ตอนที่ 354
บทที่363 สอนทักษะเหล่านี้ให้หลาน
October 21, 2026
บทที่363 สอนทักษะเหล่านี้ให้หลาน
สอนทักษะเหล่านี้ให้หลาน
“เป็นอะไรครับ? อย่ารีบร้อน ค่อยๆพูด!”
เฉินเกอเอ่ยขึ้น
“คุณปู่ฉิน ท่านจะเก็บของไปอีกแล้ว ฉันขวางเอาไว้ไม่ได้เลย!”
“ก็ดีๆอยู่นี่นา ทำไมจู่ๆเขาถึงจะไปล่ะ?”
เฉินเกอเอ่ยขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
ฉินอีฝานชายสูงวัยคนนี้ จะพูดอย่างไร เฉินเกอก็รู้สึกว่าเขาดูลึกลับ
ทำอะไรได้ก็มาก
ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกว่าเขาดูน่าสงสารด้วยเช่นกัน
อายุมากขนาดนี้แล้ว ยังอยู่ด้วยคนเดียวเพียงลำพังอีก
ทั้งสองคนรู้จักกันนั้นนับว่าเป็นพรหมลิขิต เขาก็ช่วยตัวเองไว้มาก
เห็นว่าเขายอมที่จะกวนตัวเอง ดังนั้นเฉินเกอก็ไม่ได้พูดอะไร กินดีอยู่ดีให้การต้อนรับเป็นอย่างดี
ก่อนหน้านี้ก็อยู่กันได้อย่างปกติ เฉินเกอเองจึงรับเขาเข้ามาอยู่กับตัวเองที่คฤหาสน์ด้วย
เนื่องจากเขาเป็นผู้ที่มีบุญคุณกับเฉียงเวย ดังนั้นเฉียงเวยจึงปฏิบัติและดูแลเขาอย่างทั่วถึง ปฏิบัติกับเขาเหมือนกับเป็นคุณปู่แท้ๆของตัวเอง
ถ้าจะบอกว่าผิดปกติ
นั่นก็คงจะเริ่มตั้งแต่ที่ตัวเองเริ่มหาที่อยู่ของตระกูลฟางนั่นเอง
ตอนนั้นก็รู้สึกว่าสีหน้าของคุณปู่ฉินผิดปกติไปแล้ว
อีกทั้งสองสามวันนั้น เขาก็พูดคุยกับเฉินเกอไปไม่น้อยเห็นได้อย่างชัดเจน ราวกับมีเรื่องอะไรในใจอย่างไรอย่างนั้น
เอ่ยถามสาเหตุเขาแล้ว เขาก็เริ่มพูดจาสะเปะสะปะไปทั่ว
เฉินเกอเองก็ทำอะไรไม่ได้
และขณะนั้นเองเขาจึงเอ่ยขึ้นมา : “โอเคครับ อย่าเพิ่งร้อนใจไปนะ เดี๋ยวผมจะกลับไปถามเขาเองว่าเกิดอะไรขึ้น!”
หลังจากที่แยกกับหวางเสี่ยวหัวแล้ว เฉินเกอก็กลับมา
“ปู่จะต้องไปจริงๆแล้ว หลานเฉียวเวย ต่อไปมีโอกาสปู่จะมาหาหลาน หลานเป็นเด็กดี ปู่ไม่มีทางลืมหลานหรอก!”
รอจนเฉินเกอกลับมาแล้วนั้น ฉินอีฝานหอบกระเป๋าสัมภาระของตัวเองไว้เพื่อเตรียมตัวออกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
และเจอกับเฉินเกอเข้าพอดี
“หลานชาย หลานเพิ่งกลับมา พอดีเลย ปู่จะได้บอกเรา ปู่ต้องไปแล้วนะ!” ฉินอีฝานเอ่ยขึ้น
“ท่านฉินอยู่ที่นี่ดีๆอยู่แล้วนี่ครับ ทำไมจะต้องรีบไปด้วย ถึงแม้ว่าคุณปู่จะต้องรีบกลับไป ก็ให้ผมจัดรถไปส่งคุณปู่กลับก็ได้นี่ครับ!”
“ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องจริงๆ หลานชาย ความกตัญญูของหลานปู่รู้ แต่ถ้าไม่ไปอีกก็คงจะไปไม่ได้แล้ว!” ฉินอีฝานพึมพำไม่กี่คำนั้นออกมา
“อา? คุณปู่ว่าอะไรนะครับ?”
เฉินเกอได้ยินไม่ชัด
“แค่กๆ ปู่บอกว่าไม่ต้องรับกวนหรอก ปู่ต้องไปแล้วจริงๆ!”
ท่านฉินตีลงบนหน้าอกของเฉินเกอ
“ซี๊ด!”
เฉินเกอลูบด้วยความเจ็บ
“เฮ้ย นี่ปู่แค่ตีแกเบาๆเองแกก็เจ็บแล้วเนี่ยนะ บอบบางเป็นกระดาษเชียวนะ?”
ฉินอีฝานพูดออกมาอย่างอึ้งๆ
ส่วนซูเฉียงเวยนั้นก็รีบร้อนวิ่งเข้ามาถาม : “เฉินเกอ เป็นอะไรน่ะ?”
“ไม่เป็นอะไรหรอก แค่ไม่ระวังก็เลยถูกผู้หญิงคนนึงถีบเอาน่ะ!”
“อ๋า? ใครกัน? ทำไมเธอจะต้องทำร้ายคนอื่นด้วย?”
ซูเฉียงเวยเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง
เฉินเกอส่ายหน้า พลางบอกว่าไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้แล้วดีกว่า
จริงๆแล้ว ทักษะเทควันโดของฉินหน่วนนับว่าไม่เลวเลยจริงๆ แรงเยอะ
ส่วนฉินอีฝานกลับส่ายหน้าโดยที่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
“อา ไปแบบนี้แล้ว ปู่จะวางใจได้อย่างไร หลานชาย สภาพจิตใจของแกดีมาก ปู่กังวลจริงๆว่าหลังจากที่ปู่ไปแล้ว แกจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้องตายอย่างไร!”
ฉินอีฝานนึกถึงตอนที่อยู่โรงแรมครั้งที่แล้ว ที่คุณชายหลงส่งคนมาลอบทำร้ายเฉินเกอเรื่องนี้
ถ้าหากไม่ใช่เพราะตัวเองลงมือเอง กลัวว่ากระดูกของเฉินเกอหลานชายคนนี้คงจะถูกคนอื่นทำลายจนแหลกไปแล้ว
“ไม่เสียหน่อยครับ ตอนนั้นผมยังไม่ได้สู้ตอบโต้ไป ถ้าหากสู้กลับ ก็สู้กับพวกเขาได้เหมือนกัน!”
เฉินเกอเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่รักเกียรติรักศักดิ์ศรีของตัวเองเช่นกัน ถึงอย่างไรถูกผู้หญิงเล่นงานเอาแบบนี้ พูดออกไปก็คงฟังดูไม่ดีเท่าไรนัก
“ถุย! แกนี่นะ ปู่รู้ว่าเด็กอย่างแกมีแรงกำลังอยู่ แต่จะเรื่องเล็กเรื่องน้อย แกยังแยกแยะไม่ได้เลย! แล้วก็ไม่สามารถให้คนอื่นมาคอยปกป้องอยู่ตลอดเหมือนกัน!”
ฉินอีฝานเกาศีรษะ
เฉินเกอพยักหน้า เขาเองก็เคยคิดเหมือนกัน ว่าจะต้องฝึกการต่อสู้อะไรพวกนั้นกับบอดิการด์เทียนหลงตี้หูหรือเปล่า