ตอนที่ 23

ไป่หวู่เฉินยิ้มอย่างขมขื่นและถอนหายใจภายในใจ

ทำไมเขาไม่ได้ถึงร้านอาหารให้ผู้เชี่ยวชาญล่วงหน้า แต่ให้ หลิน ชิงหยุน เป็นผู้จัดการให้ก่อน

ชายชรา จ้าวสังเกตเห็นว่าไป๋หวูเฉินถอนหายใจเป็นครั้งคราวและอดไม่ได้ที่จะระมัดระวังตัวมากขึ้นโดยตั้งใจฟังเรื่องเล่าที่ หลี่ เหนียนฟ่านเล่าให้ฟัง

ในเวลานี้มันเกิดขึ้นที่พระถังเทศนาต่อ ราชาวานร

”พระถังกล่าวว่า:” วันที่เจ้าได้ถูกลิขิตไว้มาถึงแล้ว ตอนนี้เจ้ารู้ความลับในวิถีพุทธแล้ว เจ้าเข้ามาใกล้ ๆ ฟังมันอย่างตั้งใจและข้าจะบอกเจ้าถึงวิธีเป็นอมตะ “หงอคงก้มหน้าและขอบคุณ เขาล้างหูอย่างระมัดระวังคุกเข่าบนเก้าอี้ … “

พรหมลิขิต?

วิถี?

วิธีเป็นอมตะ?

หลิน ชิงหยุน, ไป๋หวู่เฉินและ ชายชราจ้าวต่างตกตะลึงและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตกใจ

ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย

เขารู้ความจริงถึงความเป็นอมตะหรือ?

พวกเขาแน่ใจในใจว่านี่คือผู้เชี่ยวชาญที่สอนผ่านปากของพระถัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชายชราจ้าวที่กำลังจะตายทันใดนั้นก็ราวกับได้ยินเสียงเวทมนตร์แห่งอมตะ เขาอดไม่ได้ที่จะกลั้นหายใจ

มือของ เมิ่ง จุนเหลียงที่จับปากกาก็แน่นและปากของเขาก็แน่นเพราะกลัวว่าจะพลาดคำใดคำหนึ่ง

”พระถังกล่าวว่า:” จะแสดงความลับและกลยุทธ์ของ หยวนถัง และเขาบอกว่าอย่าที่จะหวงแหนชีวิต ทุกคนเต็มไปด้วยพลังและป้องกันการรั่วไหลอย่างแน่นหนา หยุดรั่วซ่อนกายเถิดท่านจะเจริญด้วยพระธรรมของข้าพเจ้า …

พระสูตรที่ลึกลับถูกกล่าวออกมาจากปากของหลี่เหนียนฟานเช่นเสียงกลองยามเย็นและเสียงระฆังยามเช้าพร้อมกับเสียงของหนทางแห่งการรู้แจ้งที่ดังเข้าหูของผู้คน

ร่างของไป๋หวู่เฉินและคนอื่น ๆ แข็งทื่อแล้วและมีความคิดที่ไม่หยุดนิ่ง

อเวจี!

หนทางสู่ความเป็นอมตะมีจริงๆ!

หนังศีรษะของพวกเขาชาและขนก็ลุกไปทั้งตัว

ประโยคเหล่านี้มันคลุมเครือมากจนทำให้สับสนจนต้องจดจำไว้ในใจ

ตูม!

ชั้นเมฆดำหนาปกคลุมท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วเซียนโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าและเสียงสายฟ้าก็กึกก้อง กลุ่มเมฆเหมือนงูสีเงินส่องแสงทำให้เมืองลั่วเซียนทั้งหมดกลายเป็นสีเงิน

!

ทันใดนั้นฝนก็ตกลงมาที่ หลั่วเซียนเฉิง เมืองดูเหมือนจะถูกห้อมล้อมไปด้วยสายฝน

ผู้คนบนท้องถนนต่างซ่อนตัวจากสายฝนด้วยความสงสัยในการเปลี่ยนแปลงของสวรรค์และโลก

ในร้านอาหารไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอกและความสนใจของพวกเขาก็มีเรื่องเล่านั้น

ราชาวานร ได้รับความสามารถในการบินขึ้นไปบนฟ้าและหลบหนีและทัณฑ์ทั้งเจ็ดสิบสองครั้งซึ่งแต่ะลอย่าง้วนหนักหนา

ไป่หวู่เฉินรู้สึกทึ่งและพูดอย่างขมขื่น: “คาถาวิเศษชนิดนี้แข็งแกร่งกว่าการฝึกฝนของเราหลายเท่า”

”เทคนิคการฝึกตนบนสวรรค์ วิชาของเราเทียบไม่ติดเลย!” ชายชรา จ้าวกล่าวโดยตรง

เขาไม่มีข้อสงสัยในใจและรู้สึกขอบคุณที่คิดตามไป่หวู่เฉินมามิฉะนั้นเขาจะพลาดโอกาสดีๆไป

นี่คือโลกแห่งเทพ? ความสามารถนี้ทำให้โลกแตกเป็นเสี่ยงๆ?

ในเวลานี้แม้ว่า หลี่ เหนียนฟ่านจะบอกว่าเขาไม่ใช่เทพทุกคนก็ไม่เชื่อ

หากท่านไม่ใช่เทพ ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าโลกที่เทพอาศัยอยู่นั้นเป็นอย่างไรท่านรู้ได้อย่างไรเกี่ยวกับคาถาวิเศษของเทพ

หลี่เหนียนฟานยิ้มเล็กน้อยและพูดต่อ: “สกุลถังจะกลับคืนสู่ธุลี เพียงมีให้แค่หรงเฉียนบันทึกชื่อไว้เท่านั้น วิธอมตะจะอยู่อย่างไรบนโลก เฝ้าดูและรอมันสลายไปเท่านั้น”

มันจบไปอีกแล้วเหรอ?

ทุกคนยังคงไม่รู้สึกตัว จากนั้นพวกเขาก็ตระหนักว่าข้างนอกมีฝนตกเมฆดำบนท้องฟ้าปกคลุมดวงอาทิตย์เดสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่าร้องต่อไป

มนุษย์หลายคนก้มหัวขึ้นฟ้าด้วยความหวาดกลัวและสวดอ้อนวอนขอได้รับความคุ้มครองจากผู้เป็นอมตะ

หลั่วเซียนเฉิง ไม่ได้เห็นภาพที่งดงามเช่นนี้ในรอบร้อยปี

ไป๋หวู่เฉินและชายชราจ้าวมองหน้ากันและคาดเดาในใจได้แล้ว