ตอนที่ 838
บทที่872 คุณหนูใหญ่
October 21, 2026
บทที่872 คุณหนูใหญ่
“คุณหนูใหญ่เจิน?”
เฉินเกอถามเข้าไปในพุ่มไม้ด้วยสงสัย
“เฉินเกอ? เป็นนายจริง ๆ! !”
หลังจากแน่ใจว่าเป็นเสียงของเฉินเกอแล้ว น้ำเสียงของเจินจีก็ตื่นเต้นขึ้นทันที
จากนั้นก็เห็นเจินจีและคนติดตามออกมาจากพุ่มไม้
“คุณหนูใหญ่เจิน ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้?”
เมื่อเฉินเกอเห็นการมาของเจินจี ที่กำลังจ้องมองเขาอย่างประหลาดใจ
เจินจีเดินมาตรงหน้าของเฉินเกอและกล่าวด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข: “ฉันรู้ว่านายจะต้องยังมีชีวิตอยู่ พวกเราออกมาตามหานายสองวันแล้ว ในที่สุดฉันก็เจอนายแล้ว ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?”
เมื่อได้ยินเจินจีพูดแบบนี้ เฉินเกอหันไปมองหงเวิงที่อยู่ข้าง ๆ ทันใด
“เอ่อ กลับไปแล้วค่อยคุยดีกว่า โจวโน่พวกเขาล่ะ? เป็นยังไงบ้าง?”
หลังจากที่เฉินเกอเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถามเจินจีด้วยความเป็นห่วง ในใจคิดถึงโจวโน่และพวกสี่คนนั้น
“วางใจเถอะ พวกเขาไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้พักผ่อนอยู่ที่จวนตระกูลเจินแล้ว”
เจินจียิ้มและตอบเฉินเกอ
“ท่านนี้คือ?” จากนั้นเจินจีใช้สายตาสงสัยมองไปที่หงเวิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เฉินเกอและถามขึ้น
เฉินเหอหันไปมองหงเวิง จากนั้นก็แนะนำเจินจี: “ท่านนี้คือท่านอาวุโสหงเวิง เขาช่วยชีวิตผมไว้”
“ท่านอาวุโสหงเวิงสวัสดีค่ะ ฉันชื่อเจินจี เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเจิน ขอบคุณมากที่ช่วยเฉินเกอไว้”
เจินจีก็กล่าวขอบคุณกับหงเวิงเช่นเดียวกัน
หงเวิงก็ยิ้มและมองและตอบเจินจี: “ไม่ต้องเกรงใจ มันเป็นเรื่องที่ควรทำ ช่วยชีวิตคนหนึ่งครั้ง ได้บุญกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้น ได้พบกับคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเจินนับเป็นโชคของผม”
แน่นอนว่าหงเวิงรู้บางอย่างเกี่ยวกับตระกูลเจิน และนี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบคนตระกูลเจิน
“เฉินเกอ งั้นเรากลับจวนตระกูลเจินกันเถอะ”
จากนั้นเจินจีก็พูดกับเฉินเกอ
ในเมื่อเฉินเกอไม่เป็นไรและหาเขาเจอแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องกลับจวนตระกูลเจิน ท้ายที่สุดแล้วการอยู่ข้างนอกเป็นเวลานานไม่ใช่เรื่องดี
หลังจากเฉินเกอได้ยินก็หันไปถามหงเวิง: “ท่านอาวุโสหงเวิง ถ้าอย่างนั้นคุณกลับไปกับพวกผมก่อนดีไหม? ผมจะได้ขอบคุณคุณสักครั้ง”
“ใช่ค่ะ เฉินเกอพูดถูก ถ้าหากท่านอาวุโสหงเวิงไม่รังเกียจก็กลับไปพร้อมกับพวกเราสิคะ” เจินจีกล่าวกับหงเวิงอย่างเห็นด้วยกับเฉินเกอ
หงเวิงยิ้มและส่ายหัวดูทั้งคู่และตอบ: “ไม่ต้องหรอก ผมไม่ไปดีกว่า”
“ได้ครับ ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นพวกเราคงต้องกล่าวขอบคุณท่านอาวุโสหงเวิงที่นี่ มีโอกาสจะต้องขอบคุณคุณให้ได้”
เมื่อเห็นว่าหงเวิงไม่อยากไปกับพวกเขา เฉินเกอก็จนใจทำได้เพียงรับปากว่าจะต้องขอบคุณหงเวิงให้ดีในครั้งต่อไปที่พบกับหงเวิง
“เหอ ๆ ได้ พวกคุณไปเถอะ เดินทางระวังตัวด้วย จำคำฉันไว้ ใช้ให้เกิดประโยชน์”
หงเวิงไม่ลืมที่จะกำชับเฉินเกออีกครั้ง
เมื่อเฉินเกอได้ยินก็เข้าใจและพยักหน้าด้วยความหนักแน่น เขาเข้าใจในความหมายที่หงเวิงพูดกับเขา อันที่จริงต่อให้หงเวิงไม่พูดเขาก็เข้าใจดี
พูดจบ เฉินเกอก็จากไปพร้อมเจินจีและคนอื่น ๆ ค่อย ๆ หายไปในพุ่มไม้นั้น
หลังจากเฉินเกอจากไปได้ไม่นาน ก็เห็นการเคลื่อนไหวที่รุนแรงอีกครั้งในป่าโดยรอบ
จากนั้นก็เห็นเงาดำและคนชุดดำอีกสิบกว่าคนกระโดดออกมาจากพุ่มไม้ปรากฏตัวตรงหน้าหงเวิง
“เจ้าสำนักหงเวิง เป็นอย่างไรบ้าง?” เงาดำตรงหน้าหงเวิงนั้น เขามองไปที่หงเวิงและถามด้วยสีหน้าร้ายกาจและแปลกประหลาด
หงเวิงมองไปที่เงาดำและพูดขึ้น: “ฉันมอบกระบี่หยูฉางให้เฉินเกอแล้ว เรื่องที่เหลือนายไปจัดการต่อได้”