บทที่556 บิดาของโม่ชางหลง

บทที่556 บิดาของโม่ชางหลง

ปัง!

เสียงดังขึ้น โม่ชางหลงใช้สุดแรงเกิด ทุบไปที่อกของเฉินเกอ

วิ้ง!

ทันใดนั้น ก็มีพลังพิเศษ เข้ามาต้านพลังของตนเองไว้

ไม่ว่าตนเองจะเพิ่มแรงเข้าไปเท่าไหร่

ก็เหมือนกับหมัดของเด็กทารกที่เพิ่งเกิดใหม่อย่างไรอย่างนั้น เขาปล่อยหมัดในจุดที่สูงเฉกเช่นภูเขาหิมาลัย

แล้วเขาก็กระเด็นออกมา

ล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง ไหล่ซ้ายโม่ชางหลงปวดชา จะหักแล้ว

“นี่…...นี่เป็นไปได้ยังไงกัน?”

ดวงตาสองข้างเพ่งมอง นั่งหมดแรงอยู่บนพื้น

ยากที่จะเชื่อถือ

เพียงแค่สิบวัน

สิบวันก่อนหน้านี้ โม่ชางหลงต่อสู้กับเฉินเกอ ถึงแม้จะกระอักกระอ่วนใจที่โดนไอ้เด็กนี่ใช้วิชากระบี่แปลกๆมาสู้

แต่ โม่ชางหลงเพียงต้องเพิ่มกำลังมากขึ้น ฆ่าเฉินเกอ ก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

เหตุผลนี้เขาเข้าใจมาก

เชื่อว่าเฉินเกอเองก็เข้าใจถ่องแท้เช่นกัน เขาก็แค่ชนะแบบซุ่มโจมตี

ดังนั้นโม่ชางหลงจึงเลือกที่จะรอยู่ที่นี่สิบวัน รอเขาออกมา แล้วลงมือฆ่าด้วยตัวเอง จากนั้นประกบเฉินเตี๋ยนชาง รอเวลาที่เฉินเตี๋ยนชางพูดถึงความลับในสุสาน แล้วตนค่อยนำร่างของเฉินเกอโยนไปตรงหน้าของเขา

ถึงขั้นจินตนาการออกถึง ท่าทางที่สิ้นหวังของเฉินเตี๋ยนชาง

ฮ่าฮ่าฮ่า!

อย่างนี้ ความลับที่อยู่ในสุสานนั้น มีเพียงโม่ชางหลงเท่านั้นที่รู้ และมีเพียงตระกูลโม่เท่านั้นที่รู้

แผนการนี้ไม่มีทางจะง่ายไปกว่านี้อีกแล้ว แต่…...สุดท้ายแล้วตนเองไม่ใช่คู่ต่อกลอนของเฉินเกอ?

“คุณยังอยากฆ่าผม?“

เฉินเกอยิ้มอย่างดูแคลน

“ไม่เข้าท่า ช่วงเวลาสั้นขนาดนี้ แกทำได้อย่างไร? การฝึกฝนของแก แข็งแกร่งได้ขนาดนี้?”

“ผมได้รับโชคมาบ้าง!”

เฉินเกอกล่าว

“เป็นความลับในสุสานหรอ? มันทำให้คนแข็งแกร่งได้ขนาดนี้?”

โม่ชางหลงยังคงงงงวยต่อไป

แต่ ทันใดนั้นแววตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมา หยิบทรายขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วคว้าไปที่บนในหน้าของเฉินเกอ

แล้วใช้วิชาบาทาเหยียบลง

หมุนตัวขึ้นไปบนฟ้า แล้วเหยียบไปที่อกของเฉินเกอ

ปัง!

มีเสียงของการระเบิดดังขึ้น

ก็ได้เห็นโม่ชางหลงจากส่วนขาขึ้นไปถึงส่วนหลัง แตกออกด้วยควันสีขาว เหมือนกับปืนใหญ่แตกออกก็มิปาน

คนกระเด็นออกไป

กระแทกกับหินภูเขาอย่างรุนแรง

ภูเขาหินพังทลายลงมา

โม่ชางหลงกระอักเลือดออกมา

มองไปที่แววตาของเฉินเกอ งงงวยอย่างมาก

“ในสุสานมีความลับอะไรกันแน่!!! พระเจ้า! ไม่คิดว่าภายในสิบวัน สามารถฝึกฝนให้คนๆหนึ่งมีกำลังภายในที่น่ากลัวได้ขนาดนี้?”

ความจริงแล้วจนเองกำลังโจมตีเฉินเกอ แต่ สุดท้ายกลับโดนกำลังภายในของเฉินเกอกระแทกจนเจ็บปวด

กำลังภายในของเขา เบื้องต้นคือสิบเท่าของตน ถึงจะมีผลลัพธ์แบบนี้

“ถ้าหากคุณจากไป นั่นก็จบแล้ว แต่ไอ้แก่นี่ ฆ่าคนไม่เลือก ถึงวันนี้ยังรอผม งั้นผมก็ไว้ชีวิตคุณไม่ได้แล้ว!”

แววตาทั้งสองประกายด้วยแรงแห่งความอาฆาต