ตอนที่ 561
บทที่575 มีแต่ทุกข์ทรมานร้องไห้คร่ำครวญทั้งตระกูล
October 21, 2026
บทที่575 มีแต่ทุกข์ทรมานร้องไห้คร่ำครวญทั้งตระกูล
ความรู้สึกในการดมกลิ่นของเฉินเกอนั้นอ่อนไหวมากเพราะในขณะนี้เขาได้กลิ่นก๊าซ
ก๊าซนี้ มีพิษ
มันกัดกร่อนอวัยวะภายในของมนุษย์
และตามที่คาดไว้ กู่หยูเซียว ที่เดินไปไม่กี่ก้าวก็รู้สึกวิงเวียน
เฉินเกอรีบเดินเข้าไป เขารีบปิด กดจุดหลายจุดบนตัวของ กู่หยูเซียว ทันที
“แน่นหน้าอกจัง!”
สีหน้าของ กู่หยูเซียว เปลี่ยนเป็นซีดขาว
“ยังดีที่เธอสูดเข้าไปไม่มาก ตอนนี้คุณช่วยกลั้นหายใจและไม่ต้องพูดอะไร ก๊าซที่อยู่รอบ ๆ มันมีพิษ มีคนปล่อยพิษนี้ออกมาจากข้างนอก!”
เฉินเกอรีบพูด
เฉินเกอรีบพูดขึ้น
ในเวลาเดียวกันเขาหายใจเข้าลึก ๆ ถึงก๊าซพิษนี้และเฉินเกอก็แยกแยะองค์ประกอบของก๊าซพิษนี้ออกแล้ว
ล้อเล่น เฉินเกอได้รับภูมิคุ้มกันจากพิษบางอย่างเมื่อต้นปีที่แล้วนับประสาอะไรกับตอนนี้
สภาพแวดล้อมในตอนนี้ เหมือนกับการที่เฉินเกออยู่ท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์แล้วเกิดทำขวดน้ำส้มสายชูตกแตกโดยไม่ตั้งใจ
จะต้องมีพวกลอบกัดอยู่ข้างนอกแน่!
เฉินเกอกู่หยูเซียว ที่เอนตัวลงอยู่ในอ้อมกอดของเขา
ตอนนี้ตัวเธอมีความลับบางอย่างเกี่ยวกับวังราชาสมุทร จะให้เกิดอะไรขึ้นกับเธอไม่ได้
ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่พบเธอครั้งแรก เฉินเกอรู้สึกว่าเธอมีดวงตาที่คล้ายกับมู่หาน
ความใกล้ชิดตามธรรมชาติแบบนี้ทำให้เฉินเกอไม่ยอมปล่อยมือจากเธอ
ต่อให้เป็นคนแปลกหน้า เฉินเกอก็ไม่สามารถปล่อยไปโดยไม่เหลียวแลได้
เมื่อมองดูเธอในตอนนี้ที่มีน้ำตาไหลรินและใบหน้าแดงของเธอ
ก๊าซพิษสีเขียวยังคงถูกปล่อยเข้ามาในปริมาณที่มากขึ้น
“เธอทำวิชากลั้นหายใจไม่เป็นเหรอ?”
เฉินเกอถามขึ้น
กู่หยูเซียว พยักหน้าหงึก ๆ
“งั้นก็แย่ล่ะ เธอควรจะต้องมีชีวิตรอดออกไปก่อน อย่าโทษฉันเลยนะ!”
เฉินเกอสูดหายใจเข้าลึก ก๊าซพิษถูกเขาทำให้บริสุทธิ์โดยอัตโนมัติ จากนั้นเขาก็เล็งไปที่ปากของ กู่หยูเซียว และจูบเธอ
กู่หยูเซียว เบิกตาโพลงและอยากจะต่อต้าน เธอตัวสั่นแต่ไร้เรี่ยวแรง
แบบนี้เพื่อเป็นการทำให้กู่หยูเซียว มีอากาศหายใจต่อไปเรื่อย ๆ ทั้งสองจึงเดินออกมาด้านนอก
เฉินเกออยากจะดูว่าสุดท้ายแล้วเป็นฝีมือใครกันแน่ที่ปล่อยก๊าซผิดจากข้างนอกนี่
ไม่น่าใช่พุ่งเป้าไปที่กู่หยูเซียว แต่เป็นตัวเขาเอง และถ้าหากว่าปีนออกไปจากด้านบน เฉินเกอก็ไม่รู้ว่าเส้นทางนั้นอยู่ที่ไหน!
“หึท่านอาหมิง ปล่อยไปเสียเยอะเลย เกรงว่าเฉินเกอคนนี้ผู้มีพลังเทพ คงจะออกมาไม่ได้แล้วสิ!”
เด็กหนุ่มแห่งตระกูลหมิง ยิ้มอยู่ในหลังเขา
ปากถ้ำถูกปิดลงแล้ว
เหลือเพียงที่ที่เอาไว้ปล่อยก๊าซพิษ
“แน่นอนว่า หมอกพิษพันปี ต่อให้เขาเป็นเทพต้าโล๋ว ก็หนียาก!”
ชายวัยกลางคนพูดพร้อมกับหันหลังให้ทางเข้าถ้ำมีเงื่อนงำบนใบหน้าของเขาในขณะนี้
“อยากจะเข้าไปดูจริง ๆ ว่าป่านนี้เฉินเกอคนนี้คงจะเละไปแล้วมั้ง!”
ชายหนุ่มรุ่นน้องหัวเราะขึ้น
“อยากตายรึไง นี่ก๊าซพิษโดนแค่นิดเดียว เนื้อก็ยุ่ยแล้ว พวกเธอรู้ไหม หมอกพิษพันปี ของ ตระกูลหมิง ของพวกเรานั้นมีที่มาจากอะไร?”
ชายวัยกลางคนพูดอย่างภาคภูมิใจ
ขณะนี้เหมือนอาจารย์กำลังสอนนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่รอรับคำสั่งสอน
“ไม่รู้ท่านอาหมิง เล่าให้ฟังหน่อย!”
“ได้ ฉันจะเล่าให้พวกเธอฟัง...”
ท่านอาหมิง กระแอมในลำคอรู้สึกมีความสุข แต่ในขณะนี้เด็ก ๆ ทุกคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเบิกตากว้าง
เหมือนกับกำลังได้เห็นภาพที่สุดแสนจะน่ากลัว ทุกคนต่างพากันกลืนน้ำลาย ใบหน้าซีดขาว
“พวกแกเป็นอะไรน่ะ? กลัวอะไรกัน?”
ชายวัยกลางคนหัวเราะขึ้น
“ท่านอาหมิง...ขะ...ข้างหลังคุณ!”
กลุ่มชายหนุ่มชี้มือชี้ไม้และพูดขึ้นด้วยความกลัว
“ขอทางหน่อย!”
โดยไม่รอให้ชายวัยกลางคนได้ตอบโต้ เฉินเกอที่อุ้ม กู่หยูเซียว อยู่แล้วเตะอุปกรณ์สเปรย์ที่ทางเข้าของหลุม
เขาตบไหล่ชายวัยกลางคนที่อยู่ที่ปากถ้ำ
ชายวัยกลางคนหันหลังมา เขาตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