บทที่ 864 ถุงผ้า

บทที่ 864 ถุงผ้า

“เจินเหมย เธอไปก่อน ฉันจะจัดการพวกเขา!”

เฉินเกอกำชับเจินเหมยที่อยู่ข้างหลังทันที

เจินเหมยก็พยักหน้า เธอรู้ดีว่าเธอไม่ควรอยู่เพื่อเพิ่มปัญหาให้กับเฉินเกอ ยังไงซะเธอเองก็ไม่เป็นวิทยายุทธเลย

พูดจบ เจินเหมยก็หันจากไป รีบไปหากำลังเสริม

ขณะนี้เฉินเกอต่อสู้กับพวกชิวหลิ่งทั้งสามเพียงลำพัง

เผชิญหน้ากับความไม่พอใจอย่างหนักของทั้งสาม เฉินเกอก็ต้องมีออกแรงอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งของทั้งสามคนนี้อยู่ในระดับขอบเขตเจินเสินแล้ว เฉินเกอไม่สามารถเอาชนะพวกเขาได้อย่างราบรื่น วิธีเดียวที่ทำได้คือยื้อเวลาเอาไว้ และหาโอกาส

“ตูม!”

เวลานี้ เฉินเกอถูกชิวหลิ่งปล่อยฝ่ามือโจมตีจนปลิวว่อนออกไป

เฉินเกอบินออกไปราวกับสายของว่าวที่ขาด ตกกระแทกกับพื้นอย่างแรง

“พู่!”

ทันใดนั้น เฉินเกอก็กระอักเลือดออกมา

ฝ่ามือของชิวหลิ่งไม่เบาเพียงพอที่จะทำลายกำแพงลมปราณภายในร่างกายของเฉินเกอเกิดความยุ่งเหยิง

“หึ ไอ้นี่ คิดไม่ถึงว่านายเองก็เข้าสู่ระดับขอบเขตเจินเสินแล้ว มีความสามารถพิเศษด้านวิทยายุทธจริงๆ น่าเสียดายที่แกทำให้คนที่ไม่ควรโกรธเคืองเกิดความเกิดความโกรธ ชีวิตของแกไม่สามารถเก็บไว้ได้แล้ว น่าเสียดายจริงๆ!”

ชิวหลิ่งจ้องเฉินเกอที่อยู่ตรงหน้า ทันใดนั้นก็พูดอย่างเสียดายเล็กน้อย

คนที่อายุน้อยๆ ก็ไปถึงขอบเขตเจินเสินมีไม่กี่คน ต้องรู้ไว้ว่าชายชราอย่างพวกเขาต้องดิ้นรนมานานหลายสิบปีก่อนที่จะไปถึงขอบเขตเจินเสิน

พูดจบ ชิวหลิ่งยกกระบี่ในมือขึ้นและฟันแทงมาด้านเฉินเกอ

เฉินเกอเห็นเช่นนั้น รู้ว่าครั้งนี้ตัวเองจบเห่แล้ว ทันใดนั้นก็ปิดตาแน่น รอการมาถึงของความตาย

และในเวลานี้ เฉินเกอนึกถึงถุงผ้าที่สวีหมีเคยให้ตัวเองไว้

ทันทีที่คิด เฉินเกอก็รีบเปิดถุงผ้าออก

วินาทีถัดมา แสงสีทองแผ่ออกมาจากในถุงผ้าส่องสว่างไปทั่วสวนดอกไม้ด้านหลัง

แสงสีทองสาดส่อง บังคับพวกชิวหลิ่งทั้งสามต้องถอย ทำให้พวกเขาไม่สามารถลืมตาได้

“สว๊าบ!”

เมื่อกระบี่กำลังจะแทงหัวใจของเฉินเกอ เห็นเพียงร่างหนึ่งที่ร่วงหล่นลงจากหลังคา

“ตุบ!”

หลังจากร่างร่วงหล่นลงมา ปล่อยฝ่ามือออกอย่างรวดเร็ว

ชิวหลิ่งถูกทำลายด้วยฝ่ามือปลิวบินออกไปทันที

ถูกต้อง ผู้มาเยือนก็คือสวีหมี

“อา อาจารย์”

เฉินเกอรู้สึกดีใจเมื่อเห็นสวีหมีมา ตะโกนด้วยเสียงที่อ่อนแอ จากนั้นก็หน้ามืดล้มลงกับพื้นหมดสติไป

สวีหมีเห็นเฉินเกอเป็นลมหมดสติไป หัวใจของเขาก็ลุกเป็นไฟด้วยความโกรธทันที

“ดูเหมือนว่าแกจะเป็นอาจารย์ของไอ้นี่สินะ มาได้จังหวะพอดีเลย งั้นพวกเราก็ฆ่าแกก่อนเลยละกัน!”

ชิวหลิ่งจ้องไปที่สวีหมีอย่างเย็นชาและกล่าวอย่างมั่นใจ

พูดจบ พวกชิวหลิ่งทั้งสามก็ก้าวออกไป พุ่งไปหาสวีหมีอย่างรวดเร็ว

สวีหมียืนอยู่ที่เดิม ถือกระบี่ในมือไว้แน่น สีหน้าไร้ความรู้สึก ไม่มีแม้แต่สีหน้าประหม่าหรือกลัวแม้แต่นิด ยืนสงบมาก

วินาทีถัดมา สวีหมีลงมือ

ดึงกระบี่ออก

รัศมีกระบี่แวบไปอย่างรวดเร็ว

เห็นคราบเลือดเพิ่มขึ้นเส้นหนึ่งบนลำคอของพวกชิวหลิ่งทั้งสามทันที

พวกชิวหลิ่งทั้งสามเบิกตากล้างในเวลาเดียวกัน กุมคอของตัวเองไว้ล้มลงกับกองเลือด

กระทั่งจนตายพวกเขาไม่คิดเลยว่าความแข็งแกร่งของสวีหมีตรงหน้าจะน่ากลัวขนาดนี้

ใช้เพียงแค่หนึ่งกระบี่ก็สังหารพวกเขาทั้งสามได้ทั้งหมด

ตลกแล้ว สวีหมีเต็มไปด้วยความโกรธ และความแข็งแกร่งนั้นก็แข็งแกร่งกว่าพวกชิวหลิ่งทั้งสามมาก