บทที่ 892 แดนเผ่าผี

บทที่ 892 แดนเผ่าผี

“เฉินเกอครั้งนี้ต้องขอบคุณน้องสาวคนนี้จริงๆ มิเช่นนั้น พวกเราทุกคนคงโดนจัดการหมดแน่!”

จางเล่มองเฉินเกอด้วยความกลัวและขอบคุณเขา

โชคดีที่เจินจีมียาฆ่าแมลงอยู่ในกระเป๋า มิเช่นนั้นคงจะเสร็จแน่ๆ

หลังจากนั้น เฉินเกอก็ทุบขวดยาฆ่าแมลง และเอาของเหลวนั้นทาบนเสื้อผ้าของเขา

“ทุกคนทายาฆ่าแมลงลงบนเสื้อผ้าของตัวเอง เพื่อป้องกันแมงมุม!”

เฉินเกอบอกทุกคนทันที

หลังจากทุกคนได้ฟัง พวกเขาก็ทำตามการกระทำของเฉินเกอทันที และทายาฆ่าแมลงบนเสื้อผ้าและรองเท้าของพวกเขา

ด้วยวิธีนี้ แมงมุมจะไม่กล้ามาเข้าใกล้

ในที่สุดวิกฤตก็จบลง

“แมงมุมเหล่านี้น่าจะเป็นคนเผ่าผีเป็นผู้เลี้ยง คนเผ่าผีได้เลี้ยงแมงมุมขึ้นมา เมื่อแมงมุมดูดเลือด พวกเขาก็สามารถเอา

เลือดออกจากตัวแมงมุม และพวกเขาต้องการใช้มัน!”

ท่านฟ่านพูดอธิบาย

“มันน่าขยะแขยงเหลือเกิน ถึงกับเลี้ยงสิ่งน่ากลัวนี้!”

หลังจากเล๋ยเล่ได้ยิน ก็ด่าด้วยความโกรธ

สิ่งที่น่ากลัวเช่นนี้มีแต่คนเผ่าผีเท่านั้นที่สามารถทำได้

หลังจากนั้น เฉินเกอและพรรคพวกยังคงมองไปรอบๆ

“หัวหน้า ตรงนี้มีประตูหินอยู่ข้างใน!”

ในเวลานี้ มีเพียงสมาชิกในกลุ่มคนหนึ่งวิ่งออกมาจากด้านในสุดของวังใต้ดิน และตะโกนเรียกจางเล่

หลังจากที่จางเล่ได้ยิน ก็รีบพาผู้คนเข้าไปด้านในทันที

เฉินเกอและทั้งห้าคนก็รีบเข้าไปข้างในพร้อมกัน

เข้ามาถึงข้างใน ประตูหินสูงตั้งอยู่ต่อหน้าทุกคน

“ผลักประตูเปิดออก!”

จางเล่รีบสั่งสมาชิกในกลุ่มทันที

“ครับ!”

เมื่อได้ยินคำสั่งของจางเล่ สมาชิกในกลุ่มหลายคนก็ก้าวไปข้างหน้า วางมือบนประตูหิน จากนั้นก็เริ่มผลักประตูหิน

อย่างไรก็ตามแม้ว่าพวกเขาจะใช้พละกำลังทั้งหมด ประตูหินก็ไม่ขยับ

“ประตูหินนี้คงไม่ได้เปิดด้วยพละกำลังคน ต้องมีกลไก!”

เมื่อเห็นสิ่งนี้ เฉินเกอก็พูดทันที

หลังจากพูดจบ เฉินเกอก็มองไปรอบๆเพื่อหากลไกการเปิดประตูหิน

อย่างที่เฉินเกอคาดไว้ เฉินเกอพบข้างกำแพง มีก้อนหินที่สามารถดันเข้าไป

เฉินเกอผลักอย่างแรง และหินก็หดเข้าด้านในทันที

“ตูม!”

หลังจากที่หินเข้าไป ประตูหินก็สั่นสะเทือน จากนั้นก็เปิดขึ้น

“เฮ้ย น้องเฉินเกอช่างร้ายกาจจริงๆ!”

หลังจากจางเล่เห็นก็ชื่นชมเฉินเกอทันที

จากนั้นประตูหินก็เลื่อนขึ้น ทุกคนมองเห็นทุกสิ่งที่อยู่ด้านหลังประตู ทำให้ทุกคนตะลึง เบิกตากว้าง

ด้านหลังประตูหิน มีบ้านกระจกขนาดใหญ่ และสะพานหิน 2 แห่ง ปูพื้นด้วยหิน มองดูก็รู้มันไม่ธรรมดา

ทุกคนรีบวิ่งเข้าไป ที่สะพานหิน ใต้สะพานหินไม่ใช่แม่น้ำหรือสระน้ำ แต่เป็นเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

มันทำให้ผู้คนที่มองเห็นรู้สึกตื่นตระหนกมาก

จากนั้น ทุกคนก็มายืนอยู่ตรงหน้าบ้านกระจกหลังนั้น

“บ้านหลังนี้น่าจะสร้างมานานมากแล้ว ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตรงนี้น่าจะเป็นดินแดนจุดศูนย์กลางชนเผ่าผี!”

ท่านฟ่านมองทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงส่วนที่ลึกที่สุดของดินแดนเผ่าผี มันลำบากเหลือเกิน ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาได้ทุ่มเทไปมาก

แต่ในไม่ช้า เฉินเกอและทุกคนก็สังเกตเห็น บ้านหลังนี้มีการล็อกประตูบ้านด้วย

หลังจากที่จางเล่มองดู แล้วเขาก็หันกลับไปและสั่งสมาชิกคนหนึ่งในกลุ่มทันที