บทที่ 951 เกรี้ยวโกรธ

บทที่ 951 เกรี้ยวโกรธ

“พี่เฉิน คุณสุดยอดจริงๆ ขอชื่นชมคุณจริงๆ!”

หวางหยุ่นถอนหายใจต่อหน้าเฉินเกอ เขาไม่คาดคิดว่าสถานการณ์อย่างนี้เฉินเกอจะสามารถทำได้ละเอียดเช่นนี้ และเขาก็ไม่ลืมที่จะนำแผนที่ของหลินเทียนหยวนออกไป

ในขณะนี้ หลินเทียนหยวนและคนอื่นๆ ไม่มีแผนที่แล้วจะค้นหายังไง

“หลินเทียนหยวนและกลุ่มคนเหล่านั้นต้องการไปหาสมบัติโดยเฉพาะ แต่พวกเราแตกต่างกัน อุดมการณ์ของพวกเรากับ

พวกเขาไม่เหมือนกัน เล๋ยเล่ หวางหยุ่น พวกคุณตั้งใจฟัง ถ้าถึงสถานที่นั่น ไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน พวกคุณอย่าเอาสิ่งของ

เหล่านั้น ห้ามเคลื่อนย้ายเด็ดขาด!”

เฉินเกอพูดตักเตือนเล๋ยเล่และหวางหยุ่นอย่างจริงจัง

“อืม เข้าใจแล้ว พี่เฉิน!”

เล๋ยเล่รีบพยักหน้ารับปากเฉินเกอ

“พี่เฉิน ถ้าเราไม่เอาอะไรไป จะรู้สึกเสียดายกับการเดินทางมาในครั้งนี้ไหม? ”

หวางหยุ่นถามเฉินเกออย่างไม่ค่อยเต็มใจ

“หวังหยุ่น อย่าโทษฉันที่ไม่เตือนนาย คนเราเมื่อมีความโลภเกิดขึ้น จะมีจุดจบลงที่ไม่ดี!”

เฉินเกอเตือนหวางหยุ่นอีกครั้ง

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเกอ หวางหยุ่นก็หยุดพูดทันที

ในความเป็นจริงคำพูดของเฉินเกอ หวางหยุ่นก็ต้องเชื่อฟัง เพราะเขารู้ความสามารถและความแข็งแกร่งของเฉินเกอนั้นไม่ธรรมดา

แต่ทั้งหมดขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล

ความโลภของคนบางคนไม่มีที่สิ้นสุด ในขณะที่บางคนไม่มีเลย

ช่องว่างระหว่างทั้งสองอย่างแตกต่างกันมาก

หลังจากพูดจบ เฉินเกอทั้งสามคนก็ออกเดินทาง และออกจากถ้ำ

ในเวลานี้ หลินเทียนหยวนและคนอื่นๆ ที่ยังคงอยู่ในถ้ำ

หลินเทียนหยวนและคนอื่นๆ ใช้เวลานานกว่าจะฟื้น

เมื่อเขาฟื้นขึ้นมา หลินเทียนหยวนก็ไม่เห็นเฉินเกอทั้งสามคน

“พวกนายเห็นเฉินเกอและหวางหยุ่นทั้งสามคนหรือไม่? ”

ในเวลานี้หลินเทียนหยวนก็ได้ถามลูกน้องที่อยู่รอบๆ

หลังจากลูกน้องได้ยิน ทุกคนก็ส่ายหัวและบอกไม่รู้เรื่อง

ตอนนี้หลินเทียนหยวนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และรีบลุกขึ้นยืน

หลังจากที่เขายืนขึ้นมา นึกขึ้นได้ก็รีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าของเขา

พอล้วงเข้าไป พบว่าแผนที่ในกระเป๋าของเขาไม่มีแล้ว

“ไอ้บ้าเอ้ย!”

หลินเทียนหยวนตวาดด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินหลินเทียนหยวนตวาดด้วยความโกรธ ทุกคนต่างหันมามอง และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้หลินเทียนหยวน

เกรี้ยวโกรธขนาดนี้ เหอห้วยเลขาของหลินเทียนหยวนรีบเดินมา มาที่ด้านข้างของหลินเทียนหยวน

“ท่านหลิน เกิดอะไรขึ้น? ”

เหอห้วยถามด้วยความเป็นห่วง

“ไอ้พวกบ้าเฉินเกอทั้งสามคนขโมยแผนที่ของฉันไป!”

หลินเทียนหยวนด่าอย่างเกรี้ยวโกรธ ใบหน้าแดงก่ำ พอที่จะแสดงให้เห็นว่าเขาโกรธมากแค่ไหน

หลังจากเหอห้วยได้ฟัง ก็ตกใจมาก

“ท่านหลิน พวกเขาต้องการจะหาทางออกหรือไม่ ถึงต้องเอาไป? ตอนนั้นฉันเห็นพวกเขาทั้งสามคนเดินเข้าไปในถ้ำ หรือว่าพวกเขาเจอทางออกแล้ว!”

เหอห้วยรีบเตือนหลินเทียนหยวนทันที

หลังจากที่หลินเทียนหยวนได้ยินแล้ว ก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล และพาทุกคนเดินไปที่ส่วนลึกของถ้ำทันที

ในไม่ช้า หลินเทียนหยวนและคนอื่นๆ ก็มาถึงจุดด้านในที่สุด และเห็นแผ่นหยก ที่คลุมด้วยเสื้อผ้า

“ท่านหลิน พวกเราพบทางออกอีกด้านหนึ่ง!”

หลังจากนั้น ลูกน้องคนหนึ่งเร่งรีบมารายงานหลินเทียนหยวน

“แม่งเอ้ย ไอ้สามตัวนี้ ขโมยแผนที่ของฉันไปจริงๆ ไปตามล่าพวกมันมาให้ได้!”

หลินเทียนหยวนตะคอกด้วยความโกรธอีกครั้ง จากนั้นก็ออกคำสั่งกับลูกน้อง

หลังจากนั้น หลินเทียนหยวนและพรรคพวกก็ออกจากถ้ำทันที

อย่างไรก็ตามในเวลานี้เฉินเกอทั้งสามไปไกลแล้ว และเป็นระยะทางที่หลินเทียนหยวนและคนอื่นๆ ไม่สามารถตามทันได้

ในเวลานี้ เฉินเกอทั้งสามมาถึงริมลำธาร

“พี่เฉิน หรือพวกเราหยุดพักสักพัก คิดว่าพวกเขาคงจะตามไม่ทันแล้ว!”