บทที่ 867 เกิดเรื่องอย่างกะทันหัน

บทที่ 867 เกิดเรื่องอย่างกะทันหัน

จริงๆ แล้วไม่เป็นอย่างนั้น วิธีการโจมตีของเจินจีนั้นแข็งแกร่งมาก แต่จุดอ่อนที่เปิดเผยออกมาชัดเจนเกินไป เป็นเรื่องง่ายที่จะถูกคนจับข้อบกพร่องได้

นี่ก็คือเหตุผลที่เฉินเกอสามารถเอาชนะเจินจีได้อย่างง่ายดาย

หากเปลี่ยนเป็นใครก็ตามที่แข็งแกร่งกว่าเจินจีก็ต่างสามารถเอาชนะเจินจีได้อย่างง่ายดาย จุดนี้คือไม่ต้องสงสัยเลย

เมื่อก่อนคู่ต่อสู้ที่เจินจีได้พบล้วนเป็นคนที่อ่อนแอกว่าตัวเอง ดังนั้นคู่ต่อสู้เหล่านั้นจึงไม่สามารถมองเห็นข้อบกพร่องของเจินจีเลย ฉะนั้นจึงพ่ายแพ้ให้กับเจินจี

แต่เมื่อพบกับเฉินเกอไม่ใช่อย่างนั้นเลย เฉินเกอได้ผ่านการฝึกฝนตัวต่อตัวจากเล๋ยเล่สำหรับวิทยายุทธและลู่ทางมากมายในการโจมตีก็มีทัศนะความคิดเห็นและการวิเคราะห์ที่ไม่เหมือนใคร

“เจินจี ที่ฉันพูดเป็นความจริง เธอคิดดีๆ วิธีการโจมตีของเธอจริงๆ แล้วมีข้อบกพร่องที่ใหญ่มาก เธอเป็นเพียงฝ่ายรุก และลืมปกป้องจุดอ่อนของตัวเอง ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่ฉันจับจุดอ่อนได้ เอาชนะเธอได้ในทันที!”

เฉินเกอมองเจินจีด้วยสีหน้าจริงจังและอธิบาย

เจินจีฟังแล้วไม่ได้โกรธ แต่กลับรู้สึกว่าสิ่งที่เฉินเกอพูดนั้นสมเหตุสมผล

คิดให้ดีแล้ว เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเปิดเผยข้อบกพร่องที่ใหญ่มากออกมา ดูเหมือนตัวเองจะไม่เคยตระหนักมาก่อน

“ฉันเข้าใจแล้ว เฉินเกอ ขอบคุณที่เตือนและแนะนำ!”

หลังจากหยุดชั่วครู่ เจินจีก็ขอบคุณเฉินเกอ

สิ่งนี้เป็นประโยชน์มากสำหรับเจินจี ไม่แปลกที่ตัวเธอเองจะเป็นคนธรรมดามากบนเส้นทางแห่งวิทยายุทธในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่มีการพัฒนาขึ้น จริงๆ แล้วมันถูกจำกัดไว้ที่วิธีการโจมตีเพียงอย่างเดียว

เพียงกำจัดวิธีการโจมตีแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นความแข็งแกร่งและวิทยายุทธของตัวเธอเองจะมีการพัฒนาขึ้น

ฟังคำพูดของเขา ดีกว่าการอ่านหนังสือสิบปี นี่คือความคิดภายในใจของเจินจีในเวลานี้

แต่ความเคยชินไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเปลี่ยน ยิ่งไปกว่านั้นมันเป็นวิธีการโจมตีอย่างหนึ่ง อยากเปลี่ยนแปลงจำเป็นต้องใช้พลังงานและเวลาที่มาก

จากนั้น เจินจีก็เริ่มแลกเปลี่ยนเรียนรู้การต่อสู้กับเฉินเกอต่อ

ครั้งนี้ เจินจีเชื่อฟังคำพูดเฉินเกอ เปลี่ยนวิธีการโจมตีของตัวเอง

แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะทำให้เจินจีอึดอัดเล็กน้อย แต่อย่างน้อยมันก็ไม่ทำให้เธอพ่ายแพ้ให้กับเฉินเกอได้เร็วขนาดนี้ ยังคงรอดสองครั้งสองครั้ง

หลังจากแลกเปลี่ยนเรียนรู้การต่อสู้มาหนึ่งชั่วยามกว่า ทั้งสองจึงหยุด นั่งพักผ่อนบนเก้าอี้

ขณะนี้ทั้งสองเหงื่อท่วมตัวแล้ว

“เฉินเกอ วันนี้ขอบคุณนายจริงๆ ถ้าไม่ใช่ว่านายให้คำแนะนำฉัน ฉันก็ไม่มีทางพัฒนาได้เร็วขนาดนี้!”

นั่งอยู่ตรงที่นั่ง เจินจีก็พูดขอบคุณเฉินเกอ นี่คือคำขอบคุณจากใจจริง

หลังจากแลกเปลี่ยนเรียนรู้การต่อสู้กับเฉินเกอ วิทยายุทธของเจินจีพัฒนาขึ้นมาก แต่เมื่อเทียบกับเฉินเกอแล้วยังมีระยะห่างอีกไกลกันอีกมาก

ณ ขณะนี้ เห็นเพียงโจวโน่และเล๋ยเล่เดินเข้ามาในประตูจากข้างนอกพร้อมกันอย่างรีบเร่ง

“เฉินเกอ แย่แล้ว เกิดเรื่องแล้ว!”

สีหน้าโจวโน่ย่ำแย่ ตะโกนบอกเฉินเกออย่างกังวล

เฉินเกอประหลาดใจ ขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองโจวโน่ถามขึ้น: “เกิดอะไรขึ้น? เกิดเรื่องอะไรขึ้น? พวกนายสองคนตื่นตระหนกอะไร?”

“หลินจื่อหลันกับเกาจื่อเฉิงทั้งสองถูกคนของเล่หงถังจับตัวไปแล้ว เราเพิ่งต่อสู้กับพวกเขามา แต่คนของพวกเขาเยอะมากจริงๆ ดังนั้นพวกเราจึงไม่สามารถช่วยพวกเขาสองคนออกมาได้!” โจวโน่เล่าสถานการณ์

“อะไรนะ!”

เฉินเกอฟังแล้ว โกรธในทันที กล้าทำร้ายเพื่อนของตัวเองดู เหมือนว่าเล่หงถังจะเย่อหยิ่งจองหองเกินไปจริงๆ

“ไป เราไปที่เล่หงถัง!”