ตอนที่ 146-147

กู่จือหยู่ใช้เวลาไม่นานในการลากหมีดําตัวใหญ่กลับมา

ดูเหมือนจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ หมีดําตัวใหญ่ก็ยังคงหลับตาลงอย่างสงบ

กู่จือเหยา มองไปที่ท่าทางของ กู่จือหยูและอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวอย่างลับๆ ทําไมน้องชายของนางถึงไม่รู้จักโตสักที

เขาเพิ่งกลับมาจากป่าพร้อมกับหมีดําที่มีสายเลือดธรรมดา แต่ยังฝันที่จะเลี้ยงให้มันกลายเป็นสัตว์อสูรมันจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน?

เขาคิดว่าหนทางของสัตว์อสูรนั้นง่ายเหรอ? เขาคิดว่าเขาเป็นเซียนที่สามารถสั่งสอนให้สัต์ธรรมดากลายเป็นสัตว์อสูรได้หรือ?

สัตว์ธรรมดาที่ต้องการจะเป็นสัตว์อสูรนั้น ไม่เพียงแต่ต้องเสียทรัพยากรในการฝึกเท่านั้น แต่ยังต้องใช้เวลานาน โดยปกติแล้วเป็นเรื่องปกติที่จะปล่อยให้เขาเล่นสนุกแต่ตอนนี้มันเป็นโอกาสที่หายาก ถ้าเขายังคงลังเลมันเคงมีหลุมขนาดใหญ่ในสมองของเขา

กู่จือเหยา อดไม่ได้ที่จะคิดถึงตระกูลหลิว คอขาว ๆ ของนางหดลงเล็กน้อย ตระกูลหลิวไม่ใช่ถูกฆ่าเพราะลูกหลานหรอกหรือ?

ดูเหมือนว่าข้าจะต้องดูแลน้องชายของข้าให้ดี!

หมีตัวนี้ตายแล้ว ข้าต้องดัดนิสัยเขา!

หลี่เหนียนฟ่านไม่รู้ว่า กู่จือเหยาคิดมากขนาดไหน ในตอนนี้เขาหยิบหม้อและกระทะจํานวนมากออกจากพื้นที่ของระ บบและโยนมันไปทั่วพื้น

เครื่องใช้ในครัวทุกชนิดละลานตาจนทุกคนและตกใจ

ปรมาจารย์คือปรมาจารย์และเขายังถือของใช้ในครัวจํานวนมากเมื่อเขาออกไปข้างนอก นิสัยของเขาไม่สามารถคาเดาได้จริงๆ!

“นายน้อยหลี่เราต้องทําอะไรไหม” กู่จือเหยา ถาม

หลี่เหนียนฟานยิ้มและกล่าวว่า “ข้าจะทําให้มีอัญมณีบนฝ่ามือ ฝ่ามือที่ว่าคืออุ้งเท้าหมี ส่วนอัญมณีนั้นเดิมที่ต้องเป็นลูกชิ้นปลา แต่มันไม่มี ดังนั้นข้าจะใช้ปลาแทน ถังอย่างงั้นมันมีชื่อว่า หมีคู่ปลา !”

กู่จือเหยา เข้าใจความหมายของปรมาจารย์ในทันทีและพูดกับ กู่จือหยู: “จือหยู ข้าจําได้ว่าเจ้าเลี้ยงปลาคาร์พสีแดงตัวหนึ่ง มันตัวอวบอ้วนและมีสุขภาพดี รีบไปจับมัน!”

หนังศีรษะของ กู่จือหยูรู้สึกเสียวซ่าและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “ท่านพี่ พวกเรามีปลาตั้งมากมายแค่จับมาตัวหนึ่งก็ได้ ทําไมต้องเป็นปลาของข้า”

“ถ้าปล่อยให้เจ้าเล่นต่อไปมันจะมีเรื่องไร้สาระมากขึ้นเรื่อยๆ เจ้าคิดว่าปลาคาร์พนั้นสามารถกระโดดและแปลงร่างเป็นมังกรได้หรือ เจ้ากําลังฝันอยู่” ใบหน้าของ กู่จือเหยามีดลงและนางก็ตะโกน

“โอ้” การแสดงออกของ กู่จือหยูเปลี่ยนไปอย่างขมขึ้นและเขาเกือบจะร้องไห้

“อย่างไรก็ตามข้าจําได้ว่าเจ้าเลี้ยงนกแก้วด้วย” กู่จือเหยา จได้และมองไปที่ หลี่เหนียนฟ่านอย่างตั้งใจทันทีและพูดว่า “นายน้อยหลี่เจ้าต้องการนกแก้วสําหรับอาหารจานนี้หรือไม่?”

