ตอนที่ 105
บทที่106 ความเห็นอกเห็นใจของเฉินเกอ
October 21, 2026
บทที่106 ความเห็นอกเห็นใจของเฉินเกอ
“เรื่องอะไร？”
เฉินเกอเงยหน้าขึ้นแล้วถาม
“คืนนี้ฉันมีกินเลี้ยงคนหมู่บ้านเดียวกัน โดยเฉลี่ยแล้วในทุก ๆหนึ่งถึงสองเดือนพวกเราจะกินเลี้ยงหนึ่งครั้ง และเมื่อก่อนก็ไม่เคยเรียกคุณเลย ตอนนี้เจอคุณ ก็เลยแจ้งให้คุณทราบ！”
“ใช่แล้ว ชือหานก็ไปด้วยนะ ฮึฮึ พูดถึงชือหานฉันก็นึกขึ้นได้แล้ว ตอนนั้นที่เรียนชั้นมัธยมตอนปลายนั้น เกรดเฉลี่ยของคุณคือที่หนึ่ง ส่วนของเธอที่สอง และความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคนดีมาก และคุณก็เคยจีบชือหานด้วยใช่ไหม？”
เฉินหลินจับปากแล้วหัวเราะ
เฉินเกอก็ไม่ได้พูดอะไร
ชือหานมีชื่อว่าหลี่ชือหาน เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเฉินเกอ และช่วงที่เรียนชั้นมัธยมตอนปลายนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นดีมากจริง ๆ
เฉินเกอเองก็เคยชอบเขาจริง ๆ แต่ในตอนนั้นเข้าใจสิ่งเหล่านี้สักที่ไหน
ส่วนเรื่องจีบ เฉินเกอยิ่งไม่มีความกล้าหาญ
จำได้ว่าตอนเปิดเรียนปีหนึ่งใหม่ๆ หลี่ชือหานมักจะคุยกับเฉินเกอบ่อย ๆ แต่หลังจากนั้น เฉินเกอเคยริเริ่มไปคุยกับเธอก่อนหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่ได้ตอบ เวลาผ่านไปนานก็ห่างเหินกัน
ชั่วพริบตา ก็ผ่านไปสามปีแล้ว！
“เหอะๆ ไปเถอะ เมื่อเดือนที่แล้วแฟนของชือหานเชิญเราไปทานอาหารด้วยกัน ก็พูดถึงคุณเช่นกัน ชือหานยังถามอีกว่าคนที่ชื่อเฉินเกอคนนั้นตอนนี้ทำเกี่ยวกับอะไร？พวกเราทุกคนต่างก็ไม่รู้ และตอนนี้พอดีเลย คุณสามารถไปได้แล้ว คืนนี้คุณว่างหรือเปล่า？”
ในขณะที่เฉินหลินพูดอยู่นั้น ก็ยังมองไปที่เฉินเกอ เพื่อดูท่าทางที่ผิดหวังของเฉินเกอ
แต่ว่าบนใบหน้าของเฉินเกอ มองไม่เห็นความผิดหวังเลยแม้แต่น้อย
“คืนนี้ฉันมีเวลาว่าง！”
“ดีดีดี งั้นก็ไปเถอะ และก็ให้ทุกคนได้เห็นคุณด้วย！”
ในขณะที่พูดอยู่ เฉินหลินก็แอบยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วถ่ายรูปของเฉินเกอไปหนึ่งภาพ
จากนั้นก็ส่งไปที่กลุ่มของคนหมู่บ้านเดียวกัน
“พวกคุณทายกันเร็วๆ ไอ่ห่วยคนนี้คือใคร？”
“อือ？ใครเหรอ ทำไมหน้าคุ้นขนาดนี้？เคยเห็น ต้องเคยเห็นแน่นอน！”
“หน้าคุ้นจริง ๆนะ แต่ไอ่นี้มันธรรมดาเกินไป！พวกคุณใครนึกออกไหมว่าเขาชื่ออะไร？”
หลี่ชือหาน：“เขาคือเฉินเกอ？”
“โอเย่！อย่างไรก็ตามยังคงเป็นความสัมพันธ์ของพวกคุณสองคนดีมากในสมัยเรียนมัธยมตอนปลาย คุณสามารถรับรู้ได้ในชั่วพริบตา ว่าเขาก็คือเฉินเกอ！”
