บทที่389 รถของคุณมีปัญหาครับ

บทที่389 รถของคุณมีปัญหาครับ

“สวัสดีครับคุณชายเฉิน ผมโกวซีหลินนะครับ”

โกวซีหลินก็คือประธานโกวนั่นเอง ครั้งที่แล้วตอนที่เจอกันที่คฤหาสน์หยุนติ่ง เฉินเกอให้นามบัตรกับเขาไว้

“สวัสดีครับประธานโกว มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”เฉินเกอถาม

“คือว่า ผมจัดงานเลี้ยงขึ้นมาครับ แล้วเชิญนักธุรกิจจากทุกที่มารวมตัวกัน เดิมทีพวกเราก็ไม่กล้าโทรเชิญคุณชาย แหะๆ พวกเราเป็นแค่นักธุรกิจเล็กๆ ไม่กล้าทำให้คุณเสียเวลา แต่ครั้งนี้ มีประธานบริษัทใหญ่ของเมืองจินหลิงให้เกียรติมาร่วมงานด้วย พวกเขาบอกว่าเป็นบริษัทในเครือของคุณชาย ผมก็เลยอยากจะถามว่าคุณชายพอจะมีเวลาว่างพอจะมาร่วมงานหรือเปล่า”โกวซีหลินพูด

ที่จริงแล้วคนระดับโกวซีหลิน แค่เรื่องทำธุรกิจหาเงินไม่ใช่เรื่องยาก แต่สำหรับพวกเขาแล้ว การมีเส้นสายด้านธุรกิจสำคัญยิ่งกว่า

เพราะแบบนี้ พวกนักธุรกิจถึงได้ชอบจัดงานเลี้ยงกันบ่อยๆ

เพราะแค่โอกาสเดียว ก็อาจจะรู้จักกับประธานบริษัทใหญ่ไม่น้อย เส้นสายใหม่ๆ อาจจะเป็นโอกาสที่จะทำให้พวกเขาโชคดีมากขึ้น งานเลี้ยงแบบนี้ เฉินเกอเองก็เคยไปร่วมงานอยู่หลายครั้ง

พอถูกประธานโกวเชิญแบบนี้ เฉินเกอก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไง

แต่สถานการณ์ในตอนนี้ เฉินเกอไม่มีเวลาจะไปทำเรื่องอื่นจริงๆ จึงต้องตอบปฏิเสธไป

หลังจากกดวางสายไปแล้ว โห๋เสี่ยวเซี๋ยที่กำลังยื่นหูฟังเฉินเกอคุยโทรศัพท์อยู่ก็พูดขึ้น

“เหอะๆ ใครโทรมาเชิญนายกินข้าวเหรอ ประธานโกวคนไหน คงไม่ใช่ประธานโกวครั้งที่แล้วหรอกใช่ไหม” โห๋เสี่ยวเซี๋ยถามอย่างกังวล เพราะเธอไม่อยากให้เฉินเกอกับประธานโกวสนิทกันมากเกินไป

“ไม่มีใครหรอก”

เฉินเกอตอบหน้าแหย “เมื่อตะกี้ผมดูแผลท้ายรถของคุณแล้ว เสี่ยวเซี๋ย ค่าเสียหายห้าแสนจะเยอะไปหรือเปล่า”

ถึงแม้เฉินเกอจะรวย แต่ก็ไม่ใช่คนโง่

“เยอะเหรอ อย่ามาพูดบ้าๆ เดี๋ยวบริษัทเช็คความเสียหายจะส่งพนักงานมาตรวจ ถึงตอนนั้นก็จะรู้กัน ไม่แน่ว่าอาจจะแพงกว่าที่บอกไว้ก็ได้ ฉันจะคอยดูว่านายจะหาเหตุผลอะไรมาแก้ต่างอีก” โห๋เสี่ยวเซี๋ยพูด

หลังจากนั้นก็ยืนกอดอกรอเงียบๆ

เมื่อวานเธอยังกังวลใจว่าหลังจากเฉินเกอรู้จักกับประธานโกวแล้ว จะกลายเป็นคนรวยซะอีก

ตอนนั้นเธอกลัวมาก และมันเป็นสาเหตุที่ตอนนี้โห๋เสี่ยวเซี๋ยอารมณ์ดีมาก ตอนที่เห็นเฉินเกอขี่มอเตอร์ไซค์พ่วงมา ห้าแสนก็คงต้องลดบ้าง

แต่ตอนนี้โห๋เสี่ยวเซี๋ยวางใจแล้ว

สักพัก พนักงานตรวจเช็กสภาพรถก็เดินทางมาถึง แต่พอตรวจเช็กได้สักพัก ก็เดินมาพูดด้วย ก่อนจะเริ่มหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาตรวจเช็กให้แน่ใจ

“เป็นยังไงบ้าง ต้องเสียค่าซ่อมแซมเท่าไหร่ คงจะหลายแสนใช่ไหมล่ะ” โห๋เสี่ยวเซี๋ยยืนกอดอกถามพนักงานที่มาเช็กรถ

“ใช่ครับ ถ้าต้องซ่อมทั้งหมด อย่างต่ำก็ต้องสี่แสนห้าครับ”พนักงานตอบกลับ

“โอ้โห สี่แสนห้าเลยเหรอ”

“แพงขนาดนั้นเลย”คนที่มายืนมุงดูร้องอย่างตกใจ

และโห๋เสี่ยวเซี๋ยเองก็ตกใจมากเหมือนกัน ที่เธอเรียกร้องค่าเสียหายสามแสน ล้วนมาจากประสบการณ์ของเธอทั้งนั้น

ความจริงแล้ว เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงจนๆธรรมดา ที่ได้แฟนรวยถึงได้เปลี่ยนไป ไม่มีความรู้เรื่องรถเลย ตอนนี้เธอรู้สึกว่าค่าทำขวัญสองแสนของเธออยู่ตรงหน้าแล้ว

จึงหันไปพูดอย่างได้ใจ “ฮ่าฮ่าฮ่า เฉินเกอ ได้ยินแล้วใช่ไหม ค่าซ่อมรถต้องใช้สี่แสนห้า รวมค่าเสียเวลาแล้ว นายลองคิดดู ฉันขอบอกไว้เลยนะ ถ้าไม่มีห้าแสนเรื่องไม่จบแน่”

เมื่อตะกี้เรียกค่าเสียหายไปห้าแสน ตอนนี้ ห้าแสนคงไม่ได้แล้ว

เฉินเกอยักไหล่ แล้วไม่พูดอะไร

“เอาล่ะ พวกนายออกใบค่าซ่อมรถมา แล้วกลับไปเถอะ นี่ค่าแรงพวกนาย” โห๋เสี่ยวเซี๋ยพูด ก่อนจะควักแบงก์ร้อยในกระเป๋าออกมาหลายใบให้พนักงาน

แต่พวกพนักงานกลับส่ายหน้าไปมา

“คุณผู้หญิงครับ คุณยังฟังพวกผมพูดไม่จบครับ ค่าซ่อมรถคันนี้ไว้ค่อยพูดกันทีหลัง ที่พวกผมจะพูดก็คือ นี่ไม่ใช่รถของทางศูนย์รถเรา”พนักงานพูด

“พูดบ้าๆ รถคันนี้เป็นรถนำเข้า พ่อของแฟนฉันให้คนซื้อมา ต้องไม่ใช่รถของศูนย์รถพวกนายอยู่แล้ว”