ตอนที่ 135

ตอนที่ 135

ว้าว!

ฝนตกหนักเสาดเทลงบนแท่นและไม่มีวี่แววว่าจะหยุด!

ฝนชะล้างเลือดทั่วพื้นและค่อยๆไหลลงไป

ลั่วฮวงเหลือบมองไปที่ซากศพบนพื้นและโบกมือเล็กน้อย ทันใดนั้นลูกบอลเพลิงหลายลูกก็พุ่งออกมาและในทันใดนั้นซากศพก็ถูกเผาจนหายไป

หลิวหลู่เชิงจ้องมองทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างว่างเปล่าสมองของเขาว่างเปล่า ราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาณของเขาปล่อยให้ฝนตกหนักกระทบใบหน้าของเข าความหนาวเย็นจากกระดูกค่อยมาจนถึงหัวใจ จนทําให้เขาสะท้านไปทั้งตัว

“บ้า เจ้าบ้าไปแล้ว!”

จิตใจของเขายังคงสับสนแม้คิดว่าเขากําลังฝัน เขาคําราม: “เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใครข้าคือ หลิวหลู่เชิงจากตระกูล หลิวตระกูล หลิวของข้าเคยมีเซียน!”

“มันไม่มีประโยชน์ แม้พ่อของเจ้าจะเป็นเซียน” ลั่วฮวงเหลือบมองเขาอย่างเย็นชาและยกคอเขาราวกับว่าเขากําลังยกลูกไก่

โจวต้าเฉิงเปิดปากของเขาและกล่าวว่า: “ไปเถอะไปให้คําอธิบายกับปรมาจารย์กันเถอะ”

” ปรมาจารย์?” สมองของ หลิวหลู่เชิงส่งเสียงพึมพําอย่างหวาดกลัวและสั่นสะท้าน: “เขาไม่ใช่มนุษย์เหรอ ใครในโลกนี้ที่คู่ควร?”

ฉินม่านหยุนมองไปที่เขาอย่างแผ่วเบาและพูดอย่างเย็นชา: “เขาเป็นคนที่แม้แต่ตระกูลหลิวของเจ้าก็ไม่สามารถทําให้ขุ่นเคืองได้! การดํารงอยู่ที่เจ้าคิดไม่ถึง!”

หลิวหลู่เชิงเบิกตากว้างและกรีดร้องด้วยความไม่เชื่อ “ เจ้าโกหก! จะมีคนเช่นนั้นอยู่ในโลกแห่งการฝึกตนผู้ะได้อย่างไร บรรพบุรุษของข้าเป็นเซยน เขามีพลังเซียนเหรอ?”

ฉินหม่านหยุนกล่าวว่า “ห์ กบกันบ่อ แม้จะเป็นเซียนก็ต้องก้มหัวคารวะเขา!”

หลิวหลู่เชิงรู้สึกบ้า“ เป็นไปไม่ได้ เจ้าหลอกข้า เจ้าคิดว่าข้าจะกลัว ข้าเป็นเจ้าชายของตระกูลหลิวข้าพนันได้เลยว่า เจ้าไม่กล้าฆ่าข้า!”

“ความไม่รู้คือหนทางสู่ความตาย!” โจวต้าเฉิงมองไปที่ หลิวหลู่เชิงดวงตาของเขาสั่นไหวราวกับเขากําลังมองไปที่คนตาย

พวกเขาทั้งสามปิดปากของ หลิวหลู่เชิงและไม่ต้องการมองเขาอีกแล้วและมุ่งตรงไปยัง ที่พักของหลี่เหนียนฟ้าน

เมื่อทั้งสามคนมาถึงประตูของหลี่เหนียนฟานพวกเขาต่างก็พากันหัวใจเต้นระรัวและหัวใจของพวกเขาก็สั่นสะท้านราวกับว่าเด็กที่ทําผิดกําลังจะต้องเผชิญกับหน้าของพ่อแม่ของเขา

ฉินม่านหยุนถอนหายใจเบา ๆ และพูดว่า: “ครั้งนี้เป็นความประมาทของเรามันทําให้ผู้ชายที่ไม่รู้ว่าจะอยู่หรือตายไปรบกวน การเที่ยวของอาจารย์”

การแสดงออกของ ลั่วฮวงก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวลเช่นกัน แต่พวกเขานําหลีเหนียนฟ่านมาในตอนนี้เองและพวกเขาไม่ได้จัดเตรียมสภาพแวดล้อมที่สมบูรณ์แบบสําหรับปรมาจารย์ พวกเขาสิ้นหวังและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

โจวต้าเฉิงเบิดปากและกล่าวว่า “มันสายไปแล้วที่จะพูดอะไรอีก รีบไปหาปรมาจารย์และขอโทษปรมาจารย์เถอะ”

พวกเขาโยน หลิวหลู่เชิงออกจากประตูจากนั้นพวกเขาก็รวบรวมความกล้าและเคาะประตูห้องพร้อมกับ “ก๊อกๆ”

“ แอ๊ดดดดดด!”

มันเป็ ลั่วซือหยูที่เปิดประตูออกมา นางเหลือบมองพวกเขาทั้งสามคนและทําท่าทางให้เงียบก่อนที่นางจะถอยร่างของนางเพื่อให้ทั้งสามคนเข้ามา

ทันใดนั้นพวกเขาทั้งสามก็ไม่กล้าหายใจ สาวเท้าเข้ามาในห้องเหมือนขโมย ไม่มีเสียงใด ๆ

ในห้อง หลี่เหนียนฟานนั่งอยู่หน้าโต๊ะโดยมีกระดาษอยู่ตรงหน้าเขาถือพู่กันในมือ ดวงตาของเขาลึกล้ำราวกับดวงดาวและแรงกดดีนอันยิ่งใหญ่และไร้ขอบเขตก็ทะลักออกมาจากเขา

หลังจากมองเพียงแวบเดียวจิตใจของพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะเต้นแรง ขนบนร่างกายของพวกขุกชันขึ้นและพวกเขารู้สึกเหมือนกําลังเผชิญกับวิกฤตชีวิตและความตาย

ต้าจี ฝนหมึกที่ด้านข้างอย่างเงียบๆ

เพราะบรรยากาศตึงเครียด ปากของพวกเขาจึงหลั่งน้ำลายอย่างบ้าคลั่ง แต่พวกเขาไม่กล้ากลืนเพราะมันอาจจะทําให้เกิดเสียง

เหงื่อเย็น ๆ ค่อยๆไหลลงจากหน้าผากของพวกเขา

ราวกับว่าเวลาผ่านไปนานถึงหนึ่งศตวรรษและคล้ายจะเพียงชั่วครู่

แรงกดดันของร่างกายของหลี่เหนียนฟานควบแน่นไปด้านบนราวกับดาบแหลมคมที่พุ่งออกมาจากฝัก!

ฟึบๆ!

การตวัดของเขาราวกับเป็นภาพมังกร!

“ฆ่าคนหนึ่งคนในสิบขั้นตอน อย่าอยู่เป็นพันลี้! ถ้าเจ้าจากไปเจ้าต้องซ่อนบุญคุณความแค้นและชื่อเสียงของเจ้าไว้”