บทที่ 958 แมงป่องพิษ

บทที่ 958 แมงป่องพิษ

“พี่เฉิน..ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงกันดี? ”

ในตอนนี้เล๋ยเล่ถามเฉินเกอเสียงเบา

เมื่อต้องเผชิญกับแมงป่องยักษ์จำนวนมาก พวกเขาทั้งสองไม่มีที่ให้หลบหนี

“อย่าตื่นตระหนก ฉันกำลังคิดหาวิธีอยู่!”

เฉินเกอปลอบโยนเล๋ยเล่ แล้วใช้สมองครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว คิดหาหนทางรอด

ในไม่ช้า เฉินเกอก็เห็นประตูด้านในสุดของตำหนัก ตรงนั้นคงเป็นสถานที่ที่พวกเขาทั้งสองสามารถหลบหนีได้

“เล๋ยเล่ มองเห็นทางทิศเหนือของประตูตำหนักหรือไม่? ”

หลังจากนั้นเฉินเกอก็รีบเตือนเล๋ยเล่ทันที

เล๋ยเล่จ้องมองไปยังทิศทางที่เฉินเกอพูดทันที และพยักหน้าตอบรับ “พี่เฉิน ฉันเห็นแล้ว!”

“อืม เดี๋ยวฉันจะล่อแมงป่องพวกนี้ไป นายก็รีบพุ่งเข้าไป ไปเปิดประตูบานนั้น”

เฉินเกอสั่งเล๋ยเล่

“โอเค!”

เล๋ยเล่ไม่ลังเล และตอบตกลงทันที

ในยามคับขันต้องเร่งรีบหาทางเอาตัวรอด ฉะนั้นคำสั่งของเฉินเกอ เล๋ยเล่ต้องปฏิบัติตามทันที และจะไม่ลังเล

หรือมีความคิดเห็นใดๆ

หลังจากสั่งเรียบร้อย เฉินเกอก็หยิบกระบี่ซิงหยวนในมือของเขาออกมา

“ไป!”

จากนั้น เฉินเกอก็ตะโกน และผลักเล๋ยเล่ออกไป

ทันทีที่เปล่งเสียงออกมา เฉินเกอก็เหวี่ยงกระบี่ซิงหยวนออกจากมือ พลังวิญญาณที่เปล่งประกายออกมาจากกระบี่ซิงหยวน

ทำให้แมงป่องที่อยู่รอบๆ ล่าถอย

โอกาสนี้เล๋ยเล่ใช้เรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดรีบวิ่งไปที่ประตูตำหนัก

เฉินเกอตามหลังเล๋ยเล่ เพื่อปกป้องเล๋ยเล่ เพื่อกันไม่ให้แมงป่องโจมตีเล๋ยเล่

ด้วยการปกป้องของเฉินเกอ เล๋ยเล่ก็มาถึงประตูตำหนักอย่างราบรื่น

เล๋ยเล่ยื่นมือออกไปเพื่อผลักประตูตำหนัก

แต่อย่าลืม ประตูตำหนักนี้สูงมากกว่าสิบเมตร และทั้งหมดนี้สร้างจากหินก้อนใหญ่ที่หนักพันกิโลกรัม ไม่ใช่สิ่งที่เล๋ยเล่คนเดี๋ยวจะสามารถเปิดออกได้

“พี่เฉิน นี่..ประตูนี้ฉันคนเดียวเปิดไม่ออก มันใหญ่และหนักเกินไป!”

เล๋ยเล่ตะโกนเรียกบอกเฉินเกอที่อยู่ด้านล่างทันที

“นายไม่ต้องรีบร้อน ใจเย็นๆ ค่อยๆ มองหากลไก จะต้องมีกลไกที่สามารถเปิดได้!”

เฉินเกอเตือนเล๋ยเล่เสียงดัง แต่ตอนนี้เขาไม่มีหนทางมาช่วยเล๋ยเล่ได้ เพราะต่อหน้าเขามีแมงป่องยักษ์กำลังจะเข้ามาโจมตี

เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเกอ เล๋ยเล่ก็เข้าใจทันที เขารู้ว่าตอนนี้เขาต้องพึ่งพาตัวเอง ชีวิตของพวกเขาทั้งสองก็ฝากไว้กับเขา

ถ้าเขาหากลไกไม่พบ เขาและเฉินเกอก็คงจะแย่แน่นอน

เล๋ยเล่ทำตามที่เฉินเกอแนะนำ นิ่งสงบลง และเริ่มมองหากลไก

หลังจากค้นหาอยู่สักพัก ในที่สุดเล๋ยเล่ก็พบกลไกจริงๆ ซึ่งก็คือแหวนดึง

เล๋ยเล่ก็ดึงแหวนดึงออกทันที

“ตูม!”

ทันทีที่ดึงแหวนดึง ประตูทั้งบานก็เริ่มสั่นสะเทือน

เล๋ยเล่ตั้งสติได้รีบก้าวถอยหลัง ก็เห็นประตูตำหนักเปิดออก

“พี่เฉิน ประตูเปิดแล้ว!”

เล๋ยเล่ตะโกนบอกเฉินเกอด้วยความดีใจทันที

เมื่อเฉินเกอได้ยิน เขาก็รีบตรงเข้าไปที่ประตูทันที

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เฉินเกอดึงเล๋ยเล่เข้าไปข้างในทันที

เมื่อทั้งสองพุ่งเข้าไปข้างในแล้ว แมงป่องยักษ์ที่อยู่ด้านนอกก็หยุดโจมตีทันที และต่างถอยออกไปหมด

“โอ้ พี่เฉิน แมงป่องพวกนั้นไม่ได้ไล่พวกเราแล้ว? ”

เล๋ยเล่มองไปที่แมงป่องที่กำลังถอยกลับไปและพูดกับเฉินเกอด้วยความประหลาดใจ

เฉินเกอเงยหน้าขึ้น เป็นอย่างนั้นจริงๆ