ตอนที่ 137

ตอนที่ 137

ความคิดของ กู่ฉานชิงค่อนข้างสับสน

เขาเริ่มสงสัยด้วยซ้ำว่าเด็กคู่นี้คือลูกของตัวเขาเองหรือเปล่า

หัวใจของกู่ฉางชิงมีดลงและเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่หดหู “เจ้าเจอพวกนักเลงถูกทุบตีมาหรือ?”

กูจือหยูแทบรอไม่ไหวที่จะวางซาลาเปาลงข้างหน้าของ กูฉิงฉานและพูดกระตุ้นว่า: “ท่านพ่อจินตนการไปไกลแล้ว ท่านแค่กัดมันเท่านั้นเอง”

กู่ฉางชิงยังคงลังเล แต่ในวินาทีต่อมาเขาก็ขมวดคิ้ว

อืม?

กลิ่นหอมมาก

กลิ่นมีความหวานแฝงอยู่แม้ว่าจะไม่เข้มข้น แต่ก็ให้ความสดชื่น

จากนั้นเขาก็จ้องมองไปที่ซาลาเปาและมองอย่างระมัดระวัง

ขาวมาก!

เมื่อเทียบกับซาลาเปาอื่น ๆ แล้วผิวของซาลาเปานี้ไม่มีร่องรอยของสิ่งสกปรกเลยแม้แต่น้อย ลักษณะที่นุ่มและขาวเป็นเรื่องปกติ แต่ลักษณะที่กลมและเนื้อแน่นอาจกล่าวได้ว่าซาลาเปาที่ดีที่สุดที่เขาเคยเห็นตั้งแต่เกิดมากว่าสี่พันปี นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นซาลาเปาแบบนี้

“ มันดูดี” กู่ฉางชิงพูดพร้อมกับถือซาลาเปาไว้ในมือ

เมื่อใช้มือบีบเบา ๆความรู้สึกนั้น

นุ่มลื่นและยืดหยุ่น!

กู่ฉางชิงเริ่มแสดงอาการตกใจแล้วบีบอีกครั้งโดยไม่ได้ตั้งใจจากนั้นเขาค่อยๆฉีกออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ การเคลื่อนไหวทั้งหมดเป็นไปอย่างระมัดระวังโดยไม่ได้ตั้งใจราวกับว่าเขาไม่สามารถทนได้

เขาอ้าปากใส่ชิ้นที่ฉีกเข้าปากแล้วเริ่มกินเบา ๆ

“ อืมมมม”

ทันใดนั้นกลิ่นจาง ๆ ที่อธิบายไม่ได้อยู่ก็รวมอยู่ตรงปลายลิ้นและเริ่มกระจายออกทั่วปากอย่างรวดเร็ว เขาหายใจเข้าลึก ๆ ราวกับว่าแม้แต่อากาศที่เขาสูดเข้าไปก็ยังหอมหวาน

เมื่อฟันกดบนซาลาเปาและเริ่มงับเบา ๆ

กลิ่นหอมหวานเริ่มกระจายออกไปทีละชั้นถ้าไม่ใช่เพราะความรู้สึกของเคี้ยวที่ชัดเจนแบบนี้ เขาคงคิดว่าเขากินดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมเบา ๆอยู่

ทันใดนั้นดวงตาของ ฉานชิงก็เบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ

อร่อยเกินไป!

เขาควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้วหยิบซาลาเปาในมือแล้วยัดลงปากทันที

ซาลาเปามีขนาดพอดีคําเหมือนถือก้อนเมฆสีขาวชาลาเปาสีขาวราวกับหิมะ เมื่อเขากัดฟันลงไปกลิ่นหอมที่ทําให้มึนเมาก็อบอวลไปทั่วปากของเขาโ!

ด้วยความระมัดระวังในการเคี้ยวแป้งซาลาเปาก็จะได้รสชาติที่นุ่มนวลและขี้เล่นที่ลิ้น ทําให้หัวใจของผู้คนละลายราวกับว่าทั้งตัวนุ่มนิ่มไปกับซาลาเปา รสชาติละเอียดอ่อนอย่างไม่มีที่สิ้นสุดและหนามากเนื้อแป้งกระจายจากปากไปยัง ทั้งร่างกาย

ความรู้สึกพึงพอใจที่สดชื่นพุ่งพล่านไปทั่วร่างกายในขณะที่เขากลืนลงไปความนุ่มนวลก็เหมือนน้ำพุร้อนค่อยๆนวดลงไปที่ลําคอเซลล์ทั้งหมดดูเหมือนจะเปิดออกและเขาก็กระโจนด้วยความสุข

มันเป็นเพียงสองสามคําและซาลาเปาดอกไม้สีขาวก็ถูกกลืนเข้าไปในท้องของเขาแล้ว

เขาไอเล็กน้อยและยืดตัวตรง นั่น มีอีกไหม?”

กู่จือหยูแลบลิ้นออกมา “ไม่เดิมที่ข้าเก็บมันไว้สองอัน แต่ข้าอดไม่ได้ที่จะห้ามตัวเองไม่ให้กิน”

“เจ้าเจ้าเจ้า” กู่ฉางชิงชี้ไปที่กู่จื่อหยูอย่างสั่นสะท้าน “เจ้าลูกบ้า!”

ในขณะนั้นเอง เขาก็หยุดกะทันหันและแสดงท่าทางประหลาดใจและหลับตาลงอย่างรวดเร็ว

นี่คือ…วิถีเต๋า? !

เขาสูดหายใจและซาลาเปานี้อร่อยมากและยังมีวิถีเตอยู่อีก?

วิถีเต่นี้อ่อนแอเกินไปสําหรับเขา แต่มื่อขาลืมตาขึ้นมา แต่มันก็ยังทําให้เขามองไปคู่พี่สาวและน้องชาย ด้วยความประหลาดใจ