บทที่ 925 ไผ่ญาณ

บทที่ 925 ไผ่ญาณ

“ดิง! ”

เมื่อเฉินเกอนึกว่าตัวเองกำลังจะต้องตาย บริเวณโดยรอบทั้งหมดก็ฟื้นคืนสู่สภาพเดิมในทันที

“ยินดีกับคุณด้วย เฉินเกอ คุณผ่านด่านทดสอบด่านที่สี่นี้แล้ว! ”

ถ่าบันเดินไปถึงหน้าเฉินเกอ มองเฉินเกอด้วยรอยยิ้มและเอ่ยออกมา

ได้ยินคำพูดนี้ เฉินเกอก็ลืมตาขึ้นมา

“ผม ผมผ่านแล้วหรือ? ”

เฉินเกอเอ่ยถามด้วยความตกใจเล็กน้อย

“ถูกต้อง คุณผ่านแล้ว! ”

ถ่าบันพยักหน้าตอบรับอย่างปฏิเสธไม่ได้

“เพราะอะไร? หรือเป็นเพราะเสียสละตัวผมเองเลยถือว่าผ่านด่านทดสอบเหรอ? ”

เฉินเกอเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจเล็กน้อย

“ไม่ ด่านนี้ไม่ได้จะทดสอบว่าคุณจะเสียสละชีวิตตัวคุณเองหรือไม่ แต่จะดูว่าเพื่อสิ่งล่อลวงและความปรารถนาแล้วคุณจะเลือกที่ละทิ้งเพื่อนของตัวเองหรือไม่”

“ตอนนี้ดูท่าคุณจะไม่ใช่คนเช่นนั้น ดังนั้นด่านนี้คุณผ่านแล้ว! ”

ถ่าบันมองไปที่เฉินเกอและเอ่ยอธิบาย

หลังจากที่ฟังคำอธิบายของถ่าบัน เฉินเกอถึงเข้าใจ

ถ้าหากเมื่อกี้ตัวเองเลือกออกมาข้อหนึ่ง ไม่ว่าจะเลือกคนไหนก็ล้วนแต่ล้มเหลวทั้งนั้น

“ยังมีอีกข้อหนึ่ง เมื่อกี้หากคุณเลือกออกมาคนหนึ่ง คนที่คุณเลือกออกมาจะต้องตายจริงๆ! ดังนั้นชีวิตของพวกเขาทั้งสามคุณเป็นคนรักษาเอาไว้! ”

จากนั้นได้ยินเพียงถ่าบันเอ่ยเตือนเฉินเกออีกคำหนึ่ง

เฉินเกอรู้สึกตกใจในทันที ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมา

ทันใดนั้นในใจเฉินเกอก็เกิดความรู้สึกกลัวภายหลังขึ้นมา เขารู้สึกดีใจที่เมื่อกี้ตัวเองไม่ได้ไปเลือก ไม่อย่างนั้นจะต้องมีคนตายจริงๆ

“เอาล่ะ เฉินเกอ จนกระทั่งตอนนี้คุณเป็นคนที่แกร่งกล้าและใจดีที่สุดที่ฉันเคยพบเจอมา ต่อจากนี้จะเป็นด่านสุดท้ายแล้ว เตรียมตัวพร้อมหรือยัง? ”

ถ่าบันมองเฉินเกอแล้วเอ่ยออกมา

“อืม มาเถอะ! ”

หลังจากเฉินเกอก็สูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ แล้วตอบกลับมา

เมื่อเสียงเงียบไป ถ่าบันก็พาเฉินเกอไปถึงป่าไผ่ในพริบตาเดียว

“นี่คือ? ”

เฉินเกอมองถ่าบันเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจอย่างมาก ไม่เข้าใจว่าถ่าบันพาตัวเองมาที่ป่าไผ่ทำไม

“ที่นี่คือไผ่ญาณ คุณมีเพียงแต่ต้องไปตัดไผ่ญาณให้ขาดเท่านั้นถึงจะสามารถผ่านการทดสอบด่านนี้ไปได้”

ถ่าบันอธิบายให้กับเฉินเกอ

ได้ยินถึงตรงนี้ เฉินเกอก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เขารู้สึกว่าไม้ไผ่อันนี้น่าจะตัดให้ขาดได้ง่ายมาก

“แบบนี้ก็ง่ายมากน่ะสิ? ”

เฉินเกอมองถ่าบันและเอ่ยด้วยความมั่นใจเต็มหน้า

“เหอะๆ คุณไปลองดูสิ! ”

ถ่าบันก็ยิ้มเรียบเฉยเป็นการให้สัญญาณ

หลังจากฟังจบ เฉินเกอก็เดินไปข้างหน้า เดินไปหยุดยืนตรงหน้าไผ่ญาณ

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เฮือกหนึ่ง เฉินเกอก็ใช้แรงโบกมือตัดลงไปที่ไผ่ญาณที่อยู่ตรงหน้าต้นนี้

“ตูม! ”

มือของเฉินเกอตัดลงไปบนต้นไผ่ญาณต้นนี้อย่างแรง

แต่ว่าต้นไผ่ญาณต้นนี้กลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

เห็นภาพนี้แล้ว เฉินเกอถึงกับตกใจไปในทันที เขาคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะไม่สามารถตัดต้นไผ่ญาณให้แหลกละเอียดได้

“เป็นอย่างไรบ้าง? ไม่ง่ายเลยใช่ไหม? ”

ถ่าบันมองเฉินเกอแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าสนใจอย่างมาก

ตอนนี้เฉินเกอรู้แล้วว่าทำไมถ่าบันถึงปล่อยให้ตัวเองไปลองอย่างใจเย็นอย่างนี้ จะตัดต้นไผ่ญาณนี้ให้ขาดไม่ใช่เรื่องง่ายอย่างนั้นเลยจริงๆ

“เฉินเกอ ต้นไผ่ญาณแต่ละต้นล้วนแต่มีความหมายที่แตกต่างกันแฝงอยู่ มีเพียงแต่หลังจากคุณได้ตระหนักรู้ถึงความหมายและเหตุผลที่แฝงอยู่ในนั้น คุณถึงจะสามารถตัดมันขาดได้ ทั้งหมดนี้ล้วนขึ้นอยู่กับวาสนาของคุณแล้ว

เวลานี้ได้ยินเพียงถ่าบันเอ่ยคำบอกใบ้ให้กับเฉินเกอ

หลังจากฟังคำบอกใบ้ของถ่าบันแล้ว เฉินเกอก็เข้าใจความหมายที่อยู่ข้างในทันที

“ถ้าอย่างนั้นผมควรจะไปสัมผัสรับรู้ถึงความหมายของไผ่ญาณที่อยู่ข้างในอย่างไรดี? ”