บทที่ 967 ราชาผี

บทที่ 967 ราชาผี

ขณะที่เฉินเกอถ่ายทอดพลังทิพย์เข้าไปนั้น กระบี่ซิงหยวนก็ดังขึ้นด้วยเสียงพรึบๆ พรับๆ แต่ว่าวินาทีที่กระบี่จะเข้าใกล้หลินเทียนหยวนนั้น หลินเทียนหยวนก็ได้กลายเป็นกลุ่มหมอกดำ หลบหลีกการจู่โจมของเฉินเกอได้อย่างง่ายดาย

“ฮ่าๆๆๆ! เฉินเกอ นายไม่สามารถโดนตัวฉันได้หรอก แต่ฉันสามารถทำให้นายตายทั้งเป็น!” เสียงล่องหนของหลินเทียนหยวนทำให้ผู้คนตื่นตระหนก

หมอกดำได้แยกเป็นหลายส่วน ได้มุดเข้าไปในจมูกของหลี่เยว่เหอกับจางหู่และลูกน้องอีกหลายคนอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงร้องที่โหยหวน หลี่เยว่เหอกับจางหู่และลูกน้องอีกหลายคนพริบตาเดียวก็ได้ล้มลงบนพื้น สิ้นใจทันที

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน นอกจากเฉินเกอกับเล๋ยเล่ คนอื่นๆ ต่างนอนอยู่บนพื้นโดยไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว เฉินเกอก็ไม่กล้าผลีผลาม ได้แต่ปกป้องเล๋ยเล่ในท่าป้องกันตัว ห้องสอบสวนเงียบสงบจนน่ากลัว

“พี่เฉิน กลิ่นนี้ผมคุ้นเคยมาก แต่ผมกลับคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร” เล๋ยเล่พูดอย่างระมัดระวัง

“วันนั้นที่เขาตงอูก็เป็นเพราะก้อนหมอกดำนี้ที่ทำให้หลินเทียนหยวนเปลี่ยนไป แย่แล้ว รีบพาพวกเขาออกจากเมือง!” เฉินเกอพลางสั่งเล๋ยเล่ พลางแบกหลี่เยว่เหอกับจางหู่ และเล๋ยเล่ที่แข็งแรงกำยำ ก็ได้แบกสามคนที่เหลือเดินตามเฉินเกอไป

พลังและความรวดเร็วของผู้ฝึกตนมีมากว่าคนปกติ เพียงไม่กี่นาทีก็วิ่งไปแล้วสิบกว่ากิโลเมตร เฉินเกอจะพาพวกเขาออกไปนอกเมืองเพื่อไม่ให้ผู้บริสุทธิ์ถูกทำร้าย ความสามารถของวิญญาณชั่วนี้พิเศษมาก เขากลัวก้อนหมอกดำนี้จะกระจายไปทั่วเมืองเหมือนไวรัส

เมื่อพวกเขามาถึงพื้นที่ราบแห่งหนึ่งของนอกเมือง ในที่สุดเฉินเกอทั้งสองจึงได้หยุดลง พวกเขาได้มัดหลี่เยว่เหอและลูกน้องของเขาไว้ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของพวกเขาอย่างระมัดระวัง

“พี่เฉิน เราอาศัยตอนที่พวกเขายังไม่กลายร่าง สับพวกเขาเสียก่อน ผมกลัวว่าเดี๋ยวพวกเขาทั้งห้าคนจะกลายเป็นปีศาจแบบหลินเทียนหยวน ต่อให้พวกเราตายสิบครั้งก็คงไม่เพียงพอ!” เล๋ยเล่ทั้งร้อนใจทั้งกลัว กำมีดที่คว้ามาจากห้องสอบสวนเมื่อกี้อย่างแน่น

“นายพูดบ้าอะไรเนี่ย เล๋ยเล่ ไม่ว่ายังไงเราไม่ควรที่ทำร้ายผู้บริสุทธิ์เพื่อมาบรรลุเป้าหมายของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขายังเป็นเพื่อนที่เคยร่วมต่อสู้กับพวกเรามาก่อน!” ก่อนที่เล๋ยเล่จะสูญเสียความจำนั้นเขาเป็นคนที่รักความยุติธรรมมาก ความอ่อนแอในเวลานี้ของเขาทำให้เฉินเกอโกรธเล็กน้อย

“พี่เฉิน ผมรู้ตัวว่าผิดแล้ว ต่อไปนี้ผมจะร่วมสู้เป็นสู้ตายกับพี่ จะไม่เป็นเต่าหัวหดเด็ดขาด!” เห็นได้ชัดว่าเล๋ยเล่ได้ถูกคุณธรรมของเฉินเกอแพร่เชื้อให้แล้ว นักรบหากมีความเชื่อความศรัทธา ก็จะไม่กลัวความตายที่รออยู่ข้างหน้า

เวลานี้จู่ๆ เฉินเกอก็นึกขึ้นได้ กลางหมอกดำเมื่อกี้เงาที่ผุดๆ โผล่ๆ เหมือนเป็นวิญญาณร้าย จำนวนมาก อีกอย่างตรงหน้าอกของตัวเองมีป้ายเส่ส้าที่สามารถควบคุมวิญญาณอยู่ไม่ใช่เหรอ? เฉินเกอจึงได้หยิบป้ายเส่ส้าออกมา ถ่ายทอดพลังภายในไปที่ป้ายแล้วส่องไปที่หลี่เยว่เหอทั้งห้าคน ทันใดนั้นแสงที่แสบตาก็ได้พุ่งออกมา จากนั้นร่างของพวกหลี่เยว่เหอก็เริ่มมีวิญญาณที่มีแต่หัวโผล่ออกมา วิญญาณเหล่านี้ต่างได้ถูกดูดเข้าไปในป้ายเส่ส้า ใบหน้าที่น่ากลัวและซีดจนขาวของหลี่เยว่เหอและคนอื่นๆ ก็ค่อยฟื้นฟูขึ้นมา