มุมปากของหลี่เหนียนฟานกระตุกเล็กน้อย “ข้าคิดว่า … อาจจะไม่ได้ใช้มัน”

เขาสามารถมองออกว่ากู่จือเหยาต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อจัดการน้องชายของนาง

แต่ไม่เป็นไร คนเราควรเติบโตขึ้น

“มันอาจจะใช้!” ดวงตาของ กู่จือเหยา เป็นประกายและนางพูดกับ กู่จือหยู: “เจ้าได้ยินไหมไปเอามาได้แล้ว”

กู่จือหยูจากไปเหมือนศพทเดินได้และพูดอย่างเศร้า ๆ ว่า:” ข้าขอโทษ พี่ชายคนนี้ไม่อาจปกป้องพวกเจ้าได้”

หลี่เหนียนฟานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบมีดทําครัวที่ด้านข้างและเดินไปที่ด้านข้างของหมีดําตัวใหญ่อย่างใจเย็น

ตาของเขาไม่ได้มองไปที่อื่น แต่มองที่อุ้งเท้าของหมีอย่างแน่วแน่

มีเพียงสองแห่งที่เรียกได้ว่าเป็นส่วนล้ำค่าของหมี หนึ่งคืออุ้งเท้าหมีซึ่งนอกจากจะอร่อยแล้วยังช่วยบํารุงร่างกายและใช้เป็นยาได้อีกด้วยและอีกอย่างคือ อวัยวะ… มันไม่อร่อย แต่มันเป็นยาชูกําลังชั้นยอด!

หลี่เหนียนฟานมองอย่างเฉยเมยขณะถือมีดทําครัวในมือ

มีดทําครัวดูธรรมดามันดูเหมือนจะทําจากเหล็กธรรมดาไม่มีแสงเรืองรอง ไม่มีเสียงของมังกรหรือเสือและแม้กระทั่ง ไม่มีลวดลาย แต่พวกเขาไม่รู้ว่าทําไมตอนที่พวกเขามองไปที่มีด พวกเขากลับรู้สึกกลัว

ดูเหมือนว่าต่อหน้ามีดเล่มนี้ทุกอย่างเป็นเพียงวัตถุดิบ!

พัฟ…

เขาตัดมันเบา ๆ ด้วยมีด

ราวกับไม่มีอะไรมาขางอุ้งเท้าหมีขาดออกจากกันเหมือนเต้าหู

ทันใดนั้นมันก็ถูกตัดขาด

หมีตัวนี้เป็นเพียงหมีป่าเท่านั้นและพลังป้องกันของมันก็เท่าสัตว์อสูรเมื่อประกอบกับทักษะการทําอาหารของหลี่เหนียนฟานแล้วร่างกายที่ใหญ่โตก็เหมือนกับกระดาษแผ่นหนึ่ง

สิ่งที่ หลี่เหนียนฟานตัดออกคือฝ่ามือขวา หมีตัวอ้วนบวกกับปลาคาร์พมันคงเพียงพอสําหรับอาหารมื้อนี้แล้ว

เนื่องจาก หุบเขาเมฆคราม ปฏิบัติต่อตนในฐานะแขกเขาจึงต้องการตอบแทนกลับและวิธีที่ดีที่สุดคือการทําอาหารให้พวกเขา

เพื่อความเป็นมิตรหลี่เหนียนฟานอธิบายขณะเตรียม “ หมีชอบเลียฝ่ามือดังนั้นของเหลวในร่างกายจึงมักจะแทรกซึมเข้าไปในฝ่ามือทําให้อุ้งเท้าของหมีอุดมไปด้วยสารอาหารและรสชาติที่ดี ฝ่ามือขวาด้านหน้าถูกเลียมากที่สุดดังนั้นจึงมีไขมัน และอวบอ้วนเป็นพิเศษและเรียกว่า “หยก” “

ทันทีหลังจากพูดจบ หลี่เหนียนฟานก็วางอุ้งเท้าหมีลงในหม้อปรุงอาหารจากนั้นก็เริ่มเทน้ำจิตวิญญาณ “กู่ตงกูตง” ทุกคนมองไปที่น้ำที่ไหลออกมาจากขวดอย่างเขม็ง

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่นเพียงแค่มีน้ำจิตวิญญาณมื้อนี้ก็คุ้มแล้ว!

อย่างไรก็ตามคําพูดต่อไปของ หลี่เหนียนฟ้านทําให้พวกเขารู้สึกอับอายและตกใจ

“นี่เป็นขั้นตอนแรก ใช้น้ำนี้ต้มแช่ไว้สักพักแล้วเทออกและทําซ้ำสามครั้ง”

“ทําซ้ำสามครั้ง?” เสียงของกู่จือเหยาสั่นเทา มันต้องใช้น้ำจิตวิญญาณมากแค่ไหน?

