ตอนที่ 18

ซูเจียน เปลี่ยนเป็น ซูหยา นะครับ ตอนก่อนจำสับสนกับอีกเรื่องหนึ่ง ——————————สามารถกระตุ้นความอยากอาหารของผู้ฝึกตนได้หรือไม่นี่เป็นเพียงข้าวต้ม? มีคำถามลึก ๆ อยู่ในใจของทั้งสามคน ไป๋ลั่วซวงซดโจ๊กจนหมดแล้วตีพุงของนางความพึงพอใจ ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความสุข ”โร–“ นางถอนหายใจยาว ๆ อย่างโล่งอกขณะที่กำลังจะกล่าวขอบคุณแต่จู่ๆก็มีความอบอุ่นแล่นไปทั่วร่างกาย พลังปราณในร่างกายของนางเริ่มควบคุมไม่ได้และจิตใจของนางก็ว่างเปล่าทันทีมันแทนที่ด้วยความรู้สึกลึกลับ ”หึ่ง!” เสียงของบางอย่างดูเหมือนจะดังอยู่ในหูของนางและจากภายนอกนางก็ดูคล้ายกลายเป็นภาพลวงตาลางๆ ”นี่มัน … “ ดวงตาทั้งสามกว้างและตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ รู้แจ้ง นี่คือการรู้แจ้ง! การหายใจของพวกเขาเร็วผิดปกติและแทบจะกรีดร้อง เหตุใดจึงเกิดการรู้แจ้งอย่างกะทันหัน? ทันใดนั้นพวกเขาก็คิดขึ้นมาได้และสายตาของพวกเขาก็ตกลงไปที่หม้อข้าวต้มสีขาวบนโต๊ะหิน นี่ไม่ใช่โจ๊กธรรมดาแม้ว่ามันจะอร่อย แต่โจ๊กนี้ยังมีหนทางสู่การรู้แจ้งที่ยิ่งใหญ่! หลิน ชิงหยุนยกำหมัดของนางด้วยมือทั้งสองข้างผิวของนางแดงขึ้นและความเสียใจอย่างสุดซึ้งก็ปรากฏขึ้นในใจของนางจนอยากจะตบหน้าตัวเอง “ ข้าโง่จริงๆคนระดับสูงเช่นนี้จะกินข้าวต้มธรรมดาได้ยังไงสำหรับคนระดับสูงขนาดนี้แม้แต่ถังขยะของเขายังดึงดูดให้คนนับไม่ถ้วนมาเอาไป ข้าพลาดโอกาสที่จะได้กินข้าวต้มไปแล้ว เจ้าโง่ขนาดนี้ได้ยังไง!” ถ้านางจะคุกเข่าและเลียมัน นางก็ต้องกินข้าวต้มนี้ให้ได้สีหน้าของไป๋หวูเฉินและซูหยาขมขื่นพอ ๆ กันเมื่อนึกถึงการแสดงของลูกสาวนางในตอนนี้นางบอกเป็นนัย ๆ ว่ามันชัดเจนแล้วทำไมนางถึงยอมกินโจ๊ก ข้าพลาด!ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะสายเกินไปหรือเปล่าพวกเขาทั้งสามอ้าปากค้างพร้อมที่จะหน้าด้านเพื่อขอข้าวต้มสักชามอย่างไรก็ตามเขาเห็นว่าหลี่เหนียนฟานลุกขึ้นและหยิบหม้อโจ๊กขึ้นมา”ต้าเฮย มากินข้าวได้แล้ว”สุนัขสีดำตัวหนึ่งรีบเดินมาจากสวนหลังบ้านและกระโดดลงไปในหม้อในกินข้าวต้มสีขาวข้างในตะกละหึหึมันเป็นความสุขที่ได้กินไป๋หวูเฉินและทั้งสองรู้สึกตัวแข็งทันทีจ้องไปที่ต้าเฮยด้วยดวงตาสีแดงและทำได้เพียงกลืนน้ำลายอย่างช่วยไม่ได้”นั่นคือโจ๊กที่มีหนทางสู่การรู้แจ้งที่ยิ่งใหญ่! จะให้สุนัขได้อย่างไร ไม่ไม่!”พวกเขากรีดร้องในใจและต้องการแทนที่มันต้าเฮยที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารดูเหมือนจะรู้สึกถึงการจ้องมองของทั้งสามคนหลังจากกินอาหารแล้วเขามองไปที่พวกเขาทั้งสามคนจากนั้นหันศีรษะแสดงก้นของมันหันไปทางทั้งสามและเพลิดเพลินกับอาหารต่อไปสีหน้านั้นดูเหมือนกลัวว่าพวกเขาทั้งสามจะมาคว้ามันไป“ ข้า … ” ใบหน้าของทั้งสามแดงระเรื่อ แต่พวกเขาไม่กล้าคิดแย่งหลี่ เหนียฟ่าน สังเกตเห็นการแสดงออกของพวกเขาทั้งสามและอดไม่ได้ที่จะสงสัย:“ เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?”“ ไม่มีอะไร?” ไป๋หวูเฉินกระตุกมุมปากและยิ้มอย่างขมขื่นหัวใจของพวกเขาราวกับมีเลือดออกและพวกเขาสามารถเบี่ยงเบนความสนใจโดยการมองไปรอบ ๆแต่เมื่อพวกเขาเห็นมุมหนึ่งของลานเขาก็ดวงตาก็หดตัวลงอีกครั้งและจ้องเขม็งไปที่ดาบยาวสีดำที่มุมกำแพงเพื่อยืนยันครั้งแล้วครั้งเล่าดาบปีศาจที่ร่วงหล่น นั้นคือ ดาบปีศาจที่ร่วงหล่น แน่นอน!