ตอนที่ 46

ดวงตะวันลาลับขอบฟ้าอย่างไม่รู้ตัว

อย่างไรก็ตามผู้คนในร้านอาหารทั้งหมดดูเหมือนจะไม่รู้สึกถึงเวลาที่ผ่านไปและพวกเขายังคงให้ความสนใจและตั้งใจฟังสิ่งที่นักปราชญ์เล่า

น้ำเสียงของ เมิ่งจุนเหลียงไม่เปลี่ยนเลยเขาไม่เร่งรีบและกล่าวว่า:“ พระยูไลหันฝ่ามือของเขาและผลักราชาลิงออกจากเทียนเหมินตะวันตกเปลี่ยนนิ้วทั้งห้าเป็นภูเขา ทองคำ ไม้ น้ำ ไฟ และดินพวกมันถูกเรียกว่า “ภูเขาห้าธาตุ” เหล่าเทพเจ้าทั้งหมที่มาร่วมมือกันจับราชาวานรกล่าวสรรเสิญทีละตน: ” ทรงเมตตาแล้ว!! “”

เราต้องฝึกฝนด้วยความมุ่งมั่นไม่มีทางลัดในการฝึกฝน ก็เหมือนกับราชาวนรที่ขโมยกินลูกท้อเทพทั้งสวน สุดท้ายองค์ยูไลจึงมาปราบ มันคือเวรกรรม ทำดีย่อมได้ดี ทำชั่วย่อมได้ชั่ว วันนี้พอแค่นี้”

นี่มัน … จบแล้วเหรอ?

ขณะที่เมิ่งจุนเหลียงตบโต๊ะทุกคนก็ตื่นเจากฝัน

แม้ว่าข้าอยากจะรู้จริงๆว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป แต่ก็ไม่มีใครถามออกไป และพวกเขายืนขึ้นพร้อมกันและโค้งคำนับให้ เมิ่งจุนเหลียงในลักษณะของนักปราชญ์

ฉินม่านหยุน ก็ลุกขึ้นและทำแบบเดียวกัน

นางมองดูนักปราชญ์เดินออกจากร้านอาหารด้วยเท้าเปล่าด้วยสายตาที่ซับซ้อน

ลั่วซือหยู ถอนหายใจยาว ๆ อย่างโล่งอกและมองไปข้างหน้า: “มันจะดีมากถ้าข้าได้ไปที่โลกแห่งเทพเพื่อดูมัน”

ฉินม่านหยุน ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ซือหยูเจ้าจะไม่เห็นเรื่องนี้ เมื่อเจ้าไปที่โลกแห่งเทพ”

“ อา? ท่านพี่หยุน ท่านคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเท็จ?” ลั่วซือหยู ขมวดคิ้วและมองไปที่ ฉินม่านหยุน

”มันไม่ใช่ของปลอม” ฉินม่านหยุน ยังคงส่ายหัว

ลั่วซือหยู ไม่เข้าใจว่านางหมายถึงอะไร

แต่ในขณะนี้จักรพรรดิลั่วเข้ามาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ท่านฉินพูดถูก วังสวรรค์ไม่ใช่อาณาจักร ซือหยูความเข้าใจของเจ้ายังไม่มีเพียงพอ”

ลั่วซือหยู เพิ่งก้าวสู่โลกแห่งการฝึกตคนได้ไม่นาน

เมื่อเทียบกับโลกอมตะแล้ว วังสวรรค์ มีระดับที่สูงกว่ามาก มันไม่น่าแปลกใจที่มันสามารถสั่งทหารและเหล่าอัจฉริยะบนสวรรค์ได้ถึงหนึ่งแสนตน มีแม้แต่วัตถุศักดิ์สิทธิ์เช่นลูกท้อเทพและยาอมตะ

ฉินม่านหยุน ถอนหายใจและกล่าวว่า “ข้ามีบรรพบุรุษที่กลายเป็นอมตะในวังบรรพบุรุษของวังเต๋าและพวกเรามีมรดกแห่งเต๋าและข้ายังมีความเข้าใจเกี่ยวกับโลกอมตะอยู่บ้าง แต่ … เมื่อเทียบกับเรื่องเล่านี้แล้ว ของที่พวกเรามีเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ”

โลกอมตะไม่ได้สวยงามทุกหนทุกแห่ง มันยังมีการแข่งขันและยังมีความแตกต่างระหว่างความแห้งแล้งและความมั่งคั่ง

“ พี่สาวม่านหนุน วังเต๋ามีบันทึกของวังสวรรค์หรือปล่า?” ลั่วซือหยู ถามอย่างสงสัย

”ไม่” ฉินม่านหยุน ส่ายหัว “ของเหล่านี้พวกเราไม่เคยคิดจะหวังถึง”

แม้ว่าบรรพบุรุษของวังเต๋าจะกลายเป็นอมตะ แต่พวกเขาก็อาจไม่แข็งแกร่งเท่ากับหนึ่งในทหารสวรรค์ 100,000 นาย

ไม่ใช่ว่านางอยากเก็บความลับ แต่มันคือเรื่องจริง

ระดับของผู้ยิ่งใหญ่ที่ ลั่วซือหยู เล่ามา อาจจะแข็งแกร่งมากจนสั่นสะเทือนโลกแห่งการฝึกฝน!

ทันใดนั้นจงซิ่วก็พูดขึ้นด้วยความกลัว: “ข้าไม่สามารถนึกระดับการฝึกตนะของ ฉีเทียนต้าเซิ่น(หงอคง) ได้ แต่สุดท้ายเขาก็ถูกองต์ยูไลปราบได้อย่างง่ายดาย มันช่างเป็นระดับฝกตนที่น่าสะพรึง”

”อย่าพูดเลย! เทพเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เราสามารถพูดถึงได้!” ลั่วฮวงรีบหยุดจงซิ่วและพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด: “มีเพียงผู้แข็งแกร่งอย่าง เช่น หลี่กงซี ที่ทำให้ผู้คนเหล่านั้นยำเกรงได้”

อย่าพูดถึงคนใหญ่คนโตอย่างพระตถาคตแม้ว่าพวกเขาจะเป็นนายพลบนสวรรค์เช่นเนชาและเออร์ลัง แต่พวกเขาก็ไม่กล้านินทา

ข้าได้ แต่เก็บไว้ในใจและเคารพเงียบ ๆในใจ

ท่านพ่อ ท่านคิดว่าหลี่กงซซีจะมีลูกท้อเทพไหม” ลั่วซือหยู ถามอย่างสงสัย

“ ไม่ … ”

ลั่วฮวงส่ายหัวโดยไม่คิด แต่แล้วก็หยุดกะทันหันและนัคอของเขาก็หดลงในเสื้อ