บทที่837 กลับ

บทที่837 กลับ

“เฉินเกอ!”

วินาทีต่อมาโจวโน่ก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

เมื่อได้ยินเสียงของโจวโน่ คนอื่น ๆ ภายในเต็นท์ต่างพากันหันหน้ามาดู

โจวโน่ขอบตารื้น เธอรีบเข้าไปและกอดเฉินเกอไว้แน่น

หลินฉวนและคนอื่น ๆ ต่างก็รีบออกมา เมื่อเห็นเฉินเกอต่างพากันยินดี

“เฉินเกอ คุณ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ได้รับบาดเจ็บรึเปล่า?”

หลังจากโจวโน่กอดเฉินเกอแน่นอยู่พักหนึ่ง เธอก็รีบสำรวจทั่วตัวเฉินเกอ และถามด้วยความกังวลกลัวว่าเฉินเกอจะได้รับบาดเจ็บ

เฉินเกอส่ายหน้าและยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบ: “ผมไม่เป็นไร ไม่ได้รับบาดเจ็บ!”

“คุณ คุณทำให้ฉันกลัวแทบตาย!”

โจวโน่ทุบเฉินเกอด้วยมือเล็ก ๆ อีกครั้งและบ่น

ได้เห็นฉากที่เฉินเกอตกลงไปในหุบเขาเมื่อวาน จนเกือบจะทำให้โจวโน่กระโดดตามลงไปแล้ว

แต่นอนนี้เมื่อได้เห็นเฉินเกอที่ไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย ทำให้โจวโน่โล่งใจได้แล้วจริง ๆ

หลินฉวนกับหวางเผิงเดินเข้ามาและตบไหล่เฉินเกอ

“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

หลินฉวนถามเฉินเกอด้วยความประหลาดใจ

“หึ ๆ ผมโชคดี หลังจากตกลงไปก็มีต้นไม้ใหญ่รับผมไว้พอดี!” เฉินเกอหาข้ออ้างเพื่ออธิบายและไม่พูดถึงเรื่องของแดนสวรรค์หลิง

เมื่อได้ยินอย่างนั้นหลินฉวนและอีกหลายคนต่างไม่ได้สงสัย ขอเพียงเฉินเกอปลอดภัยกลับมาก็พอ

ในเมื่อเฉินเกอกลับมาได้อย่างปลอดภัย พวกเขาก็ไม่ต้องออกไปช่วยแล้วจึงรีบเก็บสัมภาระและออกจากหลินซานกลับตี้ตู

เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลโจว โจวหยุนซานเห็นเฉินเกอกลับมาอย่างปลอดภัย เขาเองก็โล่งใจ

“เจ้าบ้านโจว โจวโน่ ผมคงจะต้องกลับโลกมนุษยสักระยะหนึ่ง!”

เมื่อกลับมา เฉินเกอก็กล่าวกับโจวโน่และโจวหยุนซาน

“อ๊ะ? คุณจะกลับแล้วเหรอ?”

เมื่อโจวโน่ได้ยิน ก็กล่าวขึ้นพร้อมสีหน้าที่ผิดหวังทันที

ช่วงนี้เฉินเกออยู่ข้าง ๆ เธอคนเคยชินเสียแล้ว และไม่อยากให้เฉินเกอกลับโลก

ตอนนี้เมื่อได้ยินเฉินเกอบอกว่าจะกลับ ทำให้โจวโน่รู้สึกรับไม่ได้ขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่สามารถจะห้ามเฉินเกอไว้ได้

“เฉินเกอ คุณกลับไปแล้วจะกลับมาอีกเมื่อไหร่?” โจวหยุนซานถามเฉินเกอ

“คงต้องใช้เวลาสักพักครับ การมาโลกยู่ก็ต้องใช้เวลาเหมือนกัน ผมคงจะต้องอยู่กับครอบครัวแล้วค่อยว่ากันอีกที” เฉินเกอยิ้มเล็กน้อยแล้วอธิบายให้โจวหยุนซานฟัง

“อือ ก็ถูก ก็ต้องใช้เวลากับครอบครัวบ้าง ได้ ไม่เป็นไร ที่นี่คือบ้านของคุณที่โลกยู่ คุณอยากลับมาเมื่อไหร่ก็ได้นะ พวกเราจะรอคุณ!” โจวหยุนซานพยักหน้าและมองไปที่เฉินเกออย่างแน่วแน่และเตือนความจำ

เมื่อได้ยินโจวหยุนซานพูดเช่นนี้เฉินเกอก็รู้สึกสะเทือนใจ ในโลกยู่นอกจากท่านอาจารย์ของเขาแล้ว ก็มีเพียงโจวโน่และโจวหยุนซานที่ดีกับเขาขนาดนี้

เพียงแต่ เพียงแต่มีเขาไม่สามารถจะอยู่กับโจวโน่ได้

อย่างรวดเร็ว เมื่อเฉินเกอกล่าวลาโจวโน่และโจวหยุนซานแล้วก็เดินทางออกจากโลกยู่กลับโลก

เมื่อกลับถึงโลกอีกครั้ง ความรู้สึกทั้งสองฝั่งแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงการกลับคืนสู่พื้นโลกทำให้เฉินเกอรู้สึกอบอุ่นและคุ้นเคยกว่า

ท้ายที่สุดโลกคือบ้านที่แท้จริงของเฉินเกอ

เมื่อกลับถึงโลกเฉินเกอรีบไปที่ตำหนักสวนหยาง

ผ่านไปนานพอสมควรแล้วที่ไม่ได้พบหน้าครอบครัวของตนเองและซูมู่หานซึ่งทำให้เขาคิดถึงจริง ๆ

อย่างไรเสียหลังจากเฉินเกอกลับถึงบ้านแล้ว นอกจากครอบครัวของตนแล้ว เขากลับไม่พบซูมู่หานและพี่สาวของตน