เฉินหลินกล่าวอย่างตื่นเต้น
ทำไมถึงตื่นเต้น เพราะเธอรู้สึกว่าเธอกระตุ้นเกี่ยวกับหัวข้อและความคิดเห็นของสาธารณชนนี้ และรู้สึกเติมเต็มมาก
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าเพราะอะไรจู่ ๆเฉินหลินก็อยากให้เฉินเกอไปร่วมงานกินเลี้ยงของคนหมู่บ้านเดียวกัน
เพื่อนร่วมชั้นหมู่บ้านเดียวกันที่มาจากเมืองมณฑลไปเรียนที่จินหลิงไม่น้อย ลำพังในชั้นเรียนของตัวเองก็มีสี่ถึงห้าคนแล้ว
พวกเขาอาจจะไม่รู้จักเฉินเกอ แต่ต้องเคยได้ยินชื่อเฉินเกอสองคำนี้แน่นอน
การพาเขาไปที่นั่น จะทำให้เกิดผลงานปาร์ตี้ที่ดีอย่างแน่นอน
เพียงแค่มองไปในกลุ่มที่ขนฟูขณะนี้ก็รู้แล้ว
หลี่ชือหาน：“เราสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีมาเหรอในช่วงเรียนมัธยมตอนปลาย？ทำไมฉันลืมแล้ว？เหอะเหอะ……”
เฉินหลินพิมพ์ตัวหนังสืออย่างรวดเร็ว：“อุ๊ย หลังจากที่หาแฟนหนุ่มที่หล่อเหลาในมหาวิทยาลัยเจียงหนานของคุณ ก็ลืมแฟนเก่าแล้วเหรอ？”
หลี่ชือหาน：“ไปให้พ้น แฟนเก่าอะไร ฉันว่าเอาอย่างนี้เถอะ ให้เขามาด้วย จะได้เจอกันด้วย อย่างไรก็ตามก็ยังเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน！”
“ได้เลย！”
เฉินหลินมองไปที่เฉินเกออีกครั้งแล้วพูดว่า：“เฉินเกอ ทุกคนต่างก็อยากเห็นคุณ โดยเฉพาะชือหาน เธอก็อยากจะเห็นคุณ ในเมื่อคืนนี้คุณว่าง งั้นก็ไปเถอะ อย่างมากสุดเงินที่AA ฉันช่วยคุณเอาก็ได้！”
เฉินเกออยากจะพูดว่าตนเองนั้นไม่อยากไป
บอกตามตรง ว่าโรงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลาย เพื่อนของตนเองนั้นน้อยมาก ๆ
ไปแล้วก็ไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับคนอื่น
แต่ตอนนี้ เฉินหลินพูดอย่างนี้ เฉินเกอก็ไม่สะดวกที่จะปฏิเสธเลย
“งั้นก็ดี คืนนี้ไป！”
เฉินเกอพยักหน้า
หลังจากที่เฉินหลินบอกที่อยู่งานปาร์ตี้ให้เฉินเกอเสร็จแล้ว เธอก็จากไป
“ช่างบังเอิญจริง ๆเลย เฉินหลินไปเป็นคุณครูอยู่ที่โรงเรียนที่เขาสร้างขึ้น！”
เกาหัวสักพัก เฉินเกอพูดขึ้นอย่างช่วยไม่ได้
เขากำลังเตรียมเดินเล่นอีกหน่อย แต่การสนทนาของเฉินหลิน ก็ทำให้เฉินเกอไม่มีอารมณ์แล้ว
ตอนเที่ยงพอดี และก็รู้สึกหิวข้าวแล้ว เฉินเกอจึงเดินออกมา
ในเวลาเดียวกัน หน้าประตูของโรงเรียน มีเด็กสามคนในชุดที่ขาดรุ่งริ่งยืนอยู่ ดูแล้วอายุราวสี่ถึงห้าขวบ มองตรงเข้าไปที่ด้านใน
“พี่ชาย นี้เป็นโรงเรียนแล้วเหรอ？ทำไมไม่เหมือนกับที่พี่เฉียงเวยพูดเลย？”