ตอนที่ 173

ตอนที่ 173

สิ่งที่ประดิษฐ์ขึ้นจากมนุษย์สามารถพลิกโลกได้ ถ้าเล่าให้ใครฟังคงไม่มีใครเชื่อ

หลักการแห่งเต๋?

ใบหน้าของผู้อาวุโสใหญ่เผยให้เห็นถึงความตื่นเต้น “ไม่น่าเชื่อเป็นไปไม่ได้”

“เฮ้!”

เหยาเพิ่งถอนหายใจอย่างรู้สึกโดดเดี่ยวและกล่าวด้วยความเสียใจอย่างยิ่งว่า“เมื่อข้าไปเยี่ยมปรมาจารยี เมื่อวานนี้ปรมาจารย์ยังอธิบายหลักการสายล่อฟ้า ไฟฟ้าสถิต ตัวนําและการไหลให้ข้าฟัง น่าเสียดายที่ความเข้าใจของข้ายังแย่เกินไป และข้าไม่เฉลาดพอที่จะเข้าใจคําพูดของเขา ไม่เช่นนั้นข้าจะสามารถเข้าใจหลักการที่ยิ่งใหญ่ในนั้นได้”

โจวต้าเฉิงเปิดปากของเขาและกล่าวว่า: “คําพูดของผู้เชี่ยวชาญนั้นเข้าใจยาก มีโอกาส 8 ส่วนที่จะเป็นศัพท์เฉพาะของขอบเขตที่สูงกว่าเรา”

ทันใดนั้นเหยาเมิงงี้ก็ถามว่า “อย่างไรก็ตามฟ้าดินได้เปลี่ยนไปแล้ว จ้าควรลองติดต่อบรรรพบุรุษดู”

ฉันม่านหยุนกล่าวว่า: “อาจารย์เราพยายามติดต่อแล้ว”

“เป็นยังไงบ้าง?”

ฉันม่านหยุนขมวดคิ้วเล็กน้อยและกล่าวว่า: “ถึงมันจะไม่ได้ตอบสนองเหมือนเมื่อก่อน งแม้ว่าแผนศิลาจารึกของบรรพบุรุษจะสว่างขึ้น แต่ก็ยังยากที่จะสื่อสารกับบรรพบุรุษเหมือนเดิม”

“ดูเหมือนว่าเส้นทางเซียนจะเริ่มกลับมาเชื่อมต่อแล้ว”

เหยาเพิ่งจี้พยักหน้าแล้วกล่าวว่า: “ข้าเดาว่ามันอาจจะเพิ่งเริ่มขึ้นเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในโลก ดังนั้นเส้นทางสู่เซียนส่วนใหญ่จึงยังคงถูกตัดขาดและราคาที่เราจ่ายไปนั้นไม่สูงพอเราจึงทําไม่ได้ อย่างเพิ่งรีบร้อนลอง”

ในเวลาเดียวกันในหุบเขา เมฆคราม

ในส่วนที่ลึกที่สุดของพื้นดินในห้องโถงใหญ่

พื้นที่ที่นี่มีขนาดใหญ่มากแต่กลับว่างเปล่าและมีของสามอย่างสางอยู่เท่านั้น

ประกอบด้วย โต๊ะไม้ยาว หินสีขาวน้ํานมและกระถางธูป

ก่ฉางชิพาลูกทั้งสองและผู้อาวุโสทั้งสามจาก หุบเขาเมฆคราม มาด้วย พวกเขายืนด้วยความเคารพที่โต๊ะไม้ด้วยกัน ใบหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมมาก

“เอาล่ะ เริ่ม!”

ก่ฉางซึ่ง หายใจเข้าลึก ๆ และก้าวไปข้างหน้าซ้ําๆ

ขั้นแรกเขาโค้งคํานับสามครั้งไปยังหินสีขาวน้ํานมที่อยู่หน้าโต๊ะไม้จากนั้นก็กัดปลายลิ้นของเขาพ่นเลือดออกมา

ทันใดนั้นหินสีขาวน้ํานมก็เริ่มส่องแสงส่องสว่างไปทั่วห้อง

ก่ฉางชิงและคนอื่น ๆ ตกตะลึงจากนั้นไม่กล้าที่จะละเลยรีบหยิบธูปยาวขึ้นมาแล้วจุดไฟ

จากนั้นเขาถือธูปด้วยความเคารพและกล่าวด้วยความจริงใจ: “เจ้าหุบเขาเมฆคราม, รุ่นที่สิบของ กู่ฉางชิง คารวะบรรพบุรุษ!”

เมื่อเสียงของเขาจบลง ควันที่ลอยอยู่เหนือฉางชิงไม่ลอยขึ้นอีกต่อไป แต่กลับลอยในแนวนอนไปทางหินสีขาว กลุ่มควันก็ล้อมหินและมันก็ส่องสว่าง

เลือดที่อยู่บนนั้นยังหดตัวอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ทุกคนกลั้นหายใจ และไม่กล้าหายใจแรงและกังวลมาก

“โอม!”

ในความว่างเปล่าคลื่นงระลอกกระเพื่อม ออร่าอันยิ่งใหญ่และไร้ขอบเขตก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้ชม

ทันทีที่หลังจากนั้นหินสีขาวขุ่นส่องแสงสุดเส้นแสง ก็พุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้าจากนั้นเหนือเส้นแสง ร่วงอวตารก็เผยออกมาอย่างช้าๆ

ร่างนั้นตกอยู่ในภวังค์ชั่วครู่แล้วพูดขึ้นเล็กน้อย “โลก?”