บทที่834 เหตุฉุกเฉิน

บทที่834 เหตุฉุกเฉิน

คำพูดนี้ของเฉินเกอทำให้โจวโน่ดีใจมากขึ้นมาทันที

เดิมทีโจวโน่ไม่คาดฝันว่าเฉินเกอจะมาช่วยตัวเธอ เพราะเธอไม่ได้บอกเฉินเกอเรื่องของภูเขาหลินซาน

และการที่ตอนนี้เฉินเกอกลับปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าตนเองทำให้เธอตื่นตันเป็นอย่างมาก มันแสดงให้เห็นว่าเขาใส่ใจตัวเธอมาก

“คุณรู้ได้ยังไง?”

โจวโน่จ้องมองเฉินเกอด้วยความสงสัยและถามขึ้น

“ผมไปที่บ้านคุณ พ่อคุณเล่าให้ผมฟัง!” เฉินเกอตอบ

“งั้นคุณมาที่นี่ แล้วอาจารย์เหอเฉิงทำยังไงล่ะคะ? มันทำให้การเรียนรู้ฮู้เวทย์ของคุณล่าช้าไปไม่ใช่เหรอ?”

โจวโน่ยังคงเป็นกังวลแทนเฉินเกอในเรื่องนี้และถามขึ้น มันไม่ง่ายกว่าเฉินเกอจะได้การรับเลือกเป็นศิษย์จากอาจารย์เหอเฉิง เธอจึงหวังว่าเฉินเกอจะไม่เสียโอกาสนี้ไป

“เหอ ๆ!”

เฉินเกอหัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือออกไปลูบศีรษะเล็ก ๆ ของโจวโน่

“วางใจเถอะ ผมฝึกสำเร็จแล้ว คุณดูสินี่อะไร!”

เฉินเกอทำให้โจวโน่สงบลง และเปิดให้เห็นตราของปรมาจารย์ฮู้ชั้นที่หนึ่งในเสื้อของเขา

“ตราของปรมาจารย์ฮู้ชั้นที่หนึ่ง!”

“เร็วขนาดนี้คุณได้เป็นปรมาจารย์ฮู้แล้ว เจ๋งจริง ๆ เลย!”

เมื่อเห็นตราของเฉินเกอแล้วดวงตาของโจวโน่ก็สว่างขึ้นอีกครั้งและเธอก็อุทานออกมาอย่างเหลือเชื่อ

ภายในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่ถึงครึ่งเดือน เฉินเกอก็สามารถได้รับตราของปรมาจารย์ฮู้ชั้นที่หนึ่งแล้ว สามารถพูดได้ว่าเก่งมากทำให้คนอดไม่ได้ที่จะต้องนับถือ

“ใช่แล้ว ฉันได้ยินมาจากพ่อของคุณว่าคุณมาที่หลินซานครั้งนี้เพื่อหายาโบราณที่เรียกว่าโสมจูพันปีเหรอ?”

หลังจากนั้นเฉินเกอก็ถามโจวโน่ด้วยความสงสัย

โจวโน่พยักหน้ารับและตอบ: “ไม่ผิดโสมจูพันปีเป็นยาโบราณที่หนึ่งพันปีจะขึ้นมาหนึ่งครั้ง บนภูเขาหลินซานแห่งนี้ ว่ากันว่ามันจะงอกออกมาในช่วงเวลานี้ ดังนั้นพวกเราจึงได้มาหามัน!”

“แต่ว่าพวกเราหามันไม่พบแถมยังเจอหิมะถล่ม สวรรค์ไม่เป็นใจเลยจริง ๆ โชคชะตาไม่ให้เราพบโสมจูพันปี!”

โจวโน่พูดไป ๆ และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“ชีวิตมีความสำคัญ!”

เฉินเกอจ้องไปที่โจวโน่และกล่าวเตือน

“แต่ว่าพวกคุณรู้ไหมว่าโสมจูพันปีหน้าตามันเป็นยังไง?” เฉินเกอคิดขึ้นมาได้และถามด้วยความสงสัย

“ก็ต้องรู้สิ!”

โจวโน่ตอบทันทีและรีบหยิบรูปจากกระเป๋าเป้ของเธอส่งให้เฉินเกอดู

ในรูปเป็นภาพดอกไม้รูปผลึกหิมะสีขาว ดูแล้วขาวใสไร้ที่ติมากทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความหรูหราเพียงครั้งแรกที่ได้เห็น มิน่าล่ะโจวโน่และทุกคนต่างอยากจะออกกันตามหา

“สมุนไพรโบราณชนิดนี้มีสรรพคุณอะไรบ้าง?”

เฉินเกอถามต่อ คิดว่าสมุนไพรโบราณนี้จะต้องมีสรรพคุณพิเศษบางอย่าง เป็นไปไม่ได้ที่มันจะเป็นเพียงสิ่งที่หายากและมีค่า

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของใดจะต้องมีมูลค่าของมันและการใช้งานจริง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นของมูลค่าสูงลิบแต่ใช้งานอะไรไม่ได้เลย

“ตามที่ได้ยินมาโสมจูพันปีเอาไปทำยาวิเศษชนิดหนึ่งได้ ชื่อยาคืนญาณ สามารถให้คนฟื้นคืนจากความตายได้!”

โจวโน่เขยิบเข้าไปใกล้หูเฉินเกอแล้วกระซิบเบา ๆ

“จริงหรือเปล่า?” เฉินเกอถามอย่างไม่ค่อยเชื่อ

ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะเป็นผู้ฝึกตนและมีสิ่งลึกลับมากมายในโลกนี้ แต่ยาที่ทำให้ฟื้นจากความตายได้ก็ยังคงเป็นสิ่งที่เฉินเกอไม่ อยากจะเชื่อแม้แต่ผู้ฝึกตนก็ไม่มีความสามารถนี้

โจวโน่ก็ได้แต่ยักไหล่ เธอเคยได้ยินสิ่งพวกนี้มาและไม่รู้ว่ามันเป็นความจริงหรือไม่

ตอนนี้เองหลินฉวนเดินมาข้าง ๆ เฉินเกอและโจวโน่

“เฉินเกอ ตรวจดูแล้วนะ นอกจากมีบางคนที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยแล้ว ที่เหลือก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ พวกเราเก็บสัมภาระกันก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง!”

หลินฉวนรายงานให้เฉินเกอทราบ