ลั่วซือหยูและ นินม่านหยุนมีปฏิกิริยาที่ดีกว่าเดิมหลังจากที่พวกเขาได้เห็นฉากที่ เสี่ยวไป๋ ล้างเนื้อหอยเป๋าฮื้อด้วยน้ำ จิตวิญญาณครั้งสุดท้าย

ในเวลานี้ กู่จือหยูมาพร้อมกับนกแก้วและปลาคาร์พที่ตกอยู่ในความสงบ

เมื่อมันเกิดขึ้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะมีน้ำตาคลอและพูดอย่างลับๆว่า “เซียงเซียงตัวน้อย เจ้าได้ยินไหมเจ้าสามารถอาบน้ำด้วยจิตวิญญาณได้สามครั้งติดต่อกัน ไม่มีใครในโลกนี้จะมีเกียรติเช่นนี้ พี่ใหญ่อย่างข้าไม่ได้ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างเลวร้ายนะ!”

“แม้ว่าอุ้งเท้าหมีจะเป็นวัตถุดิบที่ยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะอร่อยเสมอ หากวิธีการปรุงอาหารไม่เหมาะสมจะทําให้กลืนได้ยากต้องใช้เวลามากในการทําให้มันอร่อย”

หลี่เหนียนฟานยิ้มให้กู่จือเหยาและพูดต่อ: “หลังจากตุ้นน้ำซุปสามครั้งมันไม่เพียงแค่ขจัดความคาวเท่านั้น แต่ยังทําให้อุ้งเท้าของหมีนุ่มและทําให้รสชาติดีขึ้นมากขึ้นอีกด้วย”

หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่เครื่องครัวรอบ ๆ ตัวเขาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า “มีไฟไหม”

“ว้าว”

ทันทีที่คําพูดของเขาจบลง ลั่วซื่อหยู, ฉินม่านหยุนและ กู่จือเหยา โบกมือพร้อมกันและมีเปลวไฟสีแดงลุกโชนอยู่เหนือฝ่ามือของพวกเขา

“ เฮ้ มันสะดวกมาก ผู้ฝึกตนไม่เพียง ต่บินได้ แต่เจ้ายังสามารถจุดไฟได้ มันน่าอิจฉาจริงๆ” หลี่เหนียนฟานอดไม่ได้ที่จะพูด

หัวใจของหญิงสาวทั้งสามกระตุกในเวลาเดียวกัน

ผู้ยิ่งใหญ่อิจฉาใคร?

เปลวไฟเริ่มลุกไหม้ใต้หม้อตุ้น

ในช่วงเวลานี้ หลี่เหนียนฟานก็ไม่ได้นั่งว่างๆและเริ่มจัดการกับส่วนผสมอื่น ๆ

เป็นเวลานานแล้วที่ข้าทําอาหารที่ยุ่งยากแบบนี้ด้วยตัวเอง เสี่ยวไป๋ข้าคิดถึงเจ้าจริงๆ

วิธีทําทําอาหารที่ใช้อุ้งเท้าหมีเป็นวัตุดิบหลักต้องใช้วัตถุดิบรองดป็นจํานวนมากและขั้นตอนที่จําเป็นไม่น้อยไปกว่าการทําอาหารมื้อใหญ่

หลีเหนียนฟานหยิบสมุนไพรและผักที่ที่เขานําออกมาและทันใดนั้นก็มีกลิ่นหอมลอบออกมาเตะจมูกของทุกคน

หลังจากนั่นด้วยมีดไม่กี่ครั้งผักและสมุนไพรก็ถูกนั่นเป็นชิ้นพร้อมที่จะใช้เป็นวัตถุดิบเสริมแล้ว

นอกจากสมุนไพรเหล่านี้แล้ว หลี่เหนียนฟานก็ไม่ได้คิดจะปล่อยปลาคาร์พไป

มือหนึ่งถือมีดไว้อีกมือจับหัวปลา ก่อนจะใช้มือที่ถือมีดเลาะเกล็ดวปลาออกเกล็ดปลาลอยออกมาสะท้อน

แสงจ้าจากดวงอาทิตย์มันส่องแสงเป็นประกาย

เขาแล่ท้องปลาก่อนคว้านเอาไส้มันออกมา ตั้งแต่ต้นจนจบวิธีการของเขาช่างไหลลื่อน

กู่จือหยูกมุมปากกระตุกและหันหน้าไปทางอื่นอย่างรวดเร็วและทนมองไม่ได้อีกต่อไป

มนุษย์จะโหดร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร