ตอนที่ 1

“โฮสต์ถูกตรวจพบว่าสมบูรณ์แบบและระบบก็สอนอะไรไม่ได้แล้ว ลาก่อน บ๊ายบาย ~”

เสียงเครื่องจักรทำให้หลี่เหนียนฟ่านเดินโซเซและตกตะลึง

“เชี่ย อย่าเพิ่งไป!”

ลี่เหนียนฟ่านรีบตะโกน ““ ข้ายังไม่สมบูรณ์แบบ นายต้องช่วยสอนวิธีฝึกตนให้ฉันก่อน!ระบบ? ระบบบบบบบบบบบบ!””

““ไปจริงดิ ?””

““ส่งข้ากลับบ้านก่อนนนนนนนนนนน!””

““ ทำไมแกถึงพาพ่อคนนี้มาที่นี่แล้วหนีแบบนี้ล่ะ ไอ้ระบบเวร!””

หลี่เหนียนฟ่านคำรามอย่างดุร้ายในใจ แต่ก็ไม่ได้เสียงตอบรับอะไรกลับมา

“ข้าจะไปหาพี่สาวของเอง ไอ้ระบบเวร!”

ห้าปีที่แล้ว เขาเดินทางมาที่นี่และผูกมัดกับระบบอมตะ ชื่อฟังดูน่าเกรงขามเลยทีเดียว และ หลี่เหนียนฟ่านเคยคิดว่าเขากำลังจะโบยบินไปถึงจุดสูงสุดในชีวิต

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ระบบนี้สอนเขา คือสิ่งที่ค่อนข้างน่าเบื่อ เช่น ภาษา คณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ การเขียน บทกวี และการวาดภาพ

เขาไม่มีทางเลือกนอกจากกัดฟันและเรียนรู้มัน!

หลี่เหนียนฟ่านอดทนกับมันมาตลอด จนถึงวันนี้ ในที่สุดเขาก็ได้เรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง และได้รับฉายานักบุญแห่งบทกวี นักบุญแห่งการวาดภาพ นักบุญแห่งหมากรุก เซินหนง ฯลฯ ที่ระบบมอบให้

จากนั้น … ระบบก็หายไปแล้ว!

หากในชาติก่อนเขายังสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้ด้วยสิ่งเหล่านี้ แต่ตอนนี้เขาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง และสโลกที่เขาอยู่คือโลกผู้ฝึกตน

ในบางครั้งจะมีผู้ฝึกตนบินมาจากท้องฟ้า

เล่าลือกันว่ามีสัตว์อสูรที่กินเนื้อคนได้

มันดูเจ๋งสุด ๆ!

สิ่งที่เขาได้เรียนรู้มีประโยชน์ไหม! การคุยกับสัตว์อสูรนั้นสมเหตุสมผลหรือ?

เพราะเขากลัวความตาย เขาจึงจงใจเลือกเนินเขาที่ซ่อนอยู่ใกล้เมืองและใช้ชีวิตแบบพอเพียง เพราะกลัวว่าวันหนึ่งเขาจะได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ของเหล่าผู้ฝึกตนและตายอย่างไม่

ในความเป็นจริง เขามักหวังเป็นผู้ฝึกตนในใจเสมอเพราะเขามีนิ้วทองคำ(ไอเทมโกง)

เขาอดทนต่อความอัปยศอดสูเป็นเวลาห้าปีโดยรอให้เจ้าระบบสอนให้เขาฝึกตน จากนั้นก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อเป็นผู้ยิ่งใหญ่

น่าเสียดายสิ่งที่เขาจินตนาการไว้ไม่เป็นจริง แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าระบบจะหายไปหลังจากสอนความรู้มากมายที่เขาไม่ได้ใช้

เวร!

เขาเคยคิดถึงว่าถ้าเขาไม่พึ่งพาระบบ จะเป็นยังไง

ในครั้งแรกที่เขาข้ามมิติมาเขาไปยังสำนักผู้ฝึกตน และพบว่าเขาไม่มีรากวิญญาณเลยและเป็นได้เพียงคนธรรมดาในชีวิตนี้

“นายท่าน ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว”

หุ่นยนต์ตัวหนึ่งเดินออกจากห้องๆหนึ่งและทำท่าทางเชิญลี่เหนียนฟ่าน

“โอ้.”

หลี่เหนียนฟ่านหันเหความสนใจเล็กน้อย ก่อนเดินกลับห้อง

หุ่นยนต์ตัวนี้เป็นรางวัลจากระบบหลังจากที่เขาเรียนรู้ฟิสิกส์

ตอนแรกเขาคิดว่ามันดีมาก ที่มีหุ่นยนต์อัจฉริยะคอยรับใช้เขา แต่ตอนนี้หลี่เหนียนฟ่านอยากจะร้องไห้ หุ่นยนต์ตัวนี้เทียบเท่ากับกองเศษเหล็กในโลกแห่งการฝึกตน

บ้านที่หลี่เหนียนฟ่านอาศัยอยู่เป็นลานกว้าง มีศาลาและสะพานเล็ก ๆ ที่มีน้ำไหลผ่าน มีทิวทัศน์เป็นภูเขา มันถือเป็นสมบัติล้ำค่าเพียงอย่างเดียวของเขา

(ประมาณนี้)

ลานนี้ได้รับรางวัลจากระบบหลังจากที่เขาเรียนรู้ที่การสร้าง

ในความเป็นจริง ของใช้ในชีวิตประจำวันทั้งหมดที่นี่ได้รับรางวัลจากระบบหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจใหญ่และเล็ก นอกจากนี้หลี่เหนียนฟ่านยังเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ การปลูกผักผลไม้ไม่ใช่ปัญหา แต่อย่างใด ดังนั้นแม้ว่าจะแยกตัวจากโลกภายนอก แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ได้และอาหารก็อร่อยมาก มันไม่เลวเลย.

““ ถ้ามันไม่ได้ผลก็แค่ใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์ธรรมดา อย่างน้อยอากาศและทิวทัศน์ที่นี่ก็ดีกว่าโลกก่อนมาก และไม่จำเป็นต้องทำงานหนักไปตลอดชีวิต มันก็ดีแล้ว””

หลี่เหนียนฟ่านปลอบใจตัวเอง