ตอนที่ 162

ตอนที่ 162

“ต้าเฮย ข้าเอาของเล่นใหม่กลับมาด้วย” หลี่เหนียนฟานยิ้มและหยิบไข่มุกเทพออกมา

“นี่เรียกว่าเครื่องอัดอากาศ! เจ้าจะได้ลิ้มรสความอร่อยของโจ๊ก”

จากนั้น เขาจึงหันไปหาเสี่ยวไป “เสี่ยวไปข้าจะทําให้เจ้าเห็นว่าเครื่องอัดอากาศทํางานอย่างไรมันมีประโยชน์มากและสามารถควบคุมได้ด้วยเสียงเช่นกัน เจ้าจะต้องรับผิดชอบในการสร้างโคึก!”

เสี่ยวไปพยักหน้าอย่างจริงจัง “ได้ขอรับ นายท่านไม่จําเป็นต้องกังวล”

หลี่เหนียนฟานและต้าจี หลังจากพวกเขากลับมาถึงบ้าน หลี่เหนียนฟานนั่งอยู่ใต้ศาลา บนเก้าอี้ของเขาอย่างอ่อนเพลียในขณะที่เขามีความสุขกับช่วงบ่ายที่เงียบสงบ

หลังจากพักผ่อนสักพักหลี่เหนียนฟานก็รู้สึกสดชื่น เขาจําได้ว่าเขานําสิ่งของอื่น ๆ กลับมานอกจากไข่มุกเทพด้วย

เขาหยิบรูปปั้นและภาพวาดทั้งสามออกมา ภาพวาดทั้งสามไม่มีอะไรพิเศษ หลี่เหนียนฟานไม่ต้องการทิ้งพวกมันแม้ว่าเขาจะคิดพวกมันั้นเป็นของระดับต่ําไปหน่อยแต่พวกมันก็ถูกมอบให้เขาด้วยความหวังดีดังนั้นเขาจึงวางมันไว้ข้างๆสําหรับรูปปั้นเขาพบว่ามันน่าสนใจมาก

หลี่เหนียนฟานมองรูปปั้นในมือของเขา เฉดสีเข้มและรูปลักษณ์ที่น่ากลัวนั้นค่อนข้างดูดร้านมันดูเหมือนจะเป็นปีศาจ

เขาสงสัยว่ารูปปั้นนี้ทํามาจากวัสดุอะไร ดูเหมือนจะไม่ใช่ไม้หรือเซรามิก มันเย็นเมื่อสัมผัส แต่ไม่แข็งเกินไป

เทคนิคการแกะสลักก็ไม่เลว ใครจะไปคิดว่าในโลกผู้ฝึกตนจะมีคนที่มีฝีมือในการแกะสลักมากขนาดนี้!

หลังจากตรวจสอบสักพักหลีเหนียนฟานก็วางของเล่นชิ้นใหม่นี้ไว้บนโต๊ะของเขาโดยใช้เป็นของตกแต่ง

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง หลี่เหนียนฟานและต้าจีทานอาหารเย็นง่ายๆเล่นหมากรุกสองสามรอบจากนั้นก็เข้านอน

หลังจากเดินทางมาทั้งวันพวกเขาก็เหนื่อยมาก เขาควรนอนให้เต็มอิ่ม หลี่เหนียนฟานนอนอยู่บนเตียงและยืดตัวร้องครวญครางด้วยความยินดี

อย่างที่คิด เตียงที่บ้านของข้านั้นดีที่สุด! มันสบายมากจนหลับแทบจะทันที

ฮูท –

ในป่ามีเสียงนกฮูกร้องดังขึ้น ทําให้ค่ําคืนนี้ดูเงียบสงบ ท้องฟ้ายามค่ําคืนเริ่มมืดลง

ในความมืดรูปปั้นปีศาจที่มีปากกว้างพร้อมจะเขมือบทุกสิ่ง

ทันใดนั้นรูปปั้นที่เงียบสงบก็สั่นเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานควันสีดําก็ลอยอยู่รอบ ๆ

ควันสีดําลอยออกมาแม้จะเทียบกับท้องฟ้าที่มืดมิดมันก็มีดกว่ามากควันหนาขึ้นปกคลุมด้านล่างของรูปปั้นจนในที่สุดมันก็ล้อมรอบรูปปั้นทั้งหมด

ควันดําเป็นเหมือนกระแสน้ําที่พัดเข้าสู่รูปปั้น ดวงตาของรูปปั้นสว่างขึ้นด้วยแสงสีดํา

“สัตว์เลี้ยงของข้าเจอกับอะไรในดินแดนนี้ที่ทําให้มันหวาดกลัวขนาดนี้? มันน่ากลัวมาก มันแทบจะตายไปแล้วครึ่งตัว! เกิดอะไรขึ้น? ใครสามารถทําสิ่แบบนี้ในดินแดนแห่งนี้ได้?”

ควันดําทะมึนพูดจากภายในรูปปั้น

“อย่างไรก็ตามมันยังไม่เลวร้ายเกินไป ยังมีปราณบางส่วนของมันหลงเหลืออยู่ในรูปปั้นนี้ I ข้าสามารถใช้มันเป็นประตูสู่โลกใบนี้ได้และข้าจะสามารถรับสมัครเพิ่มจํานวนข้ารับใช้ของข้าได้!”

ทันใดนั้นสีของรูปปั้นก็เปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น

วันถัดไป

แสงแดดส่องผ่านต้นไม้และเข้าไปในสนามทําให้เกิดเงาบนพื้นดิน

แอ๊ด!

หลี่เหนียนฟานเปิดประตูและเดินออกจากห้องของเขา เขาเผชิญหน้ากับแสงแดดด้วยรอยยิ้ม “เช้าวันใหม่อันสดใส!”

ต้าจี กําลังจัดดอกไม้ในสนาม นางยิ้ม. “สวัสดีตอนเช้าเจ้าคะ นายน้อยหลี่”

“อรุณสวัสดิ์ ต้าจี” หลี่เหนียนฟานทักทาย “หลังจากห่างหายไปนานข้าก็สงสัยว่าเมืองลั่วเซียนเฉิงจะเป็นอย่างไร ทําไมวันนี้เราไม่ทานอาหารเช้าในเมืองกันล่ะ? ข้ารู้จักแผงขายซาลาเปาที่อร่อยๆ”

ต้าจี เดินไปข้างหน้าเพื่อช่วยหลี่เหนียนฟานจัดคอเสื้อที่ยับเล็กน้อย นางยิ้ม. “ข้าจะทําตามนายน้อยหลี่ “

“ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดแบบนั้น” หลี่เหนียนฟาน ยิ้มอย่างขมขึ้นและส่ายหัว “ไปกันเถอะ เราสามารถเดินเล่นไปรอบ ๆ ได้ด้วย”

เขาเหลือบมองรูปปั้นบนโต๊ะอย่างสงสัย