ตอนที่ 133

ตอนที่ 133

ตอนนี้ไม่ได้แปลจากจีนนะครับ ผมลองแปลจากอังกฤษดู

เปลี่ยน ต้าจีตัวน้อย เป็น เสี่ยวต้าจี

ฮวง แปลว่า จักรพรรดิ

ลั่วฮวง = จักรพรรดิลั่ว

__________________________________________

ค่ำคืนยิ่งมืดขึ้นเรื่อย ๆ

ค่ำคืนในหุบเขาเมฆครามมืดกว่าที่อื่นเล็กน้อยไม่มีมีแสงไฟบนชานชาลามีเพียงแสงของผู้ฝึกตนบนท้องฟ้าเท่านั้นที่สามารถนําแสงสว่างมาสู่ยามค่ำคืนนี้ได้

และในหุบเขาค่ำคืนนี้ยิ่งมืดเป็นพิเศษ!

เมื่อมองลงไปจากชานชาลาดูเหมือนหลุมดําที่ไม่มีกันบึงเหมือนสัตว์ร้ายที่อ้าปากกว้างอยากจะหยิบใครสักคนมากิน

โชคดีที่ท้องฟ้าเหนือหุบเขาลึกนั้นเต็มไปด้วยเปลวเพลิง ราวกับแสงสว่างท่ามกลางความมืด

ที่ใจกลางเปลวไฟธงสีแดงขนาดเล็กถูกแขวนไว้ในอากาศส่องแสงด้วยความเจิดจ้าดูเหมือนว่ามีมังกรไฟล้อมรอบมันและเปลวไฟก็เหมือนกระแสน้ำที่เอนออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

พลังปราณของทั้งห้าคนสลายไป เสาเพลิงทั้งห้าก็ค่อยๆหายไปตาม และในเวลาเดียวกันพวกเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เจ้าหุบเขาแห่งหุบเขาเมฆครามยืนอยู่ตรงกลางยิ้มและโค้งมือไปที่ชายทั้งสี่แล้วพูดว่า “ข้าจัดวางเสร็จสิ้นแล้ว ต่อไปผู้อาวุโสทั้งสี่จะปกป้องมัน”

ในเวลาเดียวกันผู้อาวุโสทั้งสี่กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ไม่ต้องกังวล เจ้าหุบเขา”

พวกเขานั่งไขว่ห้างอีกครั้งรอให้เปลวไฟปิดพลังงานสีดําสนิทและพิธีผนึกปีศาจก็เสร็จสมบูรณ์

เจ้าหุบเขาเมฆครามพยักหน้าและร่างของเขาก็หันหลังก่อนกลายเป็นแสงหลบหนีและหายไปในทันที

บนเขา ฝูงชนต่างก็ยิ้มอย่างมีความสุขในเวลาเดียวกัน

ฉินม่านหยุนตกตะลึงเล็กน้อยและอุทานออกมาะ “ช่างเป็นค่ายกลที่ทรงพลังแม้จะผ่านมานานแล้ว เมื่อมันถูกกระตุ้นขึ้นอีกครั้งมันก็ยังคงทรงพลังเช่นนี้”

เดิมที่นางคิดว่าหุบเขา เมฆครามจะต้องเสียค่าใช้จ่ายมาก แต่นางกลับคิดไม่ถึงว่าเพียงแค่เปิดค่ายกลเสร็จ ผู้ทําพิธีก็สามารถออกมาได้เลย

ลั่วฮวงอ้าปากค้างอยู่พักหนึ่งก่อนกล่าวว่า ”บรรพบุรุษเมฆคราม มีความสามารถและแข็งแกร่งมากนอกจากนี้ยังมีการกล่าวกันว่าหลังจากที่เขาขึ้นสู่บัลลังก์เขาได้ติดต่อกับคนรุ่นก่อนและเรียนรู้วิชาจากโลกเซียนและพัฒนาต้นฉบับค่ายกล มันทรงพลังจริงๆ”

มันคือค่ายกลจากโลกเซียน

ฉินม่านหยุนพยักหน้าจากนั้นก็ถอนหายใจ: “น่าเสียดายที่ผ่านมาเหลายพันปี ไม่เพียงแต่ไม่มีใครบินขึ้นไปได้ แต่การเชื่อมต่อโลกเบื้องล่างกับโลกเบื้องบนก็ขาดหายไปด้วย”

นางถอนหายใจในใจ ตามธรรมชาติแล้วมีผู้คนที่ขึ้นไปยังแดนเซียนก่อนวังเต่ของนาง ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ในแดนเซียนได้อย่างไร ถ้านางสามารถมีการติดต่อกับนางได้เป็นครั้งคราว นางย่อมไปไกลกว่านี้

ทําไมเขาถึงหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ

ลั่วฮวงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าก่อนพูดว่า: “เส้นทางเซียนถูกตัดขาดโลกอห่งการฝึกตนกําลังตกค่ำลงข้าไม่รู้ว่าเส้นทางในอนาคตจะเป็นอย่างไร”

หัวใจของพวกเขาเต้นเร็วขึ้นในเวลาเดียวกัน โชคดีที่พวกเขาได้รู้จักกับปรมาจารย์ที่ยิ่งใหญ่กว่าโลกเบื้องบน!

ในตอนนี้ที่ผู้คนได้รู้ซึ้งถึงพลังของหุบเขา เมฆคราม

ในปาล่างภูเขามีเงาดําจํานวนมากไม่ได้เข้าไปข้างไหน แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความมืดมิด

วันถัดไป