ตอนที่ 26

เมื่อถึงเวลารับประทานอาหารทุกคนก็หายจากอาการช็อก

จ้าว ชานเฮอและ ไป๋ หวู่เฉินมองหน้ากันเม้มริมฝีปาก ความคิดของพวกเขาวิ่งอย่างรวดเร็วและเต็มไปด้วยซับซ้อน

ผู้เชี่ยวชาญคนนี้แข็งแกร่งเกินไปข้ากลัวว่าแม้แต่เทพจะไม่เพียงพอที่จะอธิบายความแข็งแกร่งของเขา

ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่นแม้ว่าเจ้าจะขอแค่คำพูดจากเขาก็ตาม มันก็ถือเป็นโอกาสที่ดีและสามารถใช้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลเพื่อเป็นประโยชน์ต่อคนรุ่นใหม่

จ้าว ชานเฮอรู้สึกคันและกระซิบ: “ไป๋ หวู่เฉินเจ้าไม่ได้รับภาพวาดจาก หลี่ กงซีหรือ เอามันออกมาและแสดงให้ข้าดู”

“ ข้ากลัวว่าตอนนี้มันจะใช้ไม่ได้” ใบหน้าของไป๋หวู่เฉินดูขมขื่นน้ำตาเอ่อล้นออมาจากดวงตาของเขา

“ อะไรนะเราเป็นเพื่อนกันมาหลายปีแล้วเจ้ายังอยากซ่อนมันจากข้าอีกเหรอ เข้าม่ให้ข้าดูเลยเหรอ” จ้าวซานเหอพูดอย่างโกรธ ๆ

”ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากให้ดู แต่ภาพวาดนั้น … ถูกทำลายโดยปีศาจดาบ” ไป๋หวู่เฉินพูดอย่างขมขื่น

”อะไร?!”

ใบหน้าเหี่ยวๆของ จ้าว ชานเฮอเปลี่ยนเป็นสีแดงทันทีเคราของเขาหันตรงและเขาชี้ไปที่จมูกของ ไป๋ หวู่เฉินและตะโกนว่า “เจ้าขยะเจ้าไม่สามารถปกป้องสมบัตินี้ได้และภาพวาดนั้นหายไปทำไมเจ้ายังมีชีวิตอยู่เจ้าเสียใจหรือไม่? !”

หัวใจของไป่หวู่เฉินกำลังเลือดออก นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากจะคิด“ ชายชราจ้าว ข้าคิดว่าข้าต้องการตายในตอนนั้น และข้าไม่ให้ภาพวาดถูกทำลายเหมือนกัน!”

เขาอายุหลายร้อยปีในขณะนี้ดวงตาของเขามีน้ำตาและเขาจะร้องไห้เหมือนเด็ก

ภาพวาดนั้นเพียงพอที่จะทำให้นิกายหมื่นดาบอมตะคงอยู่ตลอดกาล!

จ้าว ชานเฮอรู้ว่าไป๋หวูเฉินเสียใจมากและแน่นอนว่าเขาจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในท้ายที่สุดเขาทำได้เพียงแค่ถอนหายใจยาว“ เฮ้อ!”

“ เจ้าสองคนกำลังถอนหายใจเพื่ออะไรเจ้าต้องรักษาอารมณ์ให้ดีเมื่อเจ้ากินไม่งั้นมันจะเป็นการดูถูกอาหาร” หลี่เหนียนฟานยิ้มและมองไปที่พวกเขาทั้งสอง

เขาไม่ได้หมายความอย่างนั้น

“ ปรมาาจารย์ หลี่ … ”

ไป๋หวูเฉินมองไปที่หลี่เหนียนฟานดวงตาของเขาเป็นสีแดงและน้ำตาแห่งความรู้สึกก็ไหลออกมาจากดวงตาของเขา

หลี่ กงซีกำลังเอ่ยถึงตัวเอง!

เขาคงรู้มานานแล้วว่าเขาไม่ได้ดูแลภาพวาดให้ดี ตอนนี้เขายังอารมณ์ดีอยู่ความหมายก็คือปรมาจารย์ไม่โทษg-k

หลี่กงซีช่างยิ่งใหณ่เกินไปจริงๆ!

ไป๋หวูเฉินเคยคิดว่าหลี่เหนียนฟานจะหงุดหงิดอย่างที่สุด

ในเวลานี้พวกเขามองบนโต๊ะหินไม่ไกล

ไป๋ หวู่เฉินและ จ้าว ชานเฮอต่างก็แสดงความประหลาดใจ

อาหารเหล่านี้ … สวยงามมาก!

มันสวยงามเทียบได้กับเหล่าภาพวาดบนสวรรค์

ม้วนเนื้อบาง ๆ มีความหนาเท่ากันและมันเรียงเป็นเส้นอย่างเรียบร้อยบนจาน เนื้อเป็นสีแดงและแซมด้วยสีขาว มันดูเหมือนจะเปล่งประกายด้วยความสุกใส

เมื่อมองไปที่ผักอีกครั้งพวกมันยังถูกตัดอย่างเรียบร้อยและผักหลากสีก็มาเรียงซ้อนกันทำให้ยิ่งสวยงาม

นอกจากนี้ยังมีอาหารที่มีลักษณะกลมจำนวนมากจริง ๆ ที่พวกเขาไม่เคยเห็น

”อาหารเหล่านี้…”

ไป๋ลั่วซวงมองไปที่อาหารตรงหน้านางอ้าปากเล็กน้อยและกลายเป็นรูปตัว “O” น้ำลายของนางไหลล้นออกมาโดยไม่ได้สังเกตที่มุมปาก

หลิน ชิงหยุนไม่สามารถทนต่อการล่อลวงได้เช่นกันและกลืนน้ำเข้าไปหนึ่งคำนางไม่ได้คาดหวังว่าหัวใจที่เรียบง่ายและเย็นชาของตนจะอ่อนแอต่ออาหารมากขนาดนี้

นี่ยังไม่ได้เริ่มกินด้วยซ้ำการปรากฏตัวของอาหารเพียงอย่างเดียวก็กลายเป็ยสิ่งที่สามารถล่อลวงได้มหาศาล

นี่คืออาหารของเทพเหรอ?

วันนี้ข้าโชคดีที่ได้ลิ้มรสมันและข้าไม่เสียใจเลยในชีวิตของข้า

ปุ๊ดๆ

ในช่วงกลางของอาหารอันโอชะเหล่านี้น้ำซุปในหม้อนั้นเริ่มเดือดแล้วและมีฟองกาศแตกอยู่ตลอดเวลา

”ห๊ะหม้อนี้ … “

ไป่หวู่เฉินและคนอื่น ๆ ตกตะลึงในเวลาเดียวกันเมื่อเห็นหม้อใบนี้เหมือนกับเห็นหนทางระหว่างสวรรค์และโลก

หม้อทรงกลมแบ่งตามเส้นโค้งปกติด้านหนึ่งของเส้นโค้งเป็นหม่าล่าสีแดงส่วนอีกด้านเป็นซุปกระดูกข้นสีขาว