ตอนที่ 166

ตอนที่ 166

วันถัดไป.

แสงหลบหนีหลายดวงพุ่งออกมาจากวังเต๋าหลินเซียนและลงจอดที่เชิงเขา

เหยาเมิ่งจี้ยืนอยู่ที่เชิงเขามองขึ้นไปที่ภูเขาและพูดว่า: “เจ้าไม่ต้องทําตามมาก็ได้ ข้าไปอําลาเจาเท่านั้น”

“อาจารย์ เรารอท่านอยู่ที่นี่”

ฉินม่านหยุนกัดฟันและพูดด้วยความคาดหวัง: “ข้าคิดว่าปรมาจารย์ช่วยท่านได้ บางทีเขาอาจเห็นความขยันของอาจารย์และช่วยท่าน”

“ข้าหวังว่านะ” เหยาเมิ่งจี้ยิ้มและเดินเท้าไปตามเส้นทางบนภูเขา

เขาไม่ได้พูดอะไรกับ ฉันม่านหยุนอันที่จริงเขารู้อยู่ในใจว่ามันยากเกินไปและแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะขอให้ปรมาจารย์ช่วยเขา

ปรมาจารย์ต้องการใช้ชีวิตในฐานะคนธรรมดา เขาจะแหกกฏของตัวเองเพื่อช่วยคนไม่สําคัญได้อย่างไร?

หายนะในครั้งนี้นอกจาก จะใช้พลังเหนือธรรมชาติแล้วใครจะช่วยเขาได้?

“กร็อบ”

เขาก้าวขึ้นไปบนภูเขาทีละก้าวเหยียบใบไม้ส่งเสียงกร็อบแกร็บ

เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงทุกๆอย่างเหี่ยวเฉาลง ใบไม้ร่วงหล่นจากต้นไม้เช่นเดียวกับหัวใจของ เหยาเมิ่งจี้เศร้าและโดดเดี่ยว

หัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะเป็นกังวล เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะก้าวเท้าขึ้นมาบนภูเขานี้อีกครั้งในสภาพนี้

ข้ากลัว … นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าได้มาที่นี่

เท้าของเขาหนักเหมือนชายชรายามพลบค่ํา แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความทรงจําในคืนวันที่ผ่านม

ถนนบนภูเขาที่แสนสั้นในครั้งก่อน แต่ยามนี้กลับยาวเป็นพิเศษ

เขาไม่รู้ว่าเขาใช้เวลานานแค่ไหน ในที่สุดบ้านในสวนที่คุ้นเคยก็เข้ามาในสายตาของเขา

“ข้าหวังว่านายน้ายจะช่วยข้า”

แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่ เหยาเมิ่งจี้ก็อดไม่ได้ที่จะมีความหวัง ไม่มีใครอยากตายและเขาก็ไม่ต้องการ!

เขาค่อยๆก้าวไปข้างหน้า

ยกมือขึ้นเคาะประตู

“ก๊อกๆ!”

เสียงแหบแห้งของ เหยาเมิ่งจี้มา “นายน้อยหลี่ อยู่บ้านไหม”

“ประตูเปิดอยู่ ผลักเข้ามาได้เลย” เสียงของหลี่เหนียนฟานดังมาจากข้างใน

“แอ๊ดดดดด”

เหยาเมิ่งจี้ผลักประตูเข้าไปและพูดกับหลี่เหนียนฟานด้วยความเคารพ: “นายน้อยหลี่ ข้าขอรบกวนด้วย”

“โอ้ มันกลายเป็นผู้เฒ่าเหยา ข้าไม่ได้เจอท่านมานานแล้ว” หลี่เหนียนฟานเงยหน้าขึ้นมองเหยาเมิ่งจี้ แต่คิ้วของเขาก็ขมวดทันที เขาไม่ได้เห็นเหยาเมิ่งจี้มานานแล้ว ชายชราคนนี้เปลี่ยนไปมาก

ในอดีตแม้ว่าเขาจะอายุมาก แต่ผิวของเขาก็แดงก่ําและเป็นประกายและเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เขาเป็นคนแก่ใจดี แต่ตอนเขารู้สึกว่าชายชราแก่กว่าเดิมมาก

เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: “ผู้เฒ่าเหยา ท่าน …”

“เฮ้ออออ มันยากที่จะอธิบายเป็นคําพูด” เหยาเมิ่งจี้ถอนหายใจ “นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าได้มาเยี่ยม นายน้อยหลี่”

มือของ หลี่เหนียนฟานหยุดนิ่งและเขามองไปที่เหยาเมิ่งจี้ด้วยความประหลาดใจ

เมื่อรวมกับการเปลี่ยนแปลงของผู้เฒ่าเหยา เขาก็รู้ความหมายที่ผู้เฒ่าเหยาพูดออกมาทันที

เขาอยากพูดคําปลอบโยน แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน

ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ผู้เฒ่าเหยาต้องกลายเป็นแบบนี้เพราะสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการฝึกตนแน่นอน โดยทั่วไปแล้วผู้ฝึกตนมักจะอ่อนไหวต่อชีวิตและความตาย

ผู้เฒ่าเหยา อาจเป็นเพราะเขาสู้ชีวิตจนเกือบตายหรือจุดจบของเขากําลังใกล้เข้ามา