ตอนที่ 174

ตอนที่ 174

“ท่านปู่!” กู่ฉางชิงตะโกนและรีบปิดภาพวาด อย่างไรก็ตามเขาช้าเกินไป ร่างนั้นได้จางหายไปแล้ว

นี้…

ทุกคนมองไปยังจุดที่ว่างเปล่าด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึง

กู่ฉางชิงมองไปที่ม้วนภาพวาดในมือ อย่างงุนงงจากนั้นมองไปที่จุดที่ปู่ของเขาเคยอยู่ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ และรู้สึกหวาดกลัว

ปรมาจารย์คือปรมาจารย์จริงๆ เขาเพิ่งเปิดภาพลงเพียงครึ่งหนึ่ง แต่มันทําให้ร่างอวตารของเซียนแตกสลาย มันทรงพลังมาก!

เขารีบเก็บม้วนภาพวาดและพูดว่า “เอาล่ะเราอัญเชิญเขาอีกครั้งเถอะ”

พวกเขาทําพิธีอัญเชิญอีกครั้ง – พวกเขาโค้งคํานับพ่นเลือดจุดธูปและอัญเชิญเขา

กู่ฉางชิงหน้าซีดเล็กน้อยขณะที่เขาพ่นเลือดแท้จริงออกมาจํานวนมาก เขาต้องใช้เวลาฝึกเป็นสิบปี เพื่อรักษาให้พลังกลับมาดั้งเดิม

ค่าใช้จ่ายในการเรียกเซียนนั้นแพง

ฉวัดเฉวียน!

แสงปราณพุ่งสู่ท้องฟ้าและร่างอวตารก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง

เขามองไปที่ม้วนภาพวาดที่กู่ฉางชิงถืออยู่อย่างหวาดกลัว

วิถีเต่ําในภาพวาดนั้นทรงพลังเกินไป ร่างอวตารของเขาไม่สามารถรับมือกับมันได้ แม้กระทั่งตัวตนที่แท้จริงของเขาอาจไม่สามารถรับมือกับมันได้เช่นกัน เขาอยากจะโค้งคํานับและบูชาภาพวาด

ภาพวาดนี้ถือได้เป็นสมบัติที่อยู่เหนือขอบเขตเซียน

มีนักบุญที่อาศัยอยู่ในโลกผู้ฝึกตน?

เขาตกใจ ในขณะเดียวกันเขาก็หน้าแดงจากความลําบากใจ

เขาอวดดีต่อหน้าหลานชายของเขาเพียงเพื่อจะพิสูจน์ความจริง มันแย่มาก!

เขาต้องการแสดงให้พวกเขาเห็นว่าการเป็นเซียนนั้นเจ๋งแค่ไหน แต่สุดท้ายทั้งหมดมันก็ล้มเหลว

เฮ้อชีวิตช่างยากเย็น

“ช่างน่าประหลาดใจ!” เขาอุทานขณะลูบเครา เขาพยายามทําตัวให้สงบและเยือกเย็นเพื่อรักษาภาพลักษณ์เซียนผู้สูงส่งของเขา

เขาพูดเบา ๆ ว่าเจ้ายังไม่ถึงระดับข้า บางทีเจ้าอาจจะไม่รู้สึก แต่ภาพวาดนี้ไม่ได้มีแค่วิถีเต๋ามัน … มีอยู่! ข้าไม่อาจเห็นภาพวาดทั้งหมด แต่ข้าก็บอกได้มันมีวิญญาณอย่างแน่นอน กล่าวอีกนัยหนึ่งภาพวาดนี้…มันมีชีวิต!”

“มะ – มันมีชีวิตอยู่?”

กู่ฉางชิงและคนอื่น ๆ อ้าปากค้างและจ้องไปที่ภาพวาด พวกเขารู้สึกขนลุก พวกเขาหวาดกลัวอย่างมาก

“ไม่ต้องกังวล แม้มันอาจยังมีชีวิตอยู่ แต่เนื่องจากปรมาจารย์มอบมันให้กับเจ้านั่นหมายความว่ามันจะไม่เป็นอันตรายต่อเจ้า ไม่อย่างนั้น…ข้าเกรงว่าหุบเขาเมฆครามคงไม่เหลืออยู่”

ร่างนั้นยิ้มเบา ๆ และถามต่อว่า“อ๋อใช่แล้ว มีอะไรอยู่ในภาพวาด”

กู่ฉางชิงรีบตอบท่านปู่ภาพวาดเป็นรูปอีกาสามขา เราไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ปรมาจารย์บอกว่ามันคืออีกาทองคําสามขา”

“อะไร? อีกาสามขา?!”

ร่างนั้นสั่นะนสะท้านอย่างหนักอีกครั้ง เขาตกใจดู “เจ้าแน่ใจไหม?”

“ข้าแน่ใจ” กู่ฉางชิงกล่าว เขาพยายามเปิดม้วนภาพวาดอีกครั้ง “ถ้าท่านไม่เชื่อข้าจะเปิดให้ท่านด”

“ไม่ หยุด!” รูปดุ “เจ้าต้องการให้ข้าหายไปเหรอ?!”

กู่ฉางชิงดูอึดอัดและหยุดทันที