคน เฉินเกอไม่อยากให้ทั้งสามต้องอยู่อย่างลำบาก

"อย่างนั้นก็ดี นายรออยู่ที่นี่สักครู่ ฉันจะไปจัดการให้พวกเขาสามคนมาอยู่กับนายดี! "

หยุนคงกำชับเฉินเกอคำหนึ่งแล้วหันไปจากไป

เฉินเกอนั่งรออยู่คนเดียวนอกศาลา

หลังจากนั้นประมาณสิบนาที ก็เห็นหยุนคงพาพวกโจวโน่ทั้งสามคนมาที่ศาลาตงเยี่ยนด้วยกัน

“เฉินเกอ! ”

เมื่อเห็นเฉินเกอ โจวโน่ก็ตะโกนขึ้นอย่างอดไม่ได้ จากนั้นจึงกระโดดโลดเต้นไปข้างหน้าอย่างดีใจ

"เฉินเกอ งั้นฉันไม่รบกวนพวกนายทั้งสามแล้ว พวกนายสามคนเก็บกวาดกันเองเถอะ มีเรื่องอะไรขาดเหลือก็สามารถบอกฉันได้! " หยุนคงไม่ต้องการรบกวนพวกเฉินเกอทั้งสี่ดังนั้นเขาจึงทิ้งคำพูดไว้และจากไป

เมื่อเห็นท่าทางเคารพเกรงใจของหยุนคงที่มีต่อเฉินเกอ พวกโจวโน่ทั้งสามคนก็ประหลาดใจ

"เฉินเกอ นายทำอะไรไปน่ะ ปรมาจารย์หยุนคงถึงได้เคารพนายมากขนาดนี้? อีกทั้งทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่? และเรียกพวกเรามาทำไม